လိမ္မော်ရောင်နေ့ရက်များ၏.....နောက်

 

 Photo credit to original uploader

ကျောင်းနေခဲ့တဲ့ဘဝမှာဘယ်အချိန်အပျော်ဆုံးလဲလို့မေးခဲ့ရင်ကျနော့်ရင်ထဲမှာအဖြေကရှိပြီးသားပါ၊

ကျနော့်ဇာတိကျိုင်းတုံ၊လူမျိုးကရှမ်း၊အိမ်မှာစကားပြောရင်ရှမ်းစကားပြောကြတာ၊

အဖိုးကမြေးတွေအတွက်လှိုင်မြို့နယ်မှာခြံတစ်ကွက်ဝယ်ထားပေးတယ်။

ညီအစ်ကိုဝမ်းကွဲတွေစုနေပြီးရန်ကုန်မှာကျောင်းတက်ခိုင်းခဲ့တာ၊အမျိုးထဲကတစ်ယောက်ကထမင်းချက်ပေးတယ်၊၊

ကျနော်ကဒီအုပ်စုမှာအငယ်ဆုံး၊ အစ်ကိုတွေကအလိုလိုက်လေ့ရှိတယ်။

ငယ်ငယ်တုန်းကဂစ်တာအရူးအမူးတီးချင်ခဲ့တာ၊သင်လဲသင်ခဲ့တယ်၊၊သင်တမ်းမျိုးစုံလဲတက်ခဲ့တယ်။

အလုံကဦးကရင်ဆီမှာလဲတက်ခဲ့တယ်။(အဆိုတော်လေးလေးဝါးအဖေလို့ထင်တာဘဲ)

ကျောင်းစာမှာမထူးချွန်တဲ့ကျနော်၊ဂစ်တာမှာတော့လေ့လာရင်းနဲ့သက်တူရွယ်တူတွေမှာဆရာကြီးဖြစ်လာပါတယ်။

ကျောင်းစာထက်ဂီတနှုတ်တွေကိုပိုပြီးမှတ်မိလာပါတယ်၊၊ဂစ်တာပြီးတော့ကီးဘုတ်လဲတီးတတ်လာပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့စာမေးပွဲတဖုံးဖုံးကျရင်းခြံထဲမှာတစ်ယောက်ထဲကျန်ခဲ့ပါတော့တယ်။

အစ်ကိုတွေကဆယ်တန်းအောင်၊တက္ကသိုလ်‌ရောက်တော့အဆောင်တွေဆီပြောင်းကုန်ကြပါတယ်။

ကျနော့်တစ်ယောက်ထဲခြံထဲမှာပိုတောင်ကြိုက်သေးတယ်။

စိတ်ရှိလက်ရှိဂစ်တာတီးလို့ရတယ်၊ဘယ်သူ့ကိုမှအားနာစရာမလိုတော့ပါ။

ကျနော်ဆယ်တန်းအောင်တော့တက္ကသိုလ်တိုက်ရိုက်တက်ခွင့်မရတော့ပါ။

ဒေသကောလိပ်ဆိုတာကြီးပေါ်နေပြီ၊၊

လှိုင်မြို့နယ်ကဆယ်တန်းအောင်တော့အာစီတူးလို့ခေါ်ကြတဲ့တက္ကသိုလ်လှိုင်နယ်မြေမှာကျောင်းတက်ရပါတယ်၊

ရန်ကုန်မှာဒေသတစ်၊ဒေသနှစ်၊ဒေသသုံးဆိုတဲ့ဒေသကောလိပ်တွေရှိကြတယ်။

ကျောင်းစတက်ကတည်းကမောင်မယ်သစ်လွင်ကြိုဆိုပွဲမှာကျနော်လက်စွမ်းပြခဲ့တာ၊

လှိုင်အထက်တန်းကျောင်းကသူငယ်ချင်းတွေရဲ့အကူအညီတွေလဲပါသလိုကျနော့်ဂစ်တာအစွမ်းအစတွေလဲပါတယ်။

ဂီတမှူးကိုစိုင်းဆိုတဲ့နာမည်ဘယ်သူပေးလိုက်မှန်းမသိပါဘူး၊အာစီတူးမှာနာမည်ကြီးနေရော

ဖိုးဆိုချင်တွေကျနော့်ရှေ့အလိုလိုရောက်လာကြပါတယ်။ကျနော်ကဂီတမှူးလေ၊

ဖရက်ရှက်ဝဲကမ်းအတွက်သီချင်းတိုက်ကြမယ်။နေရာကကျနော့်အဖိုးခြံ၊ကျနော့်နေရာ

ဝါသနာရှင်တွေအားလုံးကိုကူညီပေးမယ်၊သီချင်းတိုက်ကြမယ်၊

ဆိုကြတီးကြတာထမင်းမေ့ဟင်းမေ့၊စားစရာရှိတာယူစားကြ၊

ကျနော့်မှာရှိတာတွေသဘောရှိ၊ကျနော်ကဂစ်တာကိုင်နေရရင်အားလုံးမေ့၊

လာလိုက်ကြတဲ့ဝါသနာရှင်တွေထဲမှာအဆိုပိုင်တဲ့အတွဲတစ်တွဲကိုသတိထားမိတယ်။

သမီးရည်းစားလို့ပြောတာဘဲ၊ကျနော်ဒါတွေစိတ်မဝင်စား

ကောင်လေးကစိုင်းထီးဆိုင်အသံနဲ့ဆင်သလို၊ဆိုတာလဲထီးဆိုင်သီချင်းဆိုလို့သူ့ကို

ဘိုထီးလို့သူငယ်ချင်းတွေနာမည်ပေးလိုက်တယ်။လူနဲ့နာမည်နဲ့၊လိုက်ပါတယ်၊၊

သူ့ကောင်မလေးလဲအသံကောင်းသလိုအဆိုပိုင်တယ်။

သူတို့အတွဲလှိုင်နယ်မြေမှာနေကြလို့သီချင်းတိုက်ရင်နောက်ဆုံးမှပြန်လေ့ရှိတယ်။

ကောင်မလေးကဂီတမှူးကျနော့်ကိုအခြားလူတွေထက်သဘောကောင်းနေသလိုဘဲ၊

အထာပေးသလိုမျိုးပေါ့၊ရှမ်းတိုင်းရင်းသားဖြစ်တဲ့ကျနော်အမွှေးထူတယ်။

မုတ်ဆိပ်မွှေး၊ပါးသိုင်းမွှေးထူလပြစ်နဲ့ကျနော့်ကိုမိန်းခလေးတွေကြောက်ကြတယ်။

ကျနော့်လိုကောင်ကိုဒီကောင်မလေးသူ့ရည်းစားထက်ကိုပိုစိတ်ဝင်စားနေလို့ကိုယ့်ကိုကိုယ်

တောင်ဘဝင်မြင့်မိပါရဲ့၊သူ့ကောင်လေးကိုလဲအားနာမိပါရဲ့၊

သူ့ကောင်လေးလဲကောင်မလေးကိုမကြည်သလိုမျိုးဖြစ်လာရော၊

ဒါပေမဲ့ကျနော်အချစ်အကြောင်းတွေထက်ဂီတနှုတ်ကိုပိုစိတ်ဝင်စားတယ်။

ကျနော့်အတွက်အချစ်ရေးသည်ဦးစားပေးမဟုတ်။

အတီးသမားတွေကအဆင်ပြေအောင်အမြဲကျင့်နေကြတယ်

အဆိုသမားအနေနဲ့သီချင်းစာသားမမေ့ကြဖို့လိုတယ်၊

စင်ပေါ်တက်ဘူးတဲ့လူတွေရှိသလိုမတက်ဘူးတဲ့လူတွေလဲရှိတယ်။

အားလုံးစိတ်အေးအေးထားကြဖို့အားပေးရပါတယ်။

သီချင်းအမြဲတိုက်ထားလို့အေးဆေးဘဲလို့ယုံကြည်ပါတယ်။

ဒီလိုနဲ့ပွဲနေ့ကိုရောက်လာပါတယ်။

လူတိုင်းနှစ်ပုဒ်သုံးပုဒ်လောက်တိုက်ထားတယ်။အချိန်ရရင်ရသလိုဆိုလို့ရအောင်ပါ။

အဲဒီမှာထူးထူးခြားခြားတွေဖြစ်လာရော

ဘိုထီးဆိုရမဲ့အလှည့်ရောက်တော့၊မတိုက်ထားတဲ့သီချင်း

“ခွင့်မတောင်းပေမဲ့ရပါတယ်”စိုင်းထီးဆိုင်သီချင်းကိုနှုတ်အပြည့်အစုံနဲ့ပေးတယ်။

ကျနော်ဆိုချင်လို့ပါတဲ့၊သူဆိုချင်တော့လဲတီးပေးရတာပေါ့

ဘော့စ်တီးနေတဲ့သူငယ်ချင်းကကျနော့်ကိုကြည့်ပြီးမျက်လုံးတစ်ဖက်မှိတ်ပြတယ်။

“ခွင့်မတောင်းပေမဲ့ရပါတယ်၊ခွင့်မတောင်းပေမဲ့ရပါတယ်၊သွားပါကွယ်”

ဘိုထီးဖီးလ်အပြည့်နဲ့ဆိုသွားတာသနားစရာ

ဘိုထီးပြီးတော့သူ့ကောင်မလေး”မေ”စင်ပေါ်တက်လာတယ်၊

အမှန်ဆိုသူ့အလှည့်မရောက်သေး၊သူဆိုပါရစေတဲ့

ဟောလိုဂစ်တာကိုင်ပြီးတက်လာတဲ့မေ၊ကျနော်တို့အားလုံးကိုဆင်းခိုင်းပါတယ်

အတီးမလို၊သူ့ကိုယ်တိုင်တီးပြီးဆိုမလို့ပါ

“ဘာကြောင့်လဲ၊ဘာအတွက်လဲမေကချစ်နေမိတာ၊

အပိုတွေကိုမဆိုတတ်ဘူးသာမန်လူတစ်ယောက်မို့လေ၊

တစ်ကယ်ပါကိုရယ်မေကတော့ချစ်တာတစ်ခုထဲသိတယ်”

ဘယ်သူ့ကိုရည်ရွယ်ပြီးဆိုတာလဲကျနော်မသိပါ၊

သူငယ်ချင်းအားလုံးရဲ့မျက်လုံးတွေကကျနော့်ဆီမှာ

ဆိုကြတီးကြနဲ့ပွဲပြီးတော့ခင်စရာသူငယ်ချင်းတွေများလာပါတယ်။

ဝါသနာတူတွေစုသလိုမျိုးအားရက်တွေကြရင်ကျနော့်ခြံမှာစုကြ၊တီးကြ၊ဆိုကြ

ဒီလိုနဲ့ကျနော်အိမ်လဲသူငယ်ချင်းတွေရဲ့စုရပ်ဖြစ်လာပါတယ်။

စကားတွေထိုင်ပြောကြ၊ပျင်းလာရင်ကျနော်ဂစ်တာတီးပြီးဝိုင်းဆိုကြပြီ

ကျနော်တို့ဒေသကောလိပ်ပထမနှစ်မှာသင်္ချာ နဲ့ ဇီဝနှစ်မျိုးဘဲခွဲထားတာ၊

ဒုတိယနှစ်မှာအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဘာသာရပ်တွေအများကြီး၊

ပထမနှစ်တစ်နှစ်လုံးသူငယ်ချင်းတွေစုပြီး၊တီးဝိုင်းဘဲလုပ်နေခဲ့တာ

ဘယ်မေဂျာဘဲလာလာ၊ကျနော်တို့အလကားလိုက်တီးပေးတယ်။

သူငယ်ချင်းအမျိုးမင်္ဂလာဆောင်တွေမှာလဲလိုက်တီးတယ်။

ပစ္စည်းငှားတာတွေကိုယ့်အစီအစဉ်နဲ့ကိုယ်လုပ်ကြ၊တီးတာကျနော်တို့တာဝန်

ကျနော်တို့အဖွဲ့တီးတော့အလိုလိုနေရင်းမောင်မယ်သစ်လွင်ကြိုဆိုပွဲတုန်းက

ဆိုတဲ့သူငယ်ချင်းတွေရောက်လာကြပါတယ်။ဘိုထီးကောင်မလေး”မေ”ထိပ်ဆုံးကပါတယ်။

ဘိုထီးလဲပထမပိုင်းတုန်းကလိုက်ဆိုပါတယ်၊နောက်တော့မလာတော့ဘူး။

ခေါ်တော့အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့မလာဖြစ်ကြောင်းပြောတယ်။

ကြည့်ရတာသူ့ကောင်မလေးနဲ့ပြဿနာရှိနေပုံရတယ်။

သူတို့အကြောင်းနဲ့သူတို့၊ကျနော်ကဂီတာတီးနေရရင်ဘာမှသတိမရ

သီချင်းတွေတိုက်ရင်”မေ”ကနောက်ဆုံးမှပြန်တယ်၊

“မေ”တို့အိမ်နဲ့ကျနော်နဲ့သိပ်မဝေးဘူး၊

အဖေါ်တွေမရှိတော့ကျနော်ကသူ့အိမ်ကိုပြန်လိုက်ပို့ရတယ်။

သူငယ်ချင်းတွေကပြောကြတယ်၊မင်းကိုကြိုက်နေပြီတဲ့

ကျနော်ဒီလောက်ထိအူတာ၊ဂီတာကလွဲရင်ဘာမှစိတ်မဝင်စား

ဒီလိုနဲ့ဘဲပထမနှစ်ပြီးသွားပါတယ်၊ဂုဏ်ထူးတွေအများကြီးနဲ့အောင်လိုက်ကြတာ

ဒုတိယနှစ်ရောက်တော့အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းဘာသာရပ်တွေအများကြီးထဲက

ကိုယ်ဝါသနာပါတာကိုရွေးပြီးတက်လို့ရတယ်။

ကျနော်ကဝါသနာပါတာမပါတာဘာမှမသိ၊သူငယ်ချင်းတွေရွှေးတဲ့ရေထွက်လုပ်ငန်းကိုလျှောက်လိုက်တယ်။

“မေ”ကကျနော့်ကိုမေးတယ်၊နင်ဘယ်လိုင်းရွှေးတာလဲမေးလို့ရေထွက်လုပ်ငန်းလို့ပြောလိုက်တယ်။

“မေ”လဲရေထွက်လုပ်ငန်းကိုလျှောက်လိုက်တယ်၊

ရေထွက်လုပ်ငန်းဘာသာမှာ”မေ”နဲ့ကျနော်တစ်အုပ်စုထဲကျတယ်။ကျနော်ကံကောင်းသွားတယ်။

ကျနော်အတန်းပြေးတဲ့နေ့တွေမှာကျနော့်အတွက်”မေ”ကစာကူးပေးပါတယ်။

သူငယ်ချင်းပေါင်းစုံဘာသာရပ်မျိုးစုံကွဲထွက်သွားတော့၊ဒုတိယနှစ်မှာကျနော်တို့တီးဝိုင်းပိုတီးဖြစ်တယ်။

သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ဘာသာရပ်သစ်လွင်ကြိုဆိုပွဲ၊နှုတ်ဆက်ပွဲတွေဆက်နေရောဘဲ

ကျနော်တို့သူငယ်ချင်းတွေမအားရဘူး၊သီချင်းတွေအမြဲတိုက်နေရတယ်။

ထုံးစံအတိုင်းနောက်ကျရင်”မေ”ကိုပြန်လိုက်ပို့ရတာကျနော့်တာဝန်

“မေ”တို့မိသားစုစီးပွါးရေးကောင်းပုံရတယ်၊ခြံအကျယ်ကြီးမှာကားမျိုးစုံရှိတယ်။

သူနဲ့တွဲခဲ့တဲ့ဘိုထီးကနဲနဲနိမ့်တယ်၊”မေ”တို့ဖက်ကသိပ်သဘောမကျဘူးလို့သူငယ်ချင်းတွေပြောကြတယ်။

တစ်ရက်ကျနော့်ကို”မေ”ကပြောတယ်၊သူနဲ့ဘိုထီးသဘောထားမတိုက်ဆိုင်လို့လမ်းခွဲလိုက်ကြပြီလို့ပြောတယ်၊

သူပြောနေရင်းကျနော့်မျက်နှာကိုသူစိုက်ကြည့်နေခဲ့တယ်၊အဲဒီအချိန်ကျနော်ဘာခံစားချက်မှမရှိခဲ့၊

သူပြောလို့နားထောင်လိုက်တာဘဲရှိတယ်၊

ကျနော့်ဒုတိယဝါသနာကမုန့်လုပ်တာ၊

အဖိုးလက်ထက်ကစပြီးမိသားစုစီးပွါးရေးမုန့်လုပ်ငန်းလုပ်ခဲ့တာ၊အခုအဖေကအဖိုးနေရာဆက်ခံပြီးဆက်လုပ်နေတယ်၊၊

မိသားစုအလုပ်ဝိုင်းကူလုပ်ရင်းကျနော်လဲလုပ်တတ်လာပါတယ်။

ဂစ်တာတီးလို့ပျင်းလာရင်ကျနော်စိတ်ကူးပေါက်ရာမုန့်လုပ်ပြီ၊

မုန့်တွေကတစ်ယောက်ထဲစားကုန်တာမှမဟုတ်တာ၊သူငယ်ချင်းတွေကိုကျွေးရင်း၊

သူတို့ရဲ့စားရတဲ့အရသာကိုမေးရင်း၊အကြံဥဏ်နားထောင်တယ်။

ဒီလိုနဲ့ဘဲသီချင်းတိုက်လိုက်ကြ၊ဆိုလိုက်ကြ၊မုန့်လုပ်စားကြ၊

ကျနော်မုန့်လုပ်ရင်”မေ”ကအမြဲကူပေးတယ်။သူလဲမုန့်လုပ်တတ်တယ်။

ကျနော့်ဆီကမုန့်လုပ်နည်းတွေမေးလေ့ရှိတယ်။ကျနော်သင်ပေးပါတယ်။

တခါတလေအိမ်မှာကျနော်တို့နှစ်ယောက်ထဲသူငယ်ချင်းတွေစားဖို့မုန့်လုပ်လေ့ရှိတယ်။

သူငယ်ချင်းတွေကပြောတယ်။မုန့်လုပ်နည်းတွေပညာကုန်မသင်ပေးနဲ့၊

“မေ”တို့အဖွဲ့ကထောတယ်၊မုန့်ဆိုင်ထလုပ်ရင်မင်းတို့ထမင်းငတ်သွားမယ်တဲ့

ကျနော့်စိတ်ထဲမှာပင်လယ်ရေတစ်ယောက်ထဲသောက်မကုန်၊

ဒီနှစ်ထဲမှာရေလုပ်ငန်းကသာဓုကန်ကိုပျော်ပွဲစားထွက်ကြတယ်။

စားကြသောက်ကြ၊ဂိမ်းတွေဆော့ကြ၊မဲလိပ်နှိုက်ပြီးခိုင်းတဲ့အတိုင်းလုပ်ကြ၊

“မေ”အလှဲ့ကျတော့ကျနော့်ကိုဂစ်တာတီးခိုင်းပြီးသူသီချင်းဆိုတယ်

အရင်တုန်းကဆိုခဲ့တဲ့သီချင်း

“တစ်ကယ်ပါကိုရယ်မေကတော့ချစ်တာတစ်ခုထဲသိတယ်”

ဇာတ်လမ်းကတော့စလာပြီ၊သူ့ရင်ထဲကခံစားချက်တွေကိုရေးရေးမြင်လာသလိုဘဲ

ထူးခြားလာပြီလို့ပြောရမယ်၊သီချင်းတွေတိုက်ပြီး”မေ”ကိုအိမ်ပြန်လိုက်ပို့ရတာစိတ်ထဲမှာကျေနပ်လာတယ်။

အရင်ကလိုက်ပို့တာစိတ်မပါဘူး၊လမ်းလျှောက်ရင်းစကားပြောရတာအားမရလို့လမ်းဘေးအုတ်ခုံမှာထိုင်ပြီး

စကားပြောကြတယ်။မုန့်ဆိုင်တွေမှာအတူထိုင်စားတတ်လာပြီ။

ဒီလိုနဲ့ဘဲဒုတိယနှစ်ကိုပျော်ပျော်ကြီးဖြတ်သန်းကြတယ်။

စာမေးပွဲပြီးအိမ်ပြန်တော့”မေ”လေယာဉ်ကွင်းလိုက်ပို့တယ်။

ကျနော့်ကိုနာမည်ပြောင်ပေးသွားတယ်”မောင်ရေခဲ”

ဒုတိယနှစ်အောင်စာရင်းတွေထွက်ပြီ၊အမှတ်စာရင်းတွေလဲရပြီ၊၊

ကျနော့်အမှတ်သိပ်မကောင်းပါ၊စာမှမဖတ်တာ၊ကိုယ့်အကြောင်းကိုယ်သိတယ်။

“မေ”ကအမှတ်ကောင်းတယ်။လိုင်းကောင်းကောင်းရနိုင်တယ်။

ကျနော့်အတွက်ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ရိုးရိုးဘွဲ့ထက်ပိုစရာမရှိ။

ဓါတုဗေဒကိုအမြင့်ဆုံးထားပြီးလျှောက်ခဲ့တယ်။

“မေ” ကျနော်ကိုမေးသေးတယ်။ဘာလျှောက်လဲ

ကျနော်လျှောက်ခဲ့တဲ့ဘာသာဓါတုဗေဒ၊လို့ပြောလိုက်တယ်။

ဒီတစ်ခါတော့ကျနော်နဲ့”မေ”နဲ့ဝေးကြပြီလို့တွေးရင်းရင်ထဲမှာစိတ်မကောင်းသလိုမျိုးခံစားလာပါတယ်။

ဒါအချစ်လားလို့စဉ်းစားကြည့်မိပါတယ်။ဝေးလဲမတတ်နိုင်ပါဘူးလို့စိတ်ဖြေလိုက်ပါတယ်။

ဂစ်တာကောက်ကိုင်၊လက်ကွက်စမ်းရင်းသီချင်းတစ်ပုဒ်တီးဖြစ်သွားပါတယ်။

“အပိုတွေကိုမဆိုတတ်ဘူး၊သာမန်လူတစ်ယောက်မို့လေ၊

တစ်ကယ်ပါမေရယ်ကိုကတော့ချစ်တာတစ်ခုထဲသိတယ်”

ဓါတုဗေဒတက်ခွင့်ရကြောင်း၊အကြောင်းကြားစာ၊စာတိုက်ကရောက်လာပါတယ်။

အမြင့်ဆုံးမှန်းထားတဲ့ဘာသာတက်ခွင့်ရလို့ကျေနပ်မိပါတယ်။

စိတ်ထဲမှာကျေနပ်လို့မပြီးခင်အတွေးတခုဝင်လာပြန်တယ်။

“မေ”ကျနော့်ဆီမရောက်တာနှစ်ရက်သုံးရက်ရှိနေပြီ
သူဘာလိုင်းရလဲမသိဘူး၊သိချင်စိတ်ပြင်းပြလာပါတယ်။

သွားမေးလို့လဲမရဲဘူး။ဝေးရတော့မှာပါလို့ဘဲစိတ်မှာဒုံးဒုံးချထားလိုက်တယ်။

ဒီနေ့ဘယ်သူမှလဲမရောက်လာကြပါ၊ဂစ်တာတီးချင်စိတ်လဲကုန်ခမ်းနေတယ်။

ရင်ထဲမှာဘာကိုအလိုမကျဖြစ်နေလဲဆိုတာကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်မေးခွန်းထုတ်နေမိပါတယ်။

အဖြေတစ်ခုတော့ပေါ်လာပါတယ်။ရင်ထဲမှာအချစ်ဆိုတဲ့မြှားဆူးနေပြီ။

စိတ်ကူးထဲမှာပေါ်လာတဲ့မုန့်၊လုပ်ကြည့်ဖို့ဂျုံနယ်နေမိပါတယ်။

“ဟေ့‌ကောင်...ရေခဲ..ဘာမုန့်လုပ်မလို့လဲ”

ကျနော်မျှော်နေတဲ့”မေ”ရောက်လာပါပြီ၊၊သူ့ကိုဘာလိုင်းရလဲလို့မေးတောင်မမေးချင်တော့ပါဘူး။

“ရေခဲ....နင်ဘာလိုင်းရလဲ”

 “ဓါတုကလျာ”

“ဟား..ဟား..ဟေ့ကောင်..မင်းဘာဖြစ်နေလဲ”ကျနော့်ပါးစပ်ကထွက်သွားတဲ့ဓါတုကလျာကိုကြားပြီး

“မေ”ခွက်ထိုးခွက်လှန်ရီပါတော့တယ်။

“ဓါတုဗေဒ”

“ငါလဲဒီနေ့ဘဲအကြောင်းကြားစာရတယ်၊နင်မသိချင်ဘူးလား”

“နင်နဲ့ငါနဲ့နောက်နှစ်တွေမှာမဆုံနိုင်တော့ဘူး၊နင်ကအမှတ်ကောင်းတယ်”

“ရော့..ဒီမှာဖတ်ကြည့်”အကြောင်းကြားစာကိုကျနော့်မျက်စိရှေ့မှာလာပြတယ်။

“ဓါတုဗေဒ”မျက်စိပွတ်ပြီးပြန်ကြည့်မိတယ်။ဟုတ်တယ်”ဓါတုဗေဒ”

နင့်အမှတ်ကောင်းရဲ့သားနဲ့ဘာလို့ဒီဘာသာကိုလျှောက်တာလဲ

“နင်နဲ့အတူတူရှိချင်လို့ပေါ့”

အဖြေကရှင်းသွားပါပြီ၊ဒီနေ့ကစပြီးသူနဲ့ကျနော်၊သမီးရည်းစားဖြစ်သွားကြပါပြီ။

တတိယနှစ်၊မိန်းထဲမှာတက်ရတယ်။ကျောင်းသား/သူတွေအများကြီးနဲ့ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်ကြီးစည်ကားနေတယ်။

အာစီတူးမှာလောက်ပျော်စရာမကောင်းပါ။ကျနော်တို့အထက်စီနီယာတွေအများကြီးရှိနေပြီးသား၊

မိန်းထဲမှာကျနော်တို့နေရာသိပ်မရပါ။

တတိယနှစ်သီးသန့်လုပ်တဲ့ပွဲတွေလောက်သာကျနော်တို့တီးခွင့်ရတာ၊

မေဂျာပွဲတွေမှာစီနီယာတွေကကြီးကြပ်တော့၊တီးဝိုင်းဆိုရင်နာမည်ကြီးတွေကိုဘဲခေါ်ကြတယ်။

ပလေးဘွိုင်း၊ အေ့ဆက်၊လွမ်းမိုးတီးဝိုင်း၊အီးမရှင်း ပရိုတီးဝိုင်းတွေခေတ်စားနေတယ်။

မေဂျာတွေကလဲနာမည်ကြီးတွေကိုဘဲအပြိုင်အဆိုင်ခေါ်ချင်ကြတယ်။

အဆိုသမားတွေအတွက်အဆင်ပြေတယ်။နာမည်ကြီးတီးဝိုင်းတွေနဲ့တွဲဆိုခွင့်ရလို့ပါ။

“မေ”နဲ့ကျနော်လဲတက်ဆိုပါတယ်။ဂီတမှူးလုပ်ခဲ့တဲ့ကျနော့်အတွက်အားမရပါ။

ဒါပေမဲ့ဂီတနဲ့လုပ်စားဖို့တော့မရည်ရွယ်ပါ၊၊ကျနော့်သွေးထဲမှာကုန်သည်သွေးကပါနေတယ်။

ကျောင်းပြီးတဲ့တစ်နေ့ကျနော်စီးပွါးရေးဘဲလုပ်မယ်။အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အချိန်တိုင်းမှာမိသားစုအလုပ်

မုန့်ဆိုင်မှာဝိုင်းကူရင်းအချိန်ကုန်ခဲ့တယ်။ကျနော်တို့မြို့လေးမှာကျနော်တို့မုန့်ဆိုင်ကအောင်မြင်နေပြီ။

အဖေနဲ့အစ်ကိုတွေလုပ်နေကြတယ်။ကျနော်တို့မြို့ကကျဉ်းတော့ဈေးကွက်ထပ်ချဲ့ဖို့မဖြစ်နိုင်ပါ။

ကျနော်အတွေးထဲမှာကျနော်ရန်ကုန်မှာမုန့်လုပ်ငန်းလုပ်မယ်။နည်းပညာအသစ်နဲ့ဈေးကွက်အသစ်ရှာမယ်။

ကျနော့်စိတ်ကမှန်တယ်၊လုပ်သင့်တယ်လို့ထင်တာတွေလုပ်လေ့ရှိတယ်။

အဖေါ်တွေရှိမှလုပ်တတ်တဲ့လူတွေထဲမှာကျနော်မပါ။

ကျနော့်အတွေးတွေ”မေ”ကိုမပြောဖြစ်သေးပါ။ဒီအချိန်သူနဲ့ကျနော်သမီးရည်းစားအဆင့်သာရှိသေးတယ်။

သူနဲ့ကျနော်ယူဖြစ်၊မဖြစ်ကြိုမသိနိုင်ပါ။ဖူးစာကံပါရင်တော့ယူဖြစ်ကြမှာပါ။

မိန်းထဲကျောင်းတက်နေတဲ့အချိန်တွေမှာလဲကျနော့်အိမ်ကသူငယ်ချင်းတွေဆုံနေကျနေရာပါဘဲ။

တီးကြမယ်၊ဆိုကြမယ်၊မုန့်လုပ်စားကြမယ်။

ကျနော့်ဘေးမှာ”မေ”ရှိနေတော့စာသင်နှစ်တလျှောက်လုံးအဆင်ပြေပါတယ်။

“မေ”နဲ့တွဲခဲ့တဲ့ဘိုထီးကပျဉ်းမနား၊ရေဇင်းစိုက်ပျိုးရေးမှာတက်နေတယ်။

သူ့မိဘတွေလှိုင်မှာမရှိတော့ပါ။မင်္ဂလာဒုံဖက်ပြောင်းသွားတယ်လို့သူငယ်ချင်းတွေပြောကြတယ်။

……………………………………………………………………………..

 

ကျနော်ဖိုင်နယ်နှစ်မှာအဖိုးဆုံးတော့နာရေးအတွက်အိမ်ပြန်ရပါတယ်။

အမျိုးတွေအားလုံးဆုံကြပါတယ်။တနယ်တကျေးရောက်နေတဲ့အမျိုးတွေလဲလာကြတယ်။

တကယ်တော့အဖိုးဇာတိကကျနော်တို့ရှမ်းပြည်ကမဟုတ်ပါဘူး၊၊တာချီလိတ်တစ်ဖက်ကမ်းမဲဆိုင်မြို့နားကရွာလေးတစ်ရွာကပါ။

ပြောရရင်သူ့အော်ရီဂျင်ကထိုင်းနိုင်ငံသားပါ။ဟိုခေတ်အခါကနယ်မြေအတားအဆီးတွေ၊နိုင်ငံသားမှတ်ပုံတင်တွေကမရှိသေးတော့

အဖိုးနဲ့ညီနှစ်ယောက်စီးပွါးရှာရင်းကျိုင်းတုံကိုရောက်လာတယ်။သူတို့လုပ်တတ်တဲ့မုန့်မျိုးစုံလုပ်ရင်းစီးပွါးဖြစ်လာတယ်။

အဖိုးကရှမ်းတိုင်းရင်းသူစစ်စစ်အဖွားနဲ့အိမ်ထောင်ကျပြီးအဖေတို့ညီအစ်ကိုတွေကိုမွေးလာတယ်။

ဒီနေရာမှာလူမျိုးတွေအကြောင်းပြောပြချင်ပါတယ်။ကျနော်တို့မြန်မာရှမ်းတွေကိုထိုင်းလူမျိုးတွေကထိုင်းရိုင်လို့ခေါ်တယ်။

သူတို့ရဲ့အမျိုးတွေလို့ဘဲသတ်မှတ်ထားကြတယ်။ ရှမ်းကြီးတွေလို့ဘဲပြောရမယ်။

ဓလေ့ထုံးတမ်းဘာသာစကားတော်တော်တူကြပါတယ်။

ဒါကြောင့်လဲအဖိုးတို့ညီအစ်ကိုကျိုင်းတုံမှာအလုပ်လုပ်လို့ရတာပါ။

မြို့ထဲမှာမုန့်ဆိုင်ကြီးဖွင့်ထားတယ်။မြို့စွန်မှာအဖိုးတို့နေကြတယ်။အိမ်မှာမုန့်လုပ်ပြီးစက်ဘီးလေးနဲ့ဆိုင်ကိုပို့တယ်။

စီးပွါးရေးတော်တော်ကောင်းခဲ့ကြတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာဦးနေဝင်းတော်လှန်ရေးအစိုးရတက်လာတယ်။နောက်တော့ပြည်သူပိုင်တွေသိမ်းတယ်။

အဖိုးတို့မြို့ထဲကဆိုင်လဲပါသွားတယ်။ဆိုင်ထဲမှာမုန့်ရောင်းရငွေတွေအားလုံးထားတယ်။

ပြည်သူပိုင်သိမ်းပြီးနောက်ရက်အိမ်မှာဈေးသုံးငွေတွေတောင်မရှိတော့ဘူး။

အဖိုးတို့ညီအစ်ကိုတွေစိတ်ဆိုးလိုက်ကြတာ။

သူဌေးဘဝကဆင်းရဲသားဘဝကိုချက်ချင်းပြောင်းပြစ်လိုက်တယ်။

အာဏာရှင်တွေကြောင့်အဖိုးတို့ဘဝသုညပြန်ဖြစ်သွားပါတယ်။

ဆင်းရဲသားဘဝနဲ့နေရင်း၊ရှိတာလေးတွေနဲ့စားသောက်ရင်းညီအစ်ကိုတွေအတွက်အဖိုးဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုချလိုက်ပါတယ်။

သူတို့အားလုံးသူတို့ရွာကိုပြန်တော့မယ်။

ပြည်သူတွေကိုမကြည့်တဲ့အစိုးရအောက်မှာမနေသင့်တော့ဘူး၊နောက်ထပ်လဲဒုက္ခပေးနိုင်တယ်

အဖိုးရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုညီအစ်ကိုတွေသဘောတူတယ်။

ဒါပေမဲ့အဖိုးရဲ့ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာအဖိုးကိုဘဲဒုက္ခရောက်စေခဲ့ပါတယ်။

အဖွားကအဖိုးတို့သွားချင်သွားကြ၊သူမလိုက်နိုင်ဘူးတဲ့၊သူနေခဲ့မယ်

အဲဒီမှာအဖိုးအကြီးအကျယ်စိတ်သောကရောက်ပြီ။

အဖွားကိုချစ်တဲ့စိတ်ကိုမလွန်ဆန်နိုင်တော့တဲ့အဖိုး၊နောက်ဆုံးသူလဲမြန်မာပြည်ထဲမှာကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။

အဖိုး၊အဖွား၊သားအကြီးဆုံးအဖေနဲ့ညီမတွေနေခဲ့ကြပြီး၊အဖိုးညီတွေနဲ့အတူအဖေ့ညီတွေပါရွာပြန်သွားကြပါတော့တယ်။

အဖိုးနာရေးမှာအမျိုးအားလုံးစုံစုံညီညီလာကန်တော့ကြပါတယ်။

ဘဝရှေ့ရေးတွေတိုင်ပင်ဆွေးနွေးကြတယ်။အဖေ့ဦးလေးတွေ၊အဖေ့ညီတွေထိုင်းနိုင်ငံသားဖြစ်ပြီး

အားလုံးစီးပွါးရေးအဆင်ပြေနေကြပြီ၊အဖေ့ဖက်ကဘာတွေလိုအပ်လဲသူတို့ကူညီဖို့အဆင်သင့်ဖြစ်နေကြပြီ။

ကျနော့်အမျိုးတွေနဲ့ကျနော်မစိမ်းခဲ့ပါ။ကျောင်းပိတ်အိမ်ပြန်တိုင်းအမျိုးတွေဆီလျှောက်လည်လေ့ရှိတယ်။

အမျိုးတွေအများကြီးရှိတဲ့တိုင်းပြည်၊ဘာသာစကားတူနေတဲ့အတွက်ထိုင်းနိုင်ငံဆိုတာကျနော့်ဒုတိယအိမ်လို့ပြောရမယ်။

ဖိုင်နယ်စာမေးပွဲနီးလာပြီ၊ပိုအရေးကြီးတာကကျနော်တို့ဘဝရှေ့ရေးတွေကိုစဉ်းစားရတော့မယ်။

ဒီမှာဘဲစီးပွါးရေးလုပ်မလား၊အမျိုးတွေဆီသွားမလား ?

“မေ”နဲ့ယူဖြစ်မလား၊သူ့သဘောထားဘယ်လိုလဲ ?

“မေ”နဲ့တိုင်ပင်ကြည့်တော့၊ကျနော်တို့နှစ်ယောက်လက်တွဲပြီးဒီမှာဘဲစီးပွါးရေးလုပ်ကြဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတယ်။

ကျနော်ကျောင်းပြီးတော့ ခြောက်လလောက်ချင်းမိုင်သွားပြီးမုန့်နဲ့ပတ်သက်တဲ့သင်တမ်းတွေတက်တယ်။

အသုံးပြုမည့်ပစ္စည်းတွေ၊နည်းပညာတွေသွားသင်ခဲ့ပါတယ်။

ကျနော့်မိသားစုအကြောင်းပြောရင်စီးပွါးရေးအဆင်ပြေပါတယ်။

ကျနော်ရန်ကုန်မှာလုပ်မယ်ဆိုတော့ဝိုင်းကူကြပါတယ်။လိုတဲ့စက်ပစ္စည်းတွေဝယ်ပေးတယ်။

မုန့်ဖိုကိုလှိုင်ကခြံထဲမှာဘဲလုပ်တယ်။လောလောဆယ်ဆယ်ဈေးကွက်အခြေအနေမသိသေးပါ။

လုပ်နိုင်တဲ့မုန့်အမျိုးနဲနဲနဲ့ဘဲစမယ်။ဆိုင်အတွက်ကျနော့်နေရာနဲ့မဝေးတဲ့အင်းစိန်လမ်းပေါ်မှာငှားလိုက်တယ်။

ဆိုင်ထိုင်ဖို့လူလိုနေတယ်။’’မေ’’သူထိုင်ပေးမယ်။

သူနဲ့ကျနော်မယူရသေးဘူး။ဝိုင်းလုပ်ပေးတယ်။အရမ်းချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။

ဒီလိုနဲ့ဘဲကျနော်တို့နှစ်ဖက်မိဘတွေသဘောတူခွင့်ပြုချက်နဲ့မင်္ဂလာ ဆောင်လိုက်ကြပါတယ်။

သူငယ်ချင်းတွေကငါတို့ကြိုမြင်ပြီးသားပါတဲ့။

ပျော်စရာနေ့နဲ့အတူလောကဓံကိုရင်ဆိုင်ဖို့ကျနော်တို့နှစ်ယောက်လက်တွဲလိုက်ပါပြီ။

ကျနော်မုန့်စလုပ်တဲ့အချိန်ပဲရစ်မုန့်တိုက်၊ကိုးကန့်မုန့်တိုက်ကပူတင်းကိတ်တွေအရမ်းနာမည်ကြီးနေတဲ့အချိန်။

မုန့်ဆိုတာမျိုးကသက်တမ်းတစ်ခုအတွင်းမှာကုန်အောင်ရောင်းရတယ်။

ရောင်းမကုန်ရင်ရှုံးတယ်လို့ပြောရမယ်။မုန့်တွေကိုများများနဲ့မြန်မြန်ရောင်းကုန်ချင်ရင်ဈေးကွက်ကို

များများရထားမှဖြစ်မယ်။သက်တမ်းတိုတဲ့မုန့်လုပ်ချင်ရင်ဈေးကွက်အရေးကြီးလာပြီ။

မုန့်လုပ်ငန်းကအမြတ်ကောင်းပါတယ်။အမြတ်ကောင်းသလိုစွန့်စားမှုကကြီးတယ်။

နောက်ဆုံးတော့ဈေးကွက်ကအဓိကဖြစ်လာပြီ။

ဒီလိုနဲ့လှုပ်ရှားရုန်းကန်ရင်းနဲ့ကျနော်တို့လုပ်ငန်းလဲကြီးထွားလာပါတယ်။

ကျနော်တို့ဆိုင်ကလှိုင်မှာတစ်ဆိုင်၊လှည်းတန်းမှာတစ်ဆိုင်နဲ့နယ်တွေကိုပို့နေပါပြီ။

လုပ်ရင်းကိုင်ရင်း၊လှုပ်ရှားရင်းနဲ့အသက်တွေလဲတဖြေးဖြေးကြီးလာပါပြီ။

ကျောင်းပြီးလို့အနှစ်သုံးဆယ်လောက်ရှိတဲ့အချိန်ကျနော့်ဓနအင်အားလဲကြီးလာပါပြီ။

လှိုင်ခြံထဲကမုန့်ဖိုလေးကစတဲ့မုန့်ဆိုင်၊အခုလှိုင်သာယာစက်မှုဇုံမှာဝန်ထမ်းနှစ်ရာလောက်နဲ့လှုပ်ရှားနေတယ်။

ကျောင်းသားဘဝနေခဲ့တဲ့ခြံနားကခြံကျယ်ကြီးမှာပြောင်းရွှေ့နေနေပြီ။

နယ်မြို့အစုံကိုကားဂိတ်တွေကတဆင့်မုန့်မျိုးစုံပို့ပေးနေရတယ်။

ကျနော့်တို့မှာသမီးတစ်ယောက်၊သားတစ်ယောက်ရနေပြီ၊

သမီးက၂၅နှစ်သားက ၁၉နှစ် နှစ်ယောက်လုံးစလုံးနိုင်ငံ    SIM တက္ကသိုလ်မှာကျောင်းတက်နေတယ်။

သမီးကဘွဲ့ရပြီးနေပြီ၊အခုမာစတာတန်းဆက်တက်နေတယ်။တကယ်တော့သူကျောင်းဆက်မတက်ချင်တော့ပါ၊

ဒါပေမဲ့မောင်လေးကိုစိတ်မချလို့ဆက်ပြီးနေနေတာပါ။အဖိုးကျနော်တို့ကိုကျောင်းထားပေးသလိုမျိုးကျနော်လဲ

သူတို့အတွက်ကျောင်းနားကကွန်ဒိုတစ်ခန်းဝယ်ထားပေးတယ်။

ကလေးတွေငယ်ငယ်တုံးကကျနော်တို့လဲရုန်းကန်နေရတဲ့အချိန်၊သူတို့တွေကိုဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။

သမီးကဘဲသူ့မောင်လေးကိုထိမ်းခဲ့တာ၊အခုလဲသူ့ကောင်လေးနဲ့ယူမယ်ဆိုရင်ကျနော်မြေးချီလို့ရတော့မယ်။

မောင်လေးကိုစိတ်မချတဲ့စိတ်နဲ့ကျောင်းဆက်တက်နေတယ်။

သားငယ်ကလူကောင်သာကြီးတာဂိမ်းဘဲဆော့နေတယ်။

သမီးကကျနော့်မုန့်လုပ်ငန်းကိုစိတ်ဝင်စားတယ်။သူဘဲဦးဆောင်ပြီးစာရင်းဇယားတွေကိုခေတ်မှီနည်းစနစ်နဲ့

ပြောင်းလဲပေးခဲ့တယ်။ငွေစာရင်းတွေကိုလဲစာရင်းစစ်အဖွဲ့နဲ့ထိမ်းသိမ်းထားခဲ့တယ်။

ကျနော်ကအလုပ်လုပ်နေရရင်၊စက်ပစ္စည်းတွေကြားထဲလုပ်နေရရင်ပျော်နေတာ။

ကျနော့်မှာငွေဘယ်လောက်ရှိနေပြီဆိုတာကျနော်မသိ၊သမီးဘဲသိတယ်။

‘’မေ’’နဲ့တွဲခဲ့ဘူးတဲ့ဘိုထီးစိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှာဆရာလုပ်နေတယ်။

နောက်တော့အလုပ်ထွက်ပြီးစိုက်ပျိုးရေးကုမ္ပဏီထောင်ထားတယ်။

နေပြည်တော်တခေတ်မှာထောနေတယ်လို့လဲကြားမိပါတယ်။

ကျနော်ကအရင်းဆုံးသူငယ်ချင်းတွေကလွဲပြီးအဆက်ပြတ်နေတယ်။

ကိုယ့်အာရုံသည်ကိုယ့်အလုပ်သာဖြစ်သည်။

သမီးပြန်လာတဲ့အချိန်တွေမှာကျနော့်နဲ့စက်ရုံလိုက်လာလေ့ရှိတယ်။

ကျောင်းနေခဲ့တဲ့ဘဝကိုပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်အာစီတူးမှာနေခဲ့ရတဲ့အချိန်ဟာ

အပျော်ဆုံးအချိန်ပါဘဲ။ကျောင်းသားဘဝကိုတစ်ခေါက်ပြန်ရောက်ချင်မိတယ်။

အချိန်တွေကခဏလေးလိုဘဲ။

ကျနော်တို့ဘဝအစတုန်းကတော်တော်ပင်ပမ်းခဲ့ပါတယ်။

လှိုင်ခြံတုန်းကကျနော်မနက်လေးနာရီထပြီးပြင်ဆင်နေပြီ။ကျနော်မှာအကူတစ်ယောက်ဘဲရှိသေးတယ်။

မနက် ရ နာရီဆိုင်ရင်”မေ”အင်းစိန်လမ်းကဆိုင်သွားပြီ။သူ့မှာလဲအကူတစ်ယောက်ဘဲရှိတယ်။

မုန့်လုပ်ပြီးတာတွေကျနော့်အကူကစက်ဘီးနဲ့ဆိုင်ကိုပို့တယ်။

အဲဒီလိုနဲ့ဘဲဈေးကွက်အရစက်မှုဇုံကိုရွှေ့ရမည့်အခြေအနေရောက်လာပါတယ်။

အဆင်ပြေတာကကျနော့်အဖွားရွာကအမျိုးတွေရန်ကုန်မှာလာကျောင်းတက်ရင်းကျနော့်ကိုဝိုင်းကူပေးကြတယ်။

တချို့လဲကျနော့်ဆီမှာကျန်ရစ်ခဲ့တယ်၊၊သင်ပေးစရာတွေကိုသင်ပေးရင်း၊ကျွမ်းကျင်ဝန်ထမ်းတွေရွှေးရင်းနဲ့၊

ဆိုင်မှာ၊စက်ရုံမှာအားလုံးဝန်ထမ်းအင်အားနှစ်ရာကျော်လာပါတယ်။

လောကမှာအခြွေအရံဆိုတာကပေးနိုင်၊ကျွေးနိုင်မှများတာပါ။

သူတို့လဲအကျိုးရှိမှကျနော့်မှာမြဲနေမှာ၊သူတို့အဆင်ပြေအောင်ကျနော်လဲပေးနိုင်ရမယ်။

အားလုံးဟာအပြန်အလှန်ချိတ်ဆက်နေကြပါတယ်။

လှိုင်ခြံထဲမှာလုပ်တုန်းကဆိုရင်နေရာအပိုလဲသိပ်မရှိပါ၊မိသားစုလဲနေတယ်။

အလုပ်နဲနဲများလာတော့နေရတာကြပ်လာတယ်။

လှိုင်ခြံထဲမှာသမီးကိုမွေးခဲ့တယ်။သားကိုနောက်ခြောက်နှစ်ကြာမှာမွေးတယ်။

လှိုင်ခြံအသစ်မှာမွေးတယ်။အဲဒီအချိန်ကျနော်တို့စက်မှုဇုံရောက်နေပြီ။

လှိုင်ခြံထဲမှာကျဉ်းကျဉ်းကျပ်ကျပ်လုပ်ခဲ့သမျှစက်မှုဇုံမှာစိတ်ကြိုက်လုပ်လို့ရပြီ။

စက်ရုံကိုအစီစဉ်တကျပုံစံထုတ်ပြီးဆောက်ခဲ့တယ်။

အလုပ်လဲလုပ်ရတာစနစ်ကျလာတယ်။စာရင်းဇယားတွေလုပ်တဲ့ရုံးခန်းပါတွဲထားတယ်။

ရုံးခန်းအပေါ်ထပ်ကိုမိသားစုရော၊အမျိုးတွေပါညအိပ်လို့ရအောင်ကြီးကြီးဆောက်ထားတယ်။

ဝါသနာပါတာတွေလဲလုပ်လို့ရလာတယ်။

နယူးရီးယားညတွေမှာဝန်ထမ်းအားလုံးစုပြီးထမင်းချက်စားကြတယ်။

အဲဒီညမှာကာရာအိုကေစက်လဲဆင်ထားပေးတယ်။

ကျနော်ကိုယ်တိုင်ကီးဘုတ်တီးပြီးသီချင်းတွေဆိုကြတယ်။

ကျနော်တီးရင်ကျနော်တို့မိသားစုအားလုံးသီချင်းဆိုလေ့ရှိတယ်။

ဒီနေ့ညသည်ဝန်ထမ်းအားလုံးကိုလွတ်လပ်ရေးပေးထားတယ်။ညလယ်စာစားဖို့လဲစီစဉ်ထားပေးတယ်။

ကျနော်တို့မိသားစုအားလုံးစက်ရုံမှာဘဲအိပ်ကြမယ်။နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့အားလုံးနားရက်သတ်မှတ်ထားပေးတယ်။

နိုင်ငံတော်ကမသတ်မှတ်ခင်ကတည်းကကျနော်တို့ပိတ်ရက်သတ်မှတ်ထားပြီးသားပါ။

နှစ်ဆန်းနှစ်ရက်နေ့ကစပြီးအမြန်ကားကြီး ၄စီးနဲ့လျှောက်လည်ကြတော့မယ်။

ကျနော်တို့မိသားစုအပါအဝင်ဝန်ထမ်းအားလုံးနဲ့ခရီးထွက်ပြီ။စက်ရုံနဲ့အိမ်မှာလုံခြုံရေးဘဲကျန်တော့တယ်။

နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်းခရီးထွက်တယ်။ကျိုက်ထီးရိုး၊ချောင်းသာ၊ငွေဆောင်၊ပုဂံ၊မေမြို့၊မန္တလေး၊မော်လမြိုင်၊ဘားအံ၊တောင်ကြီး၊အင်းလေး၊ရွှေစက်တော်နေရာမထပ်အောင်သွားလေ့ရှိတယ်။

လမ်းခရီးမှာမပျင်းရအောင်ကားတိုင်းမှာကာရာအိုကေစက်တွေဆင်ထားပေးတယ်။

တစ်နှစ်လုံးလုပ်ခဲ့တဲ့ဝန်ထမ်းတွေစိတ်အပန်းပြေစေဖို့အတွက်စီစဉ်ပေးထားတာပါ။

…………………………………………………………………..

 

 လက်ရှိအခြေအနေမှာအားလုံးအထိုင်ကျနေပြီ၊အရင်ကလောက်လူမပင်ပမ်းပေမဲ့၊

စိတ်ကပိုပြီးပင်ပမ်းလာပါတယ်။

ဒီလိုပါဘဲစီးပွါးရေးလုပ်တယ်ဆိုတာထိုက်တန်တဲ့ပေးဆပ်မှုတော့ရှိရပါမယ်။

ပုံမှန်ဆိုရင်ရက်ခြားဆိုသလိုဆိုင်တွေကို”မေ”လိုက်ကြည့်လေ့ရှိတယ်။

သမီးရှိနေရင်သမီးနဲ့သွားတယ်။သမီးမရှိရင်သူဖါသာသူကားမောင်းပြီးသွားတယ်။

ကျနော်ကခုနှစ်နာရီဆိုရင်လှိုင်သာယာစက်ရုံကိုသွားပြီ။

စက်ရုံမှာဝန်ထမ်းတွေမနက်လေးနာရီထဲကလုပ်နေကြပြီ။

လုပ်ရမည့်အစီအစဉ်တွေကကြိုပြီးဆွဲထားပြီးသား၊

ကျနော့်လက်ရှိအနေအထားကိုခေတ်စကားနဲ့ပြောရရင်”ဘာလိုသေးလို့လဲ”

ဟုတ်တယ်၊ကျနော်မသေခင်မှာသမီးနဲ့သားအတွက်အစီအစဉ်တွေချထားပြီးပြီ။

ကျနော်နဲ့”မေ”နဲ့ကျန်တဲ့ဘဝကိုပျော်ပျော်ကြီးဖြတ်သန်းဖို့ဘဲကျန်တယ်။

ဒီအတွေးက”လိမ္မော်ရောင်နေ့ရက်တွေမရောက်ခင် ၂နှစ်လောက်ကအတွေးတွေပါ။

လောကကြီးမှာကြိုမမြင်နိုင်တဲ့အဖြစ်တွေအများကြီးရှိပါသေးတယ်။

 

တစ်ညအိမ်ရောက်တော့’’မေ’’သူငယ်ချင်းတွေအများကြီးအိမ်မှာရောက်နေတယ်။

စားတဲ့သူစား၊သီချင်းဆိုတဲ့သူကဆို၊အာစီတူးဆရာကန်တော့ပွဲလုပ်မလို့လူစုနေတယ်။

သူတို့တွေပြောမှသူငယ်ချင်းတွေကိုပြန်သတိရမိတယ်။

တမလွန်ခရီးကိုသွားနှင့်သူတွေသွားကုန်ကြပြီ။

လူ့ဘဝတိုတိုလေးပါလား။

ကိုယ့်အကြောင်းကိုလဲကိုယ်ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိတယ်။

ဂစ်တာတီးပြီးတီးဝိုင်းခေါင်းဆောင်လုပ်ခဲ့တုန်းကလဲကျနော့်ဘဝကိုကျနော်ကျေနပ်မိတယ်။

လူတွေဆိုတာကတီးဝိုင်းမှာတီးလုံးချည်းသက်သက်တီးနေလို့ကဆယ်မိနစ်မကြာဘူး

လူတွေထပြန်ကုန်မယ်။တီးဝိုင်းဆိုတာအဆိုနဲ့တွဲနေမှလူတွေကြိုက်ကြတာ။

အဆိုရှင်ဆိုတာကလဲတီးလုံးမပါဘဲနဲ့လဲအဆင်မပြေပြန်ဘူး။

အဆိုရှင်အတွက်ကျနော်တို့တီးနေရရင်ကျေနပ်တယ်။

အဆိုရှင်တွေဆိုပြီးသွားလို့ပရိတ်သတ်တွေရဲ့လက်ခုပ်သံတွေကြားလိုက်ရင်ပြောမပြတတ်အောင်ရင်ထဲမှာကျေနပ်မိတယ်။

သူတပါးအတွက်ပါရမီဖြည့်ပေးတယ်လို့ဘဲသဘောထားတယ်။

မုန့်ဆရာဘဝမှာလဲကျနော်တို့လုပ်ပေးလိုက်တဲ့မုန့်လူကြိုက်များလာရင်အရမ်းပျော်တာ။

ငွေတွေရလို့ပြောချင်ပြောကြမယ်။လူတွေအားပေးလို့ရလာတဲ့ပီတိဘယ်အရာနဲ့မှမလဲနိုင်ပါ။

ရှင်သန်နေတဲ့ဘဝကြီးမှာလူတွေအတွက်ပါရမီဖြည့်ပေးတဲ့လူမျိုးဘဲဖြစ်ချင်ခဲ့တယ်။

ဒီရက်ပိုင်း”မေ”အလုပ်ရှုပ်နေပြီ။သူငယ်ချင်းတွေလိပ်စာ၊ဖုံးနံပါတ်တွေစုနေတယ်။

ကွဲကွာနေတဲ့သူငယ်ချင်းတွေပြန်စုနေတယ်။

ကျနော့်အိမ်လဲစုရပ်ဖြစ်နေပြီ။

ဟိုအရင်ကျနော်ဂစ်တာတီးတုန်းကနေခဲ့လှိုင်ခြံလေးကိုပြန်သတိရမိတယ်။

မေနဲ့ကျနော်တို့ဇာတ်လမ်းစခဲ့တဲ့နေရာ၊

ဒုတိယနှစ်ရေထွက်လုပ်ငန်းက‘’မေ’’သူငယ်ချင်းအားလုံးကျနော့်အတန်းဖေါ်တွေပါဘဲ။

မတွေ့တာကြာတော့ချက်ချင်းလူတွေကိုမမှတ်မိပါဘူး၊

တစ်ယောက်ချင်းမိတ်ဆက်ပေးမှဘဲငယ်ရုပ်တွေပြန်ပေါ်လာတယ်။

တော်တော်ပြောင်းလဲသွားကြပြီ။အနှစ်သုံးဆယ်နီးပါးအတွင်းလောကဓံရဲ့ရိုက်ချက်တွေလို့ဘဲပြောချင်ပါတယ်။

ကျနော်ဆိုရင်မုတ်ဆိပ်၊ပါးသိုင်းမွှေးတွေကျိုးတို့ကျဲတဲဖြူနေပြီ။

ဒါပေမဲ့အထူးခြားဆုံးက’’မေ’’ ဘာမှသိပ်မပြောင်းလဲ၊ဧချမ်းတည်ငြိမ်နေတဲ့အလှကိုပိုင်ဆိုင်နေဆဲပါ။

ရက်တွေကြာလာတာနဲ့အမျှ”မေ”တို့အဖွဲ့အုပ်စုတော်တော်တောင့်လာပါပြီ။

နောက်ပြီးတော့လဲတစ်ယောက်အကြောင်းတစ်ယောက်အတွင်းကျကျသိလာပါပြီ။

ကံမကောင်းလို့မုဆိုးမဖြစ်သွားရတဲ့သူတွေ၊

တစ်လင်မကောင်းလို့နောက်လင်ပြောင်းရင်းနှစ်ခုလပ်ဖြစ်သွားတဲ့သူတွေ၊

လူသားနဲ့ငွေကြေးရောထွေးပြီးငွေနောက်လိုက်နေတဲ့သူတွေ၊

ကလေးတွေကိုအမေရိကားပို့ပြီးရန်ကုန်မှာဆေးခန်းလိုက်ပို့ပေးမဲ့သူမရှိတဲ့မိဘတွေ၊

လင်ကြီးနဲ့လင်ငယ်ကြားမှာဗျာများနေတဲ့သူတွေ၊

ယောကျာ်းတွေမှာလဲနှစ်ယောက်တစ်ဘဝနဲ့ဇယားရှုပ်နေသူတွေ၊

အသပြာမရှာနိုင်လို့မယားပြစ်သွားတဲ့သူတွေ

နောက်ဆုံးလောကကြီးကိုစိတ်ကုန်လို့ဘုန်းကြီး၊သီလရှင်ဝတ်သွားကြတဲ့သူငယ်ချင်းတွေ၊

သံဝေဂ၊ရစရာတွေအများကြီး၊သူငယ်ချင်းအများစုကအေးချမ်းတဲ့ဘဝမှာပျော်ရွှင်နေကြပါတယ်။

လောကကြီးကဖြစ်ချင်သလိုဖြစ်လို့ရတာမှမဟုတ်တာ။

ရောင့်ရဲနိုင်ရင်ဘဝကြီးအေးချမ်းမယ်။လောဘအပူမီးနောက်လိုက်နေရင်ပူလောင်မယ်။

‘’မေ’’တို့အုပ်စုကဆရာကန်တော့ပွဲဖြစ်မြောက်ရေးကော်မီတီရဲ့အစိပ်အပိုင်းလေးတစ်ခုသာဖြစ်ပါတယ်။

ဦးဆောင်နေသူတွေတော့မဟုတ်ပါ။

ကိုယ့်ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ၊ပထမနှစ်၊ဒုတိယနှစ်တုန်းကအတူတူကျောင်းတက်ခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းတွေ

ကိုလိုက်စည်းရုံးနေတဲ့သဘောပါ။

အချို့သူငယ်ချင်းတွေကချို့တဲ့တော့သူငယ်ချင်းတွေကြားထဲမဝင်ချင်တော့ဘူး။

ဖျောင်းဖျရတယ်။အားပေးစကားတွေပြောပေးရတယ်။

အုပ်စုလိုက်သူငယ်ချင်းတွေကိုမြင်ရတာကျောင်းသားဘဝကိုပြန်သတိရစေပါတယ်။

စိတ်တွေပြန်နုပျိုလာပါတယ်။

သူတို့အုပ်စုထဲမှာကြည့်လိုက်ရင်”မေ”ကအတောက်ပဆုံး၊

ဘာလို့ဆိုတော့”မေ့”နားမှာပန်ထားတဲ့စိန်နားကပ်ကအကြီးဆုံးဖြစ်နေလို့ပါ။

စိန်နားကပ်ရောင်နဲ့ပါးပြောင်တာတော့မဟုတ်ပါ။နဂိုရှိလို့နဂိုင်းထွက်တယ်လို့ပြောချင်ပါတယ်။

အိမ်မှာဝင်လိုက်ထွက်လိုက်၊စားလိုက်သောက်လိုက်တော်တော်အလုပ်ရှုပ်နေကြတယ်။

အခုမနက်ပိုင်းအလုပ်တစ်ခုထပ်တိုးလာပါပြီ၊ကန်တော်ကြီးမှာထိုက်ကျိသွားကစားကြတယ်။

မဆိုးပါဘူး၊ကျနော်တို့အရွယ်ကျန်းမာရေးလုပ်ရမဲ့အရွယ်ရောက်လာပြီ။

ကျနော်အိပ်ရာမနိုးခင်သွားကြပြီ။

သူတို့အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်ကျနော်စက်ရုံရောက်နေပြီ။

ဒီရက်ထဲသူတို့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့အိမ်မှာဆုံဖြစ်ပါတယ်။

ကိုစိုင်းကျနော့်ကိုမှတ်မိလား

အေးဗျာ၊တောင်းပန်ပါတယ်၊ကျနော်မမှတ်မိဘူး

ကိုစိုင်းတို့ခေါ်တဲ့”ဘိုထီး”လေ

သူပြောမှဘိုထီးငယ်ရုပ်ပြန်မြင်လာတယ်။

ကြည့်ရတာဘိုထီးအဆင်ပြေနေပုံရတယ်။

တသွေးတမွေးနဲ့တောက်တောက်ပပ၊

ငယ်တုန်းကလိုစုတ်ချွန်းချွန်းမဟုတ်တော့ပါ။

အယ်ဗီလက်ကိုင်အိပ်ကိုလက်ကမချ။

စီးတော်ယာဉ်၊လန်ကရူဇာနဲ့၊ကျနော်စီးနေတဲ့ကားထက်မော်ဒယ်မြင့်တယ်။

သူငယ်ချင်းတွေအဆင်ပြေတာမြင်ရင်မုဒိတာပွားရမည်။

ဘယ်လိုနည်းနဲ့ချမ်းသာလာပါစေ၊ဝမ်းသာဂုဏ်ယူရမယ်။

ဆရာကန်တော့ပွဲလုပ်ဖို့ကျနော်လဲတတ်နိုင်သလောက်ကူညီပါမယ်

ရွှေရောင်လက်ပတ်နာရီ၊စိန်လက်စွပ်၊ဟန်းချိန်း၊ရွှေကြိုးတုတ်တုတ်လည်ပင်းမှာဆွဲပြီး

လက်ကလေးတရမ်းရမ်းနဲ့ပြောနေတဲ့ပုံကရတနာစိန်ကျောက်ဇယ်တောက်တမ်းကစားမယ်

ကြော်ငြာထဲကလိုပါဘဲ။

ကျနော့်မှာဟိုတယ်နှစ်လုံးရှိတယ်၊ရန်ကုန်မှာတစ်လုံးနဲ့နေပြည်တော်မှာတစ်လုံး

လိုအပ်ရင်ကျနော့်ဟိုတယ်စည်းဝေးခမ်းမတွေကိုသုံးလို့ရတယ်။

လုပ်မယ်ဆိုရင်အစားအသောက်တွေပါကျနော်တာဝန်ယူပါရစေ

“မေ့”သူငယ်ချင်းတွေပါးစပ်ဟပြီးတအံ့တဩနားထောင်နေကြတယ်။

နောက်ရက်တွေမှာကျနော့်အိမ်စုရပ်မှတဖြေးဖြေးဘိုထီးဟိုတယ်ဆီရောက်သွားကြပါတယ်။

မနက်တွေမှာထုံးစံအတိုင်းကန်တော်ကြီးသွားပြီးထိုက်ကျိသွားကစားကြပါတယ်။

ရက်တွေနဲနဲကြာလာတော့သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၊ဘိုထီးရဲ့အတွင်းရေးတွေကျနော်ကိုပြောပြပါတယ်။

ဘိုထီးစိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှာဒေါက်တာဘွဲ့ရထားတယ်။

ငါတို့အာစီတူးကမအေးချမ်းနဲ့အိမ်ထောင်ကျပြီးသားတစ်ယောက်ရတယ်။

မအေးချမ်းလဲစိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်တက်ပြီးဆရာမပြန်လုပ်နေတယ်၊

ဘိုထီးကအလုပ်ထွက်ပြီးပျဉ်းမနားမှာပျိုးဥယျာဉ်လုပ်ရင်းနေပြည်တော်တစ်ခေတ်မှာထောသွားတယ်။

ပန်းခြံတွေ၊စိုက်ပျိုးရေးလုပ်ငန်းတွေ၊လူကြီးတွေနဲ့ပေါင်းပြီးဂွင်တွေရပြီးထောနေတာ

နေပြည်တော်တခွင်ပန်းဥယျာဉ်နဲ့ပတ်သက်ရင်ဘိုထီးလက်ရာတွေချည်းဘဲ

လူကြီးတွေကအစဘိုထီးကိုဘဲအားကိုးနေတော့ဘိုထီးဂွင်ကောင်းကောင်းမိသွားတယ်။

တကယ်တော့ဘိုထီးကတက္ကသိုလ်မှာစာသင်နေရင်းမာစတာတန်းကကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့လိင်တူချစ်နေတာ

မအေးချမ်းသိပြီးပါမောက္ခကိုတိုင်လိုက်လို့နာမည်ပျက်ပြီးထွက်လိုက်တာ

အခုတော့လဲသူတို့လင်မယားကွာလိုက်ကြပြီ။

မအေးချမ်းတို့သားအမိနိုင်ငံခြားထွက်ဖို့လုပ်နေတယ်။

ဘိုထီးဆီမှာဟိုတယ်နှစ်လုံးရှိတယ်၊ရန်ကုန်မှာတစ်လုံး၊နေပြည်တော်မှာတစ်လုံး

အလယ်အလတ်အဆင့်ဟိုတယ်တွေပါ၊

သူ့ဟိုတယ်မှာကာရာအိုကေ၊အနှိပ်ခန်းတွေနဲ့ကောင်မလေးတွေပါရှိတယ်။

ဒါလေးတွေကသူ့အဘတွေအပမ်းဖြေလို့ရအောင်စီစဉ်ပေးထားတဲ့သဘော၊

ငွေတွေအရမ်းရနေတော့သူ့ရဲ့အငုပ်ဗီဇပေါ်လာပြီ။

ဘယ်သူ့ကိုမှလဲဂရုမစိုက်တော့ဘူး၊သူလုပ်ချင်တာတွေလုပ်တယ်။

ဒီကောင်ကအခြောက်၊နှစ်ဖက်ချွန်လဲမဟုတ်ဘူး၊စမူဆာသုံးဖက်ချွန်

ကြိုက်တဲ့ကောင်လေးတွေကို _င်ခံ တယ်။ငွေလဲပေးတယ်။

မော်ဒယ်ကောင်မလေးတွေကိုလဲဆော်တယ်၊၊ရုပ်ရှင်လိုင်းကမင်းသမီးအကြီးတွေရော၊တက်စတွေရော

ပိုက်ဆံပေးလို့ရတာအကုန်လုပ်တယ်။ပျဉ်းမနားကကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့တိတ်တိတ်ပုန်းယူထားတယ်။

ကိုစိုင်းမင်းမိန်းမကိုလဲသတိပေးအုန်း

ငယ်ငယ်တုန်းငါတို့ကျောင်းမှာသူတို့သမီးရည်းစားဖြစ်ခဲ့တယ်

ကျနော်နားထောင်ရင်းအံ့ဩခဲ့ရတယ်။

ကြားခဲ့သမျှ”မေ့”ကိုပြန်ပြောပြတာ”မေ”ကမယုံ၊

လူတွေကသူများချမ်းသာလာတာကိုမနာလိုပြီးသိက္ခါလိုက်ချနေတာတဲ့

ငါတော့ဘာသံမှမကြားချင်ဘူး၊ဒီကောင်ကအခုတခုလပ်

မအေးချမ်းနဲ့ကွာလိုက်ပြီ

ဒီဇာတ်လမ်းတွေဒီမှာဘဲဖြတ်၊ဒီထက်ပိုလာရင်မင်းဒီအိမ်ပေါ်ကဆင်းဖို့ပြင်ထားတော့၊

မပြောချင်တဲ့စကားတွေပြောလိုက်ရတယ်

ကျနော်ဆရာကန်တော့ပွဲကိုမြန်မြန်ပြီးချင်နေပြီ၊

မြန်မြန်ပြီးမှဘဲဘိုထီးနဲ့ဝေးမှာ၊

“မေ့”သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာဘိုထီးလိုစရိုက်ရှိတဲ့သူတွေရှိနေတယ်။

ကျနော်မကြိုက်တာ”မေ”ကိုလဲပြောထားတယ်။

ကျနော့်ရင်ထဲမှာ”မေ”တစ်ယောက်ထဲရှိတယ်။ဒီမိသားစုကိုချစ်တယ်။

အခုခေတ်ဇယားဆိုတာတွေကျနော့်မှာမရှိ။

ကျနော့်ဘဝမှာကျနော့်အချစ်ဦးက”မေ”၊

ဒါပေမဲ့”မေ့”အချစ်ဦးကကျနော်မဟုတ်ခဲ့ပါ၊”ဘိုထီး”

ထင်ထားသလိုပါဘဲသူငယ်ချင်းတွေကလာပြောကြတယ်။

မင်းမိန်းမကိုသတိထားပါအုန်း

ဟိုအခြောက်နဲ့နေရာတကာတွေ့တွေ့နေတယ်

သူ့ဟိုတယ်မှာလဲနှစ်ယောက်ထဲနော်

ကျနော်”မေ့”ကိုသတိပေးတော့၊ဘာမှမဆိုင်ဘူးရိုးရိုးသားသားဘဲလို့ပြောတယ်

သူများတွေအမြင်မှားအောင်မနေဖို့တော့သတိပေးလိုက်ပါတယ်။

ဘိုထီးမိန်းမ၊(မအေးချမ်း) လှိုင်အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်းကခုံချင်းယှဉ်ရက်ထိုင်ခဲ့ဘူးတယ်။

အထက်တန်းကျောင်းသားဘဝမှာဆရာနဲ့အနီးဆုံးရှေ့တန်းမှာထိုင်တဲ့ကျောင်းသား/သူတွေဟာ

စာတော်တာများတယ်။သူဌေးသားသမီးတွေလဲထိုင်တယ်။

ဝန်ထမ်းသားသမီးတွေကအလယ်လောက်မှာထိုင်ကြတယ်။

ကျနော့်လိုစာမရတဲ့သူ၊ကျောင်းပြေးလေ့ရှိတဲ့သူတွေကနောက်ဆုံးမှာထိုင်တယ်။

မအေးချမ်းတို့ကအများနဲ့ယှဉ်ရင်နိမ့်ပါးတော့အနောက်မှာဘဲထိုင်ရတယ်။

ကျနော်ဂစ်တာသင်တမ်းတက်လို့ကျောင်းပျက်ခဲ့တဲ့ရက်တွေမှာကျနော့်ကိုမအေးချမ်းစာကူးပေးလေ့ရှိတယ်။

သူမကိုဆပ်ရမဲ့အကြွေးကျနော့်မှာတင်နေတယ်။တစ်နေ့နေ့ကျနော်၊မအေးချမ်းနဲ့တွေ့ဖို့စဉ်းစားထားတယ်။

 

(မအေးချမ်း)

ကိုစိုင်းနဲ့လှိုင်အထက်တန်းကျောင်းမှာထဲကခင်ခဲ့ကြတယ်။သူအတန်းမတက်တဲ့နေ့တွေမှာကျမသူ့အတွက်စာကူးပေးနေကျ၊

အဖွားကအခက်အခဲဖြစ်နေတဲ့သူတွေကိုတတ်နိုင်သလောက်ကူညီပေးဖို့အမြဲပြောခဲ့တယ်။

ကျမအာစီတူးဒုတိယနှစ်မှာစိုက်ပျိုးရေးတက်ခဲ့တယ်၊ဘိုထီးနဲ့အတူတူ။

စိုက်ပျိုးရေးကိုစိတ်ဝင်စားလို့စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ဘဲလျှောက်ဖြစ်တယ်။တက်ခွင့်လဲရခဲ့ပါတယ်။

ဘိုထီးနဲ့အတန်းတူတူ၊အာစီတူးကျောင်းထွက်တွေဆိုတော့ပိုရင်းနှီးလာတယ်။

ဒီလိုနဲ့ဘဲကျောင်းပြီးတော့ယူဖြစ်သွားကြတယ်ဆိုပါတော့။

ကျမနဲ့ဘိုထီးကျောင်းပြီးတော့ရေဇင်းမှာအတူတူဆရာဝင်လုပ်ကြပါတယ်။

ဘိုထီးကမာစတာတန်းဆက်တက်ရင်းနဲ့ဆရာလဲလုပ်တယ်။

ပျဉ်းမနားမှာပျိုးဥယျာဉ်အရောင်းဆိုင်လေးလဲလုပ်ပါတယ်။မာစတာတန်းပြီးတော့ဒေါက်တာဘွဲ့အတွက်ဆက်တက်ပါတယ်။

ဒေါက်တာဘွဲ့ရပြီးနောက်မှာရာထူးတွေလဲတိုးလာသလို၊ပျိုးဥယျာဉ်ဆိုင်လဲအလုပ်ဖြစ်လာပါတယ်။

နေပြည်တော်တခေတ်မှာတော့အရမ်းအလုပ်ကောင်းခဲ့တယ်။ငွေတွေလဲအရမ်းဝင်တယ်။

နေပြည်တော်ကပန်းခြံတွေ၊လူကြီးအိမ်တွေမှာအလှစိုက်တဲ့အပင်တွေအားလုံးကျမတို့နဲ့မကင်းပါဘူး။

ဒီလိုစီးပွါးဖြစ်မယ်လို့ကျမဘဝမှာမတွေးဝန့်ခဲ့ပါဘူး၊ကျမနဲ့ဘိုထီးဘဝအတူတူပါဘဲ၊

နိမ့်ပါးတဲ့ဘဝကလာကြတဲ့သူတွေပါ။

ကျမတို့မှာသားတစ်ယောက်ရလာပါပြီ။

သားကကံကောင်းခြင်းကိုယူလာတာလား၊ခေတ်နဲ့တိုက်ဆိုင်တာလားမပြောတတ်ပါ၊

စီးပွါးအရမ်းတက်ခဲ့တယ်။လုံးဝမမျှော်လင့်ခဲ့ဘူး။

ဟုတ်တယ်လုံးဝမထင်ထားတဲ့အဖြစ်နဲ့လဲကြုံခဲ့တယ်။

စာသင်ခန်းထောင့်တစ်တနေရာမှာဘိုထီးနဲ့သူ့မာစတာတန်းကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့လိင်ဆက်ဆံနေတဲ့ဓါတ်ပုံ၊

ကျောင်းမှာပြန့်နေပါတယ်။ပိုတိုရှော့လုပ်ထားတယ်လို့ပြောကြပေမဲ့ကျမဘိုထီးကိုအတင်းအကြပ်မေးတော့သူဝန်ခံတယ်။

ကျမခေါင်းကိုမိုးကြိုးပစ်ထည့်လိုက်သလိုခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ကျမယူထားတဲ့ယောကျာ်းအခြောက်ဖြစ်နေတာမသိလိုက်ဘူး၊၊လုံးဝမထင်ခဲ့တာ။

ဘယ်တုန်းကဘယ်သူတွေရိုက်ထားလဲမသိဘူး၊အခြားကောင်လေးတွေနဲ့ဓါတ်ပုံတွေလဲပြန့်လာပြန်ပါတယ်။

ကျမယုံလိုက်ပါပြီ၊ကျမယောကျာ်းဟာနှစ်ဖက်ချွန်၊အခြောက်

ဘိုထီးသာမယားငယ်ဆယ်ယောက်ထပ်ယူရင်လဲကျမခွင့်လွတ်တယ်။

ယောကျာ်းကောင်းမောင်းမတစ်ထောင်ဆိုတဲ့စကားရှိခဲ့တယ်။

ဒါပေမဲ့ဘိုထီးဘဝကပြောင်းပြန်၊ပိုက်ဆံပေးပြီး _င်ခံတဲ့ဘဝ

လူ့ဓမ္မတာကိုဆန့်ကျင်နေတဲ့လူသားတစ်ယောက်၊

သတိထားကြည့်မိတာသူကြိုက်နေတဲ့ကောင်လေးနဲ့ဆိတ်ကွယ်ရာရောက်ရင်စိတ်ဖေါက်ပြီ၊

မိန်းမစိတ်ဝင်လာတာ၊ကောင်မလေးတွေနဲ့ဆိုရင်ကျားစိတ်ဝင်ပြန်ရော

သူ့စိတ်ကမိန်းမစိတ်ဝင်လိုက်၊ယောကျာ်းစိတ်ဝင်လိုက်၊

လူတစ်ယောက်နဲ့စိတ်နှစ်မျိုးရှိတဲ့လူသား။

သူနဲ့ဆက်ပေါင်းဖို့မဖြစ်နိုင်တော့ပါ။ကျမလူကဲ့ရဲ့တဲ့ရောဂါဖြစ်မှာအရမ်းကြောက်တယ်။

ဘိုထီးလုပ်ပုံတစ်ချိန်ရောက်ရင်သူ့ကို A ကိုက်ဖို့ရှိတယ်။

ချက်ချင်းကွာရှင်းတာတော့မလုပ်သေးပေမဲ့သူ့အကပ်မခံတော့ပါ။

သူလဲဝယ်ထားတဲ့ဟိုတယ်မှာနေနေတယ်။အလုပ်လဲထွက်လိုက်ပြီ။

စီးပွါးရေးကတက်နေဆဲ၊ကျမငွေတွေလဲမမက်တော့ပါဘူး

မြန်မာပြည်နဲ့ဝေးရာကိုထွက်ချင်နေတယ်။ကြိုးစားနေပါတယ်။

သိပ်မကြာခင်ကျမထွက်တော့မယ်၊သူစိမ်းတွေကြားမှာဘဲနေတော့မယ်။

ဒီမှာဆက်နေရင်ကျမရူးရတော့မယ်၊လူတွေရဲ့အကြည့်ကိုမခံနိုင်တော့ဘူး

ကျမသားလေးကြီးလာရင်ပတ်ဝန်းကျင်ရဲ့ပြောစကားတွေကြောင့်ကျမသား

စိတ်ဒဏ်ရာမရစေချင်ဘူး။

ဟိုတယ်မှာနေနေတဲ့ဘိုထီး၊မြင်းကိုဂျိုတပ်ပေးလိုက်သလိုဘဲ

ဟိုတယ်အဓိကအလုပ်ကလုပ်ခွင့်ပေးခဲ့တဲ့လူကြီးတွေအပန်းပြေဖို့၊

ကာရာအိုကေ၊အနှိပ်ခန်း၊ကောင်မလေးတွေရှိတယ်။

အဲဒီမှာဘိုထီးစိတ်ကြိုက်သောင်းကျန်းနေတယ်လို့ဝန်ထမ်းတွေပြန်ပြောပြတယ်။

သူနဲ့ကျမကွာရှင်းလိုက်ပြီ၊ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလဲခွဲလိုက်ကြပြီ

သူနဲ့ကျမဘဝခြားသွားပြီ၊

အမေပေးခဲ့တဲ့နာမည်”မအေးချမ်း”ကျမဘဝအေးအေးချမ်းချမ်းမနေခဲ့ရပါဘူး၊

မိဘတွေကိုအပြစ်မတင်ပါဘူး၊ငယ်ငယ်ထဲဆင်းဆင်းရဲရဲနေခဲ့ရတယ်။

အေးချမ်းတဲ့ဘဝကဆရာမလုပ်ခဲ့တဲ့ဘဝ၊ဘိုထီးအငုပ်ဗီဇမပေါ်ခင်အချိန်လေး၊

ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုလောက်ဘဲပိုင်ဆိုင်ခဲ့ရပါတယ်။

အခုဆိုရင်တစ်ခုလပ်ဘဝနဲ့လူတွေရဲ့အကြည့်တွေကြားထဲရင်ဆိုင်ရအုန်းမယ်။

အခြောက်မိန်းမဆိုတဲ့စကားလုံးကနှိပ်စက်အုန်းမယ်။

ကျမလူရွှေးမှားခဲ့လို့အပြောခံရတာခံနိုင်သေးတယ်။

အခြောက်ရဲ့သားဆိုတဲ့စကားလုံးနဲ့သားကိုပြောလိုက်ကြမဲ့အသံကိုနားမခံနိုင်ဘူး

အာစီတူးဆရာကန်တော့ပွဲနီးလာတော့သတင်းတွေကြားရတာစိတ်မကောင်းဘူး

ကိုစိုင်းအမျိုးသမီး”မေ”ဘိုထီးရဲ့ရီးစားဦး၊သူတို့နှစ်ယောက်ဘာလိုလိုအသံတွေကြားနေတယ်။

ကိုစိုင်းကိုသတိပေးရအုန်းမယ်။

ဘိုထီးဟာအရမ်းကမြင်းတာ၊ခေါ်လာတဲ့မော်ဒယ်မလေးကိုဓမ္မတာနဲ့ဆန့်ကျင်ပြီးလိင်ဆက်ဆံခဲ့လို့

တရားတွေဖြစ်ပြီးငွေတွေလဲအများကြီးကုန်ခဲ့တယ်။

 

စင်ဒီ

ကျမအမည်စင်ဒီ

ကျမမိဘများက ဦးစိုင်းလုံနဲ့ဒေါ်မေချောကလျာ

မိဘလုပ်ငန်းက”ရှမ်းလေးမုန့်ဆိုင်”ဆိုတဲ့နာမည်နဲ့တစ်နိုင်ငံလုံးကိုမုန့်မျိုးစုံဖြန့်နေတယ်။

ကျမအောက်မှာအသက်ခြောက်နှစ်ကွာတဲ့မောင်လေးသားငယ်ရှိတယ်။

သူ့ကိုကျမဘဲထိမ်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့တယ်။

ငယ်ငယ်တုန်းကမိဘတွေရုန်းကန်နေရတော့မောင်လေးကိုလဲသိပ်မကြည့်ဖြစ်ခဲ့ဘူး

ဆိုတော့ကျမဘဲမောင်လေးကိုထိမ်းခဲ့တယ်။

ကျမမိဘထက်မောင်လေးကိုပိုချစ်တယ်။

အခုလဲကျမတို့မောင်နှမနှစ်ယောက်စင်္ကာပူမှာကျောင်းတူတူတက်နေတယ်။

အိမ်မှာအဖေနဲ့အမေနှစ်ယောက်ထဲ၊

မနက်စောစောဆိုရင်အဖေစက်ရုံသွားပြီ၊ည ရ နာရီလောက်မှအိမ်ပြန်ရောက်တယ်။

အမေကမြို့ထဲကမုန့်ဆိုင်တွေကိုလိုက်ကြည့်မယ်။

အဖေတို့ဆိုင်နာမည်ပေးဖြစ်ခဲ့ပုံလေးကိုပြောပြချင်ပါတယ်၊

အင်းစိန်လမ်းပေါ်မှာမုန့်ဆိုင်စဖွင့်တုန်းကအဖေနဲ့အမေမယူကြသေးပါ။

အမေလာကူရောင်းပေးနေတာ၊

မုန့်ဆိုင်ကဘာနာမည်မှမရှိ၊၊ရပ်ကွက်ထဲမှာအဖေ့ကိုရှမ်းလေးလို့ဘဲခေါ်ကြတာ

ရပ်ကွက်ထဲကမုန့်ဆိုင်ဆိုတော့”ရှမ်းလေးမုန့်ဆိုင်”လို့ခေါ်ရင်းနဲ့နာမည်တွင်သွားပါတယ်။

ကျမအဖေ့အလုပ်ကိုဝါသနာပါတယ်။ဆိုင်ထိုင်ဈေးရောင်းတာမလုပ်ချင်ပါ။

ဒါကြောင့်ကျောင်းပိတ်အိမ်ပြန်ရင်အဖေ့စက်ရုံကိုအတူတူသွားလေ့ရှိတယ်။

အလုပ်လုပ်ပြီးအလေအလွင့်မဖြစ်အောင်ငွေစာရင်းထိမ်းသိမ်းဖို့လဲလိုတယ်။

အလုပ်လုပ်တာလဲတစ်ပိုင်း၊ငွေစာရင်းထိမ်းသိမ်းတာလဲတစ်ပိုင်း၊အားလုံးအရေးကြီးပါတယ်။

အဖေကသူ့စက်ရုံအလုပ်၊ထုတ်လုပ်တဲ့အပိုင်းထဲမှာစိတ်နှစ်ထားတယ်။

ဒါကြောင့်ငွေစာရင်းနဲ့ပတ်သက်တာတွေကျမကိုင်တွယ်ပြီးနည်းစနစ်သစ်တွေနဲ့ထိမ်းသိမ်းထားပေးတယ်။

အမေ့သူငယ်ချင်းအချို့ကိုကျမ၊မကြိုက်ဘူး။ အမေငယ်ငယ်ကရပ်ကွက်တူတူကျောင်းတက်ခဲ့တဲ့သူငယ်ချင်းတွေ၊

တစ်လင်ကွာတွေ၊နှစ်လင်ကွာတွေ၊ဘယ်လိုစရိုက်တွေလဲကျမနားမလည်ပါ။

အခုသူတို့အဖွဲ့တွေဆရာကန်တော့ပွဲအကြောင်းပြပြီးအိမ်မှာဝင်ထွက်စားသောက်နေတယ်လို့ကြားနေရတယ်။

နောက်ပြီးမနက်စောစောထပြီးကန်တော်ကြီးမှာထိုက်ကျိသွားကစားနေတယ်။

အမေ့သူငယ်ချင်းတွေကအမြဲငွေလိုနေတယ်။ခေါင်းစဉ်မျိုးစုံနဲ့အမေ့မှာငွေချေးတယ်။

တစ်ခါမျှပြန်မဆပ်။သူတို့အဆင်မပြေသေးလို့ပါဆိုပြီးအမေလျှောပြစ်လိုက်တာများနေပြီ။

ဘာအလုပ်မှမယ်မယ်ရရမတွေ့ဘူး။ဒါပေမဲ့ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ပြောင်းနေတယ်။

ဒီလိုစရိုက်တွေအမေ့ဆီကူးလာမှာကျမအမြဲစိုးရိမ်နေတယ်။

ဒါလဲမဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊၊အဖေအမေ့ကိုအရမ်းချစ်တာကျမတို့အသိဆုံး။

အဖေ့လုပ်ငန်းကအမြင့်ဆုံးထဲမပါပေမဲ့၊အလယ်အလတ်ထက်အများကြီး၊ကြီးတယ်။

အမေ့အတွက်ငွေရေးကြေးရေးဘာမှပူစရာမလို။

အခုလဲဒီဆရာကန်တော့ပွဲဆိုတဲ့ခေါင်းစဉ်နဲ့ကျမတို့အိမ်စုရပ်ကဘိုထီးဆိုတဲ့အခြောက်နှစ်ဖက်ချွန်၊တစ်ခုလပ်၊

အမေ့ရီးစားဟောင်းဟိုတယ်ကိုရွှေ့လိုက်တယ်လို့ကြားတယ်။

ကျမစိတ်ထဲမှာမပျော်တော့ဘူး၊နေ့လည်ဖုံးဆက်တိုင်းဘေးကသီချင်းသံတွေနဲ့ဘိုထီးဟိုတယ်မှာ

"အမေဆိုင်တွေကိုလိုက်မကြည့်တော့ဘူးလား"

“အမေတို့ဆရာကန်တော့ပွဲဘယ်လောက်အရေးကြီးနေလို့လဲ”

“အမေအလုပ်တွေပြစ်ပြီးဘာတွေအရေးကြီးနေလို့လဲ”

“ဒီဆရာကန်တော့ပွဲကအမေမပါရင်မဖြစ်တော့ဘူးလား”

ကျမစိတ်တိုတိုနဲ့ဖုန်းထဲမှာအမေ့ကိုအော်မိပါတယ်.

“အေးပါ၊အေးပါ,,ငါပြန်တော့မှာပါ”

ကျမအဖေ့ကိုသနားတယ်၊အဖေတစ်ယောက်စက်ရုံထဲမှာဘဲအမြဲနေ၊နေတော့အမေ့ဘေးမှာမရှိဘူး။

 ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင်အမေကလေးမှမဟုတ်တာ၊ကျမအသက်၂၆နှစ်ရှိနေပြီ။

သူ့မှာစဉ်းစားတွေးခေါ်တတ်ရမည်၊၊ပတ်ဝန်းကျင်အပြောမခံအောင်နေတတ်ရမယ်။

အမေ့ဘေးကအန်တီတွေကိုကျမကြည့်မရဘူး။

အဖေကတောသား၊တိုင်းရင်းသားဆိုတော့ရိုးသားတယ်။အရာရာကိုသူ့လိုဘဲထင်ထားတယ်။

အမေကရန်ကုန်မှာမွေးတော့အဖေ့ထက်လည်တယ်၊၊ဒါကြောင့်လဲအဖေ့ကိုရွှေးခဲ့တာ၊

အဲဒီအချိန်ကဘိုထီးအဆင့်ကခွက်အဆင့်ဘဲ။

အမေ့ဘေးကအန်တီတွေကအမေ့ထက်အဆတစ်ရာ၊တစ်ထောင်လောက်ပိုလည်တယ်။

သူတို့အကြောင်းအမေသိချင်လဲသိမယ်၊မသိချင်ယောင်ဆောင်နေတာလဲဖြစ်မယ်။

အဲဒီအန်တီတွေကမြှောက်ပင့်ပြီးငွေချူစားလေ့ရှိတယ်။

ဒီဝန်းကျင်နားတဝိုက်မှာနေခဲ့တဲ့ကျမသူတို့တွေရဲ့စိတ်ဓါတ်တွေ၊

ကျမတို့မိသားစုအပေါ်ထားတဲ့သဘောထားတွေကြားပြီးပြီ။

အရင်တုန်းကအဆင့်တူခဲ့တဲ့အမေ့သူငယ်ချင်းတွေ၊ကျမတို့မိသားစုအဆင်ပြေနေတာကိုမနာလိုကြဘူး။

ဒီကြားထဲအဆင်ပြေနိုးနဲ့လင်တွေရွှေးလိုက်တာလဲအဆင်မပြေတော့ပိုဆိုးလာတယ်။

လင်တွေတစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ပြောင်းလဲအဆင်မပြေတော့၊

အဆင်ပြေနေတဲ့သူတွေမြင်ရင်ပိုပြီးမနာလိုဖြစ်လာတယ်။

ဒီရပ်ကွက်ထဲမှာကြီးပြင်းခဲ့တဲ့ကျမအတွက်သတင်းပေးတွေအများကြီးရှိတယ်။

ဒါပေမဲ့သူတို့တွေအမူအရာ၊ရုပ်ရှင်မင်းသမီးရှုံးလောက်တယ်။

အူတိုနေတဲ့အမူအရာလုံးဝမမြင်ရ၊မသိစေရလောက်အောင်သရုပ်ဆောင်တော်ကြတယ်။

လူတွေကကြီးပွားနေတာ၊အိမ်ထောင်စုခိုင်မြဲနေတာထက်

မွဲသွားတာ၊အိမ်ထောင်ပျက်သွားတာတွေကိုပိုပြီးမြင်ချင်တွေ့ချင်ကြတယ်။

ဗုဒ္ဓဘာသာကိုးကွယ်ပြီးမုဒိတာမပွားနိုင်တဲ့လူတွေပိုများနေတယ်။

ဒီတစ်ခေါက်ရန်ကုန်ပြန်လာတာရုတ္တရက်ကြီး၊

မမ..ဘာဖြစ်လို့အိမ်ပြန်တာလဲ၊ကျောင်းလဲမပိတ်သေးဘူး

အေးပါ၊အဖေ့ကိုသတိရလို့ပါ၊သားငယ်အဖေ့ကိုမလွမ်းဘူးလား

အဖေ့ကိုသတိရတယ်

သားငယ်ကျောင်းပြီးရင်အဖေ့ကိုဝိုင်းကူနော်

မပျော်တဲ့စိတ်နဲ့အမေ့အခြေအနေကြည့်ဖို့ပြန်ခဲ့တာ၊

သားငယ်ကိုမပြောပါဘူး၊သူမသိတာဘဲကောင်းတယ်

အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ရက်တွေမှာအဖေနဲ့ကျမတို့မောင်နှမစက်ရုံသွားကြတယ်။

အမေကမနက်ကန်တော်ကြီးမှာထိုက်ကျိသွားကစားနေတယ်။

သူ့သူငယ်ချင်းအန်တီဖြူ၊အန်တီညိုတို့နဲ့လို့ပြောတာဘဲ

တစ်ရက်အမေမရှိတဲ့အချိန်အမေ့အခန်းထဲဝင်ကြည့်ပါတယ်။

ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး၊ခါတိုင်းလဲဝင်နေကျဘဲလေ၊ဘီရိုတွေဖွင့်ကြည့်တယ်

အမေဘာအဝတ်အစားတွေထပ်ဝယ်ထားလဲသိချင်တယ်

အင်္ကျီတွေလှန်ကြည့်ရင်းအောက်ဆုံးကအင်္ကျီအောက်မှာဧရာဝတီဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ်တွေ့တယ်။

အမေ့နာမည်နဲ့လုပ်ထားတယ်။ဘဏ်ကဒ်တစ်ခုဘဏ်စာအုပ်ကြားထဲမှာ၊

ငွေစာရင်းကိုကြည့်လိုက်တာဖွင့်ထားတာလပိုင်းဘဲရှိသေးတယ်၊

သိန်းတစ်ထောင်၊ဘာမှမသုံးရသေး

ရက်စွဲကိုမှတ်ပြီး၊ကျမတို့ငွေစာရင်းအားလုံးကိုပြန်စစ်တယ်။

ငွေအထွက်မရှိ၊အရင်လကယူထားတာများလား

ပြန်စစ်တယ်၊မတွေ့ဘူး။

ကျမတို့မိသားစု၊စက်ရုံ၊အရောင်းဆိုင်အားလုံးငွေဝင်ငွေထွက်အားလုံးငွေစာရင်းဌာနကဘဲအဝင်အထွက်လုပ်လို့ရအောင်

ကျမစီမံထားတာ၊ဘယ်လိုမှဟာကွက်မရှိအောင်ပညာရှင်အကူအညီနဲ့လုပ်ထားတာ၊

ပြောရရင်ကျမအသုံးစရိတ်လိုရင်ငွေစာရင်းအဖွဲ့ကတဆင့်ထုတ်ရတယ်။

အမေ့အသုံးစရိတ်တွေထုတ်ထားတာတွေရှိလား

လူကိုယ်တိုင်ငွေစာရင်းအဖွဲ့ကိုမေးရပြီ၊အရင်လ၊ဟို့အရင်လ၊အခုလ

ဘာမှပိုထုတ်တာမရှိ၊သိန်းတစ်ထောင်ဆိုရင်ငွေမပေးခင်ကျမခွင့်ပြုချက်၊အဖေ့ခွင့်ပြုချက်တောင်းရမည်။

ဘယ်သူ့ဆီကငွေလဲ၊ အမေ့ကိုမေးရတော့မယ်။

မနက် ၅ နာရီလောက်ခြံထဲကခွေးသိမ်းတဲ့အသံကြားတယ်။

အိမ်ရှေ့မှာကားရပ်တဲ့အသံ၊ခြံတံခါးဖွင့်သံတွေနဲ့မရှေးမနှေင်းမှာဘဲကားထွက်သွားတဲ့အသံတွေ။

ဘယ်သူငယ်ချင်းကားနဲ့အမေလိုက်သွားလဲမသိဘူး

၆ နာရီလောက်ဆင်းလာပြီးကားဂိုဒေါင်ကိုကြည့်တာအမေ့ဟာရီယာလပ်ဆက်ရှိနေတယ်။

အဖေ့လန်ကိုမောင်းပြီးကန်တော်ကြီးအမေတို့ကစားတဲ့နေရာကိုထွက်လာခဲ့တယ်။

ထိုက်ကျိတေးသွားနဲ့အတူညီညီညာညာကစားနေကြပြီ။

မညီမညာနဲ့ကစားနေတာအမေတို့အဖွဲ့၊ဟိုတစ်ဖက်မှာအန်တီညိုနဲ့အန်တီဖြူတို့အတွဲတွေ

ဒီဖက်နားမှာအမေနဲ့လူတစ်ယောက်ကစားတာနဲနဲ၊စကားပြောလိုက်၊ရီမောလိုက်၊ပုခုံးထိလိုက်၊

ကျမအဝေးကကြည့်နေတယ်၊ကျမမှန်းမသိအောင်အားကစားဝတ်စုံ၊ကက်ဦးထုပ်နဲ့ပုံဖျက်ထားတယ်။

နောက်တော့ကျမကက်ဦးထုပ်ချွတ်ပြီး၊သူတို့နောက် ၁၅ပေလောက်မှာလက်ပိုက်ပြီးရပ်ကြည့်နေတယ်။

မသိဘူး၊ရီရီမောမောနဲ့ပျော်ရွှင်နေတဲ့အသံတွေကျမကြားနေရတယ်။

မျက်လုံးစိမ်းနဲ့သူတို့ကိုစိုက်ကြည့်နေတာဘယ်လောက်ကြာလဲမသိတော့ပါ။

ပထမဆုံးကျမကိုတွေ့တာအန်တီဖြူ၊နောက်အန်တီညို၊နောက်သူတို့အဖွဲ့တွေ၊အမေမသိသေးပါ

လက်ဟန်ခြေဟန်နဲ့အသိပေးနေတာကိုအမေမသိ။

နောက်သတိထားမိချိန်အနောက်လှည့်ကြည့်တော့ကျမကိုမြင်လိုက်တဲ့အချိန်သူတို့လူချင်းခွါလိုက်ကြတယ်။

ဘိုထီးနဲ့အမေကန်တော်ကြီးမှာထိုက်ကျိလာကစားနေကြတယ်။(ကောင်းကြသေးရဲ့လား)

အနောက်ဖက်ထိုင်ခုံတွေမှာသွားထိုင်နေလိုက်တယ်၊၊

မကြာခင်ထိုက်ကျိကစားတာပြီးသွာပြီ၊

အမေကျမဆီကိုလျှောက်လာပြီး

ပြန်ကြရအောင်

အမေကသမီးတို့အဖေ့စက်ရုံလိုက်သွားမယ်ထင်လို့မခေါ်ဖြစ်လိုက်တာ

အားနာပါးနာပြောတဲ့အသံ၊

သူတို့နဲ့လာကစားတာအဖေ့ကိုအမေပြောပြဘူးလား

ငါပြောပါတယ်၊ဖြူဖြူတို့နဲ့ကစားတယ်

ဘိုထီးနဲ့တူတူကစားတာရောပြောလား

ဘိုထီးကတခါတလေမှလာတာပါ။

ကျမအနောက်မှာထိုင်ပြီးဘေးလူတွေမေးကြည့်တာ

ဒီစုံတွဲပျက်ရက်မရှိဘူးတဲ့၊ ဟုတ်လား

ဝတ်စုံအားလုံးဆင်တူဝတ်ထားလို့လူမှားပြီးပြောတာဖြစ်မယ်၊

 

ကားပေါ်မှာစကားတစ်ခွန်းမှမပြောဖြစ်တော့ပါ၊ပြောစရာစကား၊ပြောချင်စိတ်လဲမရှိတော့ပါ။

အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ဘဏ်စာအုပ်နဲ့ဘဏ်ကဒ်ကိုစားပွဲပေါ်တင်ပြီး

ဒါဘယ်ကငွေတွေလဲ

အမေအံ့ဩတဲ့မျက်နှာနဲ့’’နင်ငါ့အခန်းထဲဘာကိစ္စနဲ့ဝင်မွှေနေရတာလဲ’’

ကျမအဖေအမေအခန်းဝင်လို့မရဘူးလား

အမေ့မှာဘာလျှို့ဝှက်စရာရှိလို့ပြာနေရတာလဲ

အခန်းထဲမှာအတွင်းပစ္စည်းတွေထား၊ထားတယ်

အခန်းမပိတ်ခဲ့ရင်အကူတွေကဝင်ပြီးတွေ့သွားရင်ပြောမရဘူးလေ

ကျမတို့အိမ်ကအကူတွေဆိုတာအမျိုးမကင်းတဲ့သူတွေဘဲ

အမေ့စိန်တွေမီးခံသေတ္တာထဲထည့်ထားတာ၊ဘယ်သူခိုးမှခိုးမရဘူး

သူခိုးသေးသေးတွေခိုးလို့မရဘူး

သူခိုးကြီးတွေကိုအမေလျှို့ဝှက်ဂဏန်းတွေပြောရင်တော့ခိုးသွားမယ်

သူခိုးကြီးတွေကိုအမေကိုယ်တိုင်လက်ထောက်ချမှလုပ်လို့ရမယ်၊သဘောပေါက်

ဘယ်ကငွေတွေလဲ

ဆရာကန်တော့ပွဲလုပ်ဖို့အပ်ထားတဲ့ငွေတွေ

ကန်တော့ပွဲဖြစ်မြောက်ရေးကော်မီတီကအပ်ထားတာလား

အေးပေါ့၊အမေ့ကိုယုံလို့အပ်ထားကြတာ

ဒါဆိုအမေငွေကိုင်လား၊ဘဏ္ဍာရေးမှူးလား

အဲ့လိုလဲမဟုတ်ပါဘူး၊လောလောဆယ်အကူညီတောင်းလို့အမေလက်ခံထားလိုက်တယ်

ဟုတ်လား၊ကော်မီတီကအပ်ထားတယ်လဲပြောတယ်

အကောင့်မှာနာမည်တစ်ယောက်ထဲ၊ကော်မီတီငွေစာရင်းဆိုတာအကောင့်ကို

တစ်ယော်ထဲဘယ်တော့မှမလုပ်ဘူး

အနဲဆုံးနှစ်ယောက်နာမည်နဲ့လုပ်ကြတယ်

ရပါတယ်၊ကျမကော်မီတီကိုသွားမေးမယ်၊ကျမသူငယ်ချင်းအဖေတွေရှိတယ်

ဟဲ့…ဟဲ…ဒီငွေကဗဟိုကော်မီတီနဲ့မဆိုင်ဘူး

ငါတို့အုပ်စုကငွေတွေ

အမေတို့အုပ်စုကငွေတွေ၊ဟုတ်လား

အန်တီဖြူတို့၊အန်တီညိုတို့သိန်းဘယ်နှစ်ရာထည့်ကြလဲ

ဟိုလကချေးထားတဲ့ဆယ်သိန်းပြန်ရပြီလား

ဘယ်သူတွေဘယ်လောက်ထည့်လို့ဒီလောက်များနေတာလဲ

ကျမရှင်းလင်းလင်းဘဲသိချင်တယ်၊ဒါဘယ်သူ့ငွေလဲ

ဘယ်သူ့ငွေလဲ၊ဒါဘဲသိချင်တယ်...ကျမအော်လိုက်မိပါတယ်။

အဲဒီခါကျမှ’’ဘိုထီးငွေတွေပါ”

ဘာဆိုင်လို့အမေ့ကိုလာပေးထားတာလဲ

ဆရာကန်တော့ပွဲမှာဆရာတွေကိုလှူမယ်
ဆရာတွေကျန်းမာရေးစောင့်ရှောက်ဖို့ရံပုံတွေထားမယ်

သူငယ်ချင်းတွေဆေးကုရင်လဲပေးမယ်

သူ့ဟာသူဘာလုပ်လုပ်၊အမေ့ကိုဘာလို့လာပေးထားတာလဲ

သူ့ဟာသူလုပ်လေ၊ကိုယ့်နဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ

သူရံပုံငွေမတည်ပေးထားတာပါ၊ထိမ်းသိမ်းဖို့အမေ့ကိုလာအပ်ထားတယ်

အမေမျက်နှာလွဲပြီးပြောနေတာ

“အမေ၊ကျမမျက်နှာသေသေချာချာကြည့်ပြီးပြောပါ”

ဒီကိစ္စလုံးဝရိုးသားမှုမရှိဘူး

ဘိုထီးလဲမရိုးသားဘူး၊အမေကိုယ်တိုင်လဲမရိုးသားဘူး

အမေ့ကိုသိန်းတစ်ထောင်နဲ့ဈေးဖြတ်လိုက်ပြီလား

အမေ၊ကျမမျက်လုံးကိုတည့်တည့်ကြည့်ပါ

ကျမကိုမွေးထားတဲ့အမေ၊သန်းပေါင်းကုဋေနဲ့ချီပြီးလာပေးလဲ၊နဲနေသေးတယ်

ကျမအမေ၊ကျမတို့မိသားစုအတွက်တန်ဘိုးဖြတ်လို့ကိုမရဘူး

စောက်ခွေးသူခိုးကများရာရာစစငါ့အမေကိုသိန်းတစ်ထောင်နဲ့ဈေးလာဖြတ်တယ်။

မင်းဟာမင်းမော်ဒယ်တွေငွေပေးပြီးဆော်ချင်ဆော်၊

မင်းသားတွေကိုငွေပေးပြီးဖင်ခံချင်ခံ၊ငါတို့အလုပ်မဟုတ်ဘူး

“နင်တို့တွေတစ်လေသံထဲဘဲ”

“သူများချမ်းသာတာကိုမရှုစိမ့်ကြဘူး”

“ကျမတို့မနာလိုဖြစ်နေတယ်ဟုတ်လား”

“သူနဲ့ကျမတို့အဆက်အစပ်ရှိလို့လား”

ပြီးခဲ့တဲ့အနှစ်သုံးဆယ်လောက်ထဲကမိသားစုစကားဝိုင်းမှာဘိုထီးအကြောင်းပြောခဲ့ဘူးလား

သူ့လိုလူကျမတို့ခေါင်းထဲမှာလဲမရှိခဲ့ဘူး၊ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်အထိအမေ့ခေါင်းထဲမှာမရှိတာကျမအသိဘဲ

ဒီဆရာကန်တော့ပွဲခေါင်းစဉ်နဲ့တွဲပြီးဒီချီးထုပ်ကျမတို့အိမ်ပေါ်ရောက်လာတာ

ကျမတို့ဘဝမှာဒီဘိုထီးဆိုတဲ့အခြောက်၊ကိုဆွဲသွင်းလာတာအမေဘဲ

ဒီချီးထုပ်ကိုသယ်လာတာအမေကိုယ်တိုင်ဘဲ

“ပြောလေကဲလေဘဲ”

အမေကိုဖြူဖြူ၊ညိုညိုတို့အဖွဲတွေလမ်းလွဲကိုပို့နေတာအမေသိရဲ့လား

အမေကိုယ်တိုင်ကျမတို့မိသားစုနဲ့ခွဲဖို့စဉ်းစားနေလား

 ခေတ်ပျက်သူဌေးကိုအားကျနေတာလား

ငယ်ငယ်တုန်းကရီးစားဦးဆိုပြီးပြန်ပြီးသာယာနေတာလား

အာ့ဆိုဘာလို့အဖေ့ကိုယူလဲ

ဘာလို့ကျမတို့မောင်နှမကိုမွေးနေသေးလဲ

“နင့်ပါးစပ်ပိတ်စမ်း”

ကျမပြောသင့်ပြောထိုက်တာကိုပြောနေတာ၊မှန်နေလို့အမေနာနေတာ

ကဲ...ပြောချင်အုန်း၊

” ဖြန်း”ကနဲပါးတစ်ခြမ်းပူထွက်သွားပါတယ်။

ငါနင့်အမေ,နင့်ထက်ပိုနားလည်တယ်

ရိုက်ပါအမေ၊အမေရိုက်တာကျမကျေကျေနပ်နပ်ခံပါတယ်

အဖေ့ကိုမသနားဘူးလား

ဒီမိသားစုဒီဘဝရောက်အောင်အဖေနဲ့အမေဘဲကျိုးစားခဲ့တာ

ဒီအခြေအနေရောက်မှအမေဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ

ကျမတို့ဘဝ၊ဘာမှမလိုတော့ဘူး

တိုင်းပြည်ပိုက်ဆံခိုးတဲ့သူခိုးကိုများအထင်ကြီးနေတယ်

အမေနဲ့ဘိုထီးတွေ့တာတွေ၊အမေနဲ့စကားများတာတွေ၊ပါးရိုက်တာတွေ၊

ဘဏ်စာအုပ်တွေအားလုံးအားလုံးအဖေသိသင့်တယ်။

ဖြစ်ပျက်သမျှအားလုံးအဖေ့ကိုပြောပြလိုက်တယ်။

ဘိုထီးနဲ့ဒီလိုဘဲဆက်ဖြစ်နေရင်အဖေဘာဆက်လုပ်မလဲ

ကျနော့်သမီးကျနော့်မပြန်ခင်ဖုံးဆက်ပြီးပြောပြတာတွေ၊

သူငယ်ချင်းတွေကလဲပြောကြတယ်၊

ဘိုထီးနဲ့ကိစ္စအပျက်အပျက်နဲ့နှာခေါင်းသွေးမထွက်စေနဲ့တဲ့

မင်းတို့လင်မယားသွေးအေးသွားကြပြီလားလို့သူငယ်ချင်းတွေမေးကြတယ်၊

ဒီလိုအသံတွေနောက်မှာဖြစ်တတ်တဲ့သဘောကိုမေးကြတာပါ

ကျနော်နဲ့”မေ” သွေးမအေးသေးပါ၊

ကြုံတုန်းဒုတိယနှစ်ရေထွက်အဖွဲ့လိုက်သာဓုကန်ပျော်ပွဲစားထွက်တုန်းကအဖြစ်လေးပြောချင်လို့ပါ

ဒန်ပေါက်စားပြီးတော့ရာသီဥတုကလဲပူ

ရွာနားကစမ်းချောင်းလေးဆီသွားကြပါတယ်၊

ရေစိမ်ချင်လို့ပါ၊ဒါပေမဲ့ဘယ်သူမှဝတ်စုံအပိုမပါကြ။

ဒီတော့ယောကျာ်းလေးတွေထုံးစံအတိုင်းဂျပန်တွေရေချိုးသလိုမျိုး

ကိုယ်တီးလုံးနဲ့၊ရေချိုးပြီးသွားတာနဲ့ကျနော့်နာမည်ပြောင်းသွားပါတယ်”စိုင်းတုတ်ကြီး”

“မေ’’နဲ့ကျနော်ငယ်ငယ်တုန်းကလိုနွေးနွေးထွေးထွေးဖြစ်နေဆဲ

ကျနော့်မှာယောကျာ်းအတွင်းအားအပြည့်ရှိနေဆဲပါ

မေ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဘိုထီးဟိုတယ်သွားကြတယ်၊သီချင်းတွေဆိုကြတယ်

ဘိုထီးသူ့ဟိုတယ်ကိုသူငယ်ချင်းတွေအတွက်ဖရီးဖွင့်ထားပေးတယ်

ဒီအတိုင်း’’မေ့’’ကိုလွတ်ထားလို့မဖြစ်တော့ပါ၊ကျနော်လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ရတော့မည်။

ဘိုထီးဟိုတယ်ကိုကျနော်ကိုယ်တိုင်လိုက်ပို့ပေးတယ်

သူငယ်ချင်းတော်တော်များများစုရပ်ဖြစ်နေတဲ့ဘိုထီးဟိုတယ်။

အကျွေးအမွေးအလျှံပယ်ဆိုတော့ဖရီးလာကြိတ်နေကြတာ၊

သတိထားမိသလောက်ကျနော်’’မေ့’’ကိုလိုက်ပို့တဲ့နေ့တွေမှာဘိုထီး

ကိစ္စရှိလို့ဆိုပြီးအပြင်ထွက်သွားလေ့ရှိတယ်။

ကျနော်မပါတဲ့နေ့ကျရင်တစ်နေကုန်’’မေ’’တို့အဖွဲ့နဲ့အတူရှိနေတယ်

သူငယ်ချင်းပြောပြတာ

ဒီအသက်ရွယ်၊ကျနော်တို့အရွယ်စိတ်ကစားတဲ့အရွယ်လဲမဟုတ်တော့ပါ။

ကျနော့်စိတ်ထင်တာလဲဖြစ်နိုင်တယ်၊၊

တစ်ရက်လှိုင်တက္ကသိုလ်ဆရာကန်တော့ပွဲအတွက်ဆွေးနွေးရန်ကျနော့်ကိုဖိတ်ပါတယ်။

ကျနော်နဲ့’’မေ’’နှစ်ယောက်လုံးသွားကြတယ်။

သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ဆုံချင်တယ်။

အစည်းအဝေးခန်းမထဲမှာလူတွေလျှံထွက်နေတယ်၊၊ကျနော်တို့ရွယ်တူတွေအပြင်၊

ကျနော့်သမီးသူငယ်ချင်းတွေကိုလဲတွေ့တယ်။

ကျနော့်သမီးလဲလှိုင်တက္ကသိုလ်မှာဒုတိယနှစ်ထိတက်ခဲ့ဘူးတယ်။

ဆရာကန်တော့ပွဲခေါင်းစဉ်နဲနဲလွဲနေပြီ၊

ဒီခေါင်းစဉ်အောက်မှာဆိုရင်ကျနော်တို့အရွယ်တွေနဲ့သမီးသူငယ်ချင်းတွေအတူတူထိုင်ကန်တော့ရတော့မယ်။

ဒါပေမဲ့သမီးတို့ကိုသင်ခဲ့တဲ့ဆရာတွေဆိုတာကျနော်တို့ထက်အသက်ငယ်နေတယ်။

ကျနော်တို့ဆရာတွေမဟုတ်ခဲ့ပါ၊၊

လွဲနေပြီ၊

ကျနော်ဖြစ်ချင်တာက’’အာစီတူးဆရာကန်တော့ပွဲ’’သီးသန့်လုပ်စေချင်တယ်။

ကျနော်တို့ဒေသကောလိပ်ဆိုတာစာသင်နှစ်ခြောက်နှစ်ဘဲရှိခဲ့တယ်။

ဒေသကောလိပ်ပညာရေးစနစ်ပြီးတော့ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်လှိုင်နယ်မြေဆိုတဲ့ဆိုင်းဘုတ်ပြောင်းသွားပါတယ်။

ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်၏တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်မှုအောက်ရောက်သွားပါတယ်

ကျနော်တို့ထက်စီနီယာကျောင်းသားဖြစ်တဲ့ကိုဆန်နီတက်ရောက်ဆွေးနွေးပါတယ်။

ဒေသကောလိပ်နဲ့ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်လှိုင်နယ်မြေကိုမရောသင့်ကြောင်းဆွေးနွေးပါတယ်။

တစ်ယောက်စီတက်ပြောကြပါတယ်။တက္ကသိုလ်တစ်ခုထဲမှာစာသင်ခဲ့လို့အတူတူလုပ်သင့်တယ်လို့လဲ

ပြောသူကပြော၊ဆူညံပြီးစိတ်ရှုပ်စရာကောင်းလာပါတယ်။

ဘေးကသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်လဲကရင်ပြည်နယ်ဒေသကောလိပ်အကြောင်းပြောပြပါတယ်။

ဘားအံဒေသကောလိပ်နဲ့ဘားအံတက္ကသိုလ်ဆိုပြီးကန်တော့ပွဲလုပ်ကြတာ၊

ဒေသကောလိပ်ကျောင်းသားဟောင်းတွေလာတော့ဘယ်ဆရာမှကိုမသိလို့ထပြန်ခဲ့တဲ့အကြောင်း

အဲ့ချိန်မှာဘိုထီးတက်လာပါတယ်

“ကျနော်လဲလှိုင်နယ်မြေမှာတက်ခဲ့တဲ့ကျောင်းသားဟောင်းတစ်ယောက်ပါ

စိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်မှာလဲဆရာဖြစ်ခဲ့ပါတယ်

ဆရာတွေရဲ့ကိုယ်စားပြောရရင်ကျောင်းသားများများရဲ့ကန်တော့တာကိုခံချင်ပါတယ်’’

တောက်တောက်ပြောင်ပြောင်ဝတ်စားထားပြီးလူတွေအထင်ကြီးအောင်စတန့်ထွင်တာလားမသိ၊

ပြောတဲ့စကားဘာမှန်းမသိ။

ဘိုထီးတက်စကားပြောတုန်းနောက်ဖက်တဖွဲ့”ချောတကီး၊ချောတကောက်”ထအော်ကြတယ်။

“မေ”ကျနော်လက်ဆွဲပြီး”သူတို့ဘာအော်တာလဲ”

အခြောက်တွေပြောတဲ့စကားကိုအော်တာ

ဘိုထီးကိုအခြောက်လို့သိထားတယ်ထင်တယ်

ဟုတ်မှာပေါ့

ဒီလိုနဲ့ဘဲရန်ကုန်တက္ကသိုလ်လှိုင်နယ်မြေဆရာကန်တော့ပွဲရက်ရောက်လာပါပြီ

ကျနော့်ရှေ့မြင်တွေ့သမျှလူတွေထဲမှာဘိုထီးအလုပ်အရှုပ်ဆုံး၊နေရာတကာသူပါနေတယ်။

တိုက်ပုံအဖြူ၊ပိုးလုံချည်တရွှမ်းရွှမ်းနဲ့ပုဆိုးကျွတ်ကျမှာစိုးရိမ်မိသေးရဲ့၊

စိတ်ချမ်းသာသလိုလုပ်ပါဘိုထီးရေ၊မင်းရဲ့ပွဲလို့တောင်ထင်မိတယ်။

ညစာစားပွဲမှာသီချင်းဆိုကြသေးတယ်။

ကျနော်တို့တော့မဆိုဖြစ်ပါ

ဘိုထီးတစ်ယောက်ထဲသုံးပုဒ်ဆိုတယ်။

“ကြာပြီဆိုတော့မေ့လောက်ပါပြီ၊စိတ်မှာထင်ခဲ့တယ်၊

အချစ်ဦးမို့ယနေ့ထက်ထိတိုင်၊ကိုယ်မမေ့နိုင်သေးတယ်”

ထီးဆိုင်ရဲ့ငယ်ချစ်ဦးသီချင်းကိုဖီးလ်အပြည့်နဲ့ဆိုသွားပါတယ်။

ကျနော့်စိတ်ထဲမှာဒီကောင်”မေ့”ကိုမမေ့နိုင်သေးဘူးလို့ထင်ပါတယ်။

ဒီကောင်ဆိုနေတုန်းနောက်ဖက်ကအခြောက်ဘန်းစကားတွေနဲ့ထအော်ပြန်ပါတယ်။

“မေ”ကျနော့်ကိုမေးတယ်၊ဘာပြောကြတာလဲ

အကိုလဲသိပ်နားမလည်ဘူး၊အခြောက်စကားတွေ

ဒီလိုနဲ့ဘဲငြင်းကြခုန်ကြ၊ပြောကြဆိုကြနဲ့ဘဲဆရာကန်တော့ပွဲပြီးသွားပါပြီ

ပွဲပြီးမီးသေဆိုတာလူတွေသဘော၊

မီးမသေသေးတာက’’မေ’’တို့အဖွဲ့၊တစ်ခုစိတ်ချမ်းသာတာကဘိုထီးဟိုတယ်ဆီမသွားကြတော့ပါ၊၊

အိမ်မှာစုရပ်ပြန်ဖြစ်နေပြန်ပြီ၊၊

တိုးတိုး၊တိုးတိုးနဲ့ခရီးထွက်ကြဖို့တိုင်ပင်နေကြတယ်၊၊မော်လဒိုက်သွားလည်ကြမယ်။

သုံးညအိပ်မယ်။’’မေ’’ကသမီးဆီဆက်သွားမယ်။

သူ့သူငယ်ချင်းတွေကဘန်ကောက်ပြန်ပြီးရှော့ပင်းထွက်ကြမယ်။

အမေနဲ့သမီးပြန်တည့်သွားကြပြီ။

အမေကလဲနောက်ဆိုအနေအထိုင်ဆင်ခြင်မယ်၊၊အခုအဖေကိုယ်တိုင်ဘေးမှာရှိနေတော့သမီးလဲစိတ်အေးသွားပြီ။

သမီးကသူ့အမေကိုမှာနေတယ်။အမေနောက်ဆိုဒီလူကြီးနဲ့အတတ်နိုင်ဆုံးရှောင်ပါ။

ခရီးသွားမည့်ကိစ္စအားလုံးသမီးအွန်လိုင်းကစီစဉ်ပေးတယ်။

လေယာဉ်လက်မှတ်၊ဟိုတယ်ဘွတ်ကင်း၊လေဆိပ်အပို့အကြိုအားလုံး၊

“မေ”အပါအဝင်အားလုံးအမျိုးသမီးခြောက်ယောက်။

ဒီနေ့သွားကြပြီဘန်ကောက်မှာလေယာဉ်ပြောင်းစီးပြီးမော်လဒိုက်သို့။

 

သမီးစင်ဒီ

အမေတို့ရောက်ချိန်မော်လဒိုက်ကတည်းနေတဲ့ဟိုတယ်ကိုဖုံးဆက်ကြည့်တယ်၊

အဆင်ပြေမပြေသိချင်လို့ပါ၊အားလုံးအဆင်ချောတယ်။

အမေနဲ့စလုံးမပြန်ခင်ကထဲကအဆင်ပြေသွားကြပြီ။

အမေဒီလူကြီးနဲ့ဝေးဝေးနေပေးပါလို့ဂတိတောင်းခဲ့တယ်။

ငါ့မှာငါ့မိသားစုနဲ့ငါ၊ဒီလိုလူနဲ့ပတ်သက်စရာလား

စိတ်ချပါ၊ငါ့နင့်အမေ

ညဖက်အမေ့ဆီကိုဖုံးထပ်ဆက်သေးတယ်

အမေကအန်တီညိုနဲ့တစ်ခန်းအိပ်ကြတယ်။

အန်တီညိုနဲ့လဲစကားတွေပြောဖြစ်ပါတယ်။

သူတို့အတွင်းစိတ်ကိုကျမသိပြီးသား၊ဒါပေမဲ့သိသာသိစေ၊မမြင်စေနဲ့

ကြားရက်တွေမှာဖုံးမဆက်ဖြစ်တော့ပါ၊ကျောင်းသွားစာတမ်းပြုစုဖို့စာကြည့်တိုက်ဝင်။

ဒီနေ့အမေ့ကိုလေယာဉ်ကွင်းသွားကြိုရမယ်။

မသွားခင်အီးလ်မေးစာတွေစစ်လိုက်မယ်၊မနေ့ကလဲမစစ်ဖြစ်ခဲ့ပါ။

သူငယ်ချင်းတွေဆီကစာတွေဘာမှထူးထူးထွေထွေမရှိပါ၊သတိရတယ်၊လာလည်အုန်း

လာနေကျစာမဟုတ်တဲ့စာတစ်စောင်တွေ့တယ်။

ဖိုင်တွဲထားတယ်။ဗိုင်းရပ်ကာကွယ်ထားလို့သူ့ဖိုင်မှာဗိုင်းရပ်မရှိ။

ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

ဓါတ်ပုံဖိုင်တွေ၊မြင်လိုက်တာနဲ့မျက်လုံးတွေပြာဝေသွားပါတယ်။

ဒေါသတွေတလိမ့်လိမ့်တက်လာပါတယ်။

အမေနဲ့ဘိုထီးနှစ်ယောက်တွဲပြီးရေပြင်မှာရော၊ကမ်းစပ်တွေမှာရိုက်ထားတဲ့ပုံတွေ၊

ဒီလောက်ပြောထားတဲ့ကြားကအပြင်ထွက်ပြီးကမြင်းနေကြတာ၊

အမေ,,,အမေ့ကိုကျမဘယ်လိုနားလည်ရမလဲ

အဖေသိရင်ဘယ်လောက်ရင်ကွဲမလဲ

ဘာဆက်လုပ်ရမလဲ

အမေဒီပုံစံဆက်သွားနေရင်အဖေ့ကိုကွာရှင်းခိုင်းရတော့မယ်

ဂတိမတည်တဲ့အမေကိုဘယ်လိုယုံကြည်ရမလဲ

အခုတွေ့ရင်လဲဘာလိမ်ဆင်တွေပြောမလဲ

ဓါတ်ပုံတွေကိုအဖေ့ဆီပို့လိုက်တယ်

အဖေ့ကိုဖုံးဆက်တယ်”အဖေဘာဆက်လုပ်မလဲ”

‘’သမီးဒီနေ့အမေ့ကိုခေါ်ပြီးပြန်လာခဲ့မယ်’’

မောင်လေးကိုနိုးပြီးပတ်စပို့တွေပါယူပြီးလေယာဉ်ကွင်းဆင်းခဲ့ပါတယ်။

မောင်လေး၊အိပ်ချင်မူးတူး၊ယောင်တောင်ပေါင်တောင်နဲ့ချန်ဂီလေယာဉ်ကွင်းကိုလိုက်ခဲ့တယ်၊

တွေ့ပါပြီနှစ်ယောက်သားစကားတပြောပြောနဲ့အိတ်တွန်းပြီးအပေါက်ဝဆီကို

ကျမတို့မောင်နှမကိုမြင်တော့ဘိုထီးနဲနဲခွါနေလိုက်တယ်။

အမေကဝမ်းသားအားရနဲ့ကျမတို့ဆီအပြေးလာနေတယ်။

အမေ့ကိုကြည့်တော့လဲဘာမှခံစားရတဲ့ပုံမပေါ်။

ဆိုလိုတာကနောက်ကွယ်မှာမဟုတ်တာလုပ်ရင်မျက်နှာမှာမလုံမလဲအမူအရာပေါ်နေရမယ်။

အမေသရုပ်ဆောင်တော်လိုက်တာ၊မောင်လေးကိုပြေးပွေ့တယ်၊ကျမကိုပုခုန်းလာဖက်တယ်။

လေယာဉ်ကွင်းမှာဘိုထီးနဲ့တွေ့တယ်၊လေယာဉ်ကအတူတူဘဲ။အမေအေးအေးဆေးဆေးဘဲပြောနေတယ်။

ကျမရင်ထဲမှာဘလောင်ဆူနေပြီ။ဒေါသတွေဒေါသတွေ၊စိတ်တော်တော်ထိန်းနေရတယ်။

ဘိုထီးကျမတို့ကိုနှုတ်ဆက်ပြီးအပြင်ထွက်သွားပါပြီ။

အမေ့အိတ်ကိုတွန်းပြီးလေဆိပ်ထဲပြန်ဝင်တော့အမေနားမလည်စွာနဲ့

ဟဲ့..ငါအခုဘဲထွက်ခဲ့တာလေ

ဘာလုပ်မလို့လဲ

ရန်ကုန်ပြန်မလို့

ဘာကိစ္စပေါ်လာလို့လဲ

အဖေသွေးနဲနဲတိုးနေလို့၊အိမ်ပြန်မယ်

ဒီမနက်ဘဲနင့်အဖေနဲ့စကားအကြာကြီးပြောသေးတယ်

ဘာမှလဲမပြောပါလား

အခုဖြစ်နေလို့

အမေနားမလည်စွာနဲ့ကျမတို့နောက်လိုက်လာပါတယ်။

ကျမတို့အတွက်လေယာဉ်လက်မှတ်ဝယ်တယ်၊အမေ့လက်မှတ်အပြန်ရက်ပြောင်းလို့ငွေထပ်ပေးပြီး၊

ဂိတ်ပေါက်ဆီလာခဲ့တယ်။

သမီးနင်ဘာဖြစ်နေလဲ,,အမေ့ကိုရှင်းပြပါအုန်း

အမေ့အသံကြားမှဒေါသတွေထပ်ထွက်လာတယ်။

ကျမဒေါသတွေကမျက်ရည်အဖြစ်ပြောင်းသွားတယ်။

စိတ်ထိမ်းနေတဲ့ကြားထဲကမျက်ရည်သွန်ပြီးကျလာတာ

အဖေ့ကိုစိတ်မပူပါနဲ့၊အိမ်မှာရှိတဲ့လူတွေကြည့်ကြမှာပါ

ပြောပြီးနှစ်သိမ့်တဲ့အနေနဲ့ကျမပုခုံးကိုလာဖက်ပါတယ်။

လေယာဉ်ကွင်းထဲမှာမို့လို့၊မြန်မာပြည်ကလူတွေအရှေ့မှာဖြစ်နေလို့၊

နို့မို့ဆိုအမေ့လက်ကိုပုတ်ထုတ်မိမှာ

အမေ့ကိုအရမ်းမုန်းတယ်

နောက်မီးလင်းတဲ့မိန်းမ၊

ပတ်ဝန်းကျင်သိရင်ဘယ်လောက်ရှက်စရာကောင်းလဲ

ဒီလောက်ပြောထားတဲ့ကြားကအပြင်မှာလာဖေါက်ပြန်နေကြတယ်

ငရဲကြီးချင်ကြီးပစေ”အမေ့ကိုသတ်ပြစ်ချင်တယ်”

လေယာဉ်ပေါ်မှာလဲကျမမျက်ရည်တွေထိမ်းမရဘူး၊သွန်ချနေသလိုဘဲ

ဝမ်းနည်းတာလား၊နှမျောနေတာလား၊

မောင်လေးရော၊အမေပါကျမကိုကြည့်ပြီးနားမလည်

မောင်လေးကျမကိုမေးတယ်

“အဖေလေဖြတ်သွားတာလား”

“ဘယ်ဆေးရုံတက်နေလဲ”

ကျမငိုနေရင်းခေါင်းဘဲခါပြလိုက်တယ်။

 

သားငယ်နားမလည်စွာနဲ့ကျမကိုငေးကြည့်နေတယ်။

အိမ်ရောက်တော့ဧည့်ခန်းမှာအဖေထိုင်နေတာကြည့်ပြီးသားငယ်ပြေးဖက်တယ်

“အဖေနေကောင်းလား”

အဖေကအမေ့ကိုစိုက်ကြည့်နေတယ်၊၊အမေကအဖေ့ဆီသွားရင်း

“အကို၊ဘာဖြစ်သွားတာလဲ”

“ငါဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ဖြစ်တာကနင်”

ကျမဓါတ်ပုံတစ်ထပ်ကိုစားပွဲပေါ်ပစ်ချပြီး”အမေဒီကိစ္စကိုရှင်း”

အမေဓါတ်ပုံယူကြည့်ပြီး”မဖြစ်နိုင်ဘူး”

“ငါဘိုထီးနဲ့လေယာဉ်ပေါ်မှာဘဲဆုံခဲ့တာ၊လုံးဝမဖြစ်ခဲ့ဘူး”

ငါနဲ့အတူအညိုနဲ့မဖြူအမြဲရှိနေတယ်

သူတို့ကိုမေးလို့ရတယ်၊ နောက်ရက်သူတို့ပြန်ရောက်မယ်

အမေလိမ်နေတယ်၊အမေဘိုထီးနဲ့စိတ်မကုန်သေးဘူး

အမေတို့ဆက်ဆံပုံတွေကိုကျမမျက်စိနဲ့မြင်နေတယ်

အညိုတို့ပြန်လာရင်မေးလို့ရတယ်၊

ငါ့ဖက်ကစိတ်ရှင်းတယ်၊ငါဘိုထီးနဲ့ဘာမှမဖြစ်ဘူး

ဒီဓါတ်ပုံတွေဟာငါ့ကိုသိက္ခာချချင်လို့ပိုတိုရှော့နဲ့လုပ်ထားတဲ့ပုံတွေဖြစ်ရမယ်

သဲပြင်ပေါ်မှာယိုင်နေတဲ့အမေ့ကိုဘိုထီးကပုခုံးကိုင်ထားတဲ့ပုံကိုအမေကိုင်ပြီး

ငါသဲသောင်မှာတစ်ယောက်ထဲလမ်းလျှောက်နေတုန်းဘိုထီးနဲ့ဆုံပြီးလမ်းဆက်လျှောက်နေတဲ့ပုံ

ဓါတ်ပုံထဲကလိုရေကူးဝတ်စုံနဲ့မဟုတ်ဘူး၊အင်္ကျီလက်ရှည်၊ထမီနဲ့ဘိုထီးလဲရေကူးဘောင်းဘီနဲ့မဟုတ်ဘူး

ဒါလုပ်ကြံထားတဲ့ဓါတ်ပုံတွေ

ဟော,,,ပြောရင်းနဲ့ဇာတ်လမ်းတွေပေါ်လာပြီ

ဆက်ပြောရင်အခန်းထဲကဟာတွေပါလာတော့မယ်

နင့်ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း

ငါဘိုထီးနဲ့ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊စိတ်လဲမဝင်စားဘူး

ငါ့မှာမိသားစုရှိတယ်

သူ့လိုလူကိုစိတ်ဝင်စားစရာလား

ဒါကအမေအသိဆုံးလေ

ဒီဓါတ်ပုံတွေဟာလုပ်ကြံထားတဲ့ပုံတွေ၊

ငါတို့ရေကူးကြတာလဲအားလုံးအတူတူစုပြီးကူးကြတာ

ပုံတွေထဲကလိုဘိုထီးနဲ့ငါနှစ်ယောက်ထဲမရှိခဲ့ဘူး

ဘိုထီးတစ်ခါမှမပါဘူး

နင်တို့ငါ့ကိုယုံပါလို့မပြောတော့ဘူး

ငါ့လိပ်ပြာငါလုံတယ်

”မေ”ပြောပြီးအပေါ်ထပ်တက်သွားပါပြီ

ဓါတ်ပုံတွေတစ်ပုံချင်းယူကြည့်မိတယ်။

ကင်မရာကောင်းလို့လားမသိ“မေ့”အလှတွေတောက်ပဆဲ၊နုပျိုနေဆဲ

ကြည့်လို့မဝနိုင်၊ဟိုခွေးမသားမပါရင်”မေ”ဓါတ်ပုံတွေကိုအကြီးချဲ့ပြီး

ကျနော့်ရုံးခန်း၊အိပ်ခန်းတွေမှာချိတ်ထားလိုက်ချင်တယ်။

ဓါတ်ပုံတွေကိုကြည့်ရင်းအမှန်တကယ်မဖြစ်ပါစေနဲ့လို့ဆုတောင်းမိတယ်။

“မေ့”ပါးပြင်ကိုကျနော်နမ်းမဝသေးပါ။

အကယ်၍များအမှန်ဖြစ်ခဲ့ရင်ကျနော်ဘာဆက်လုပ်မလဲ

နှလုံးသားနဲ့ဥနှောက်ယှဉ်ပြီးရွှေးရတော့မယ်

သမီးစင်ဒီကသူ့အမေကိုမယုံကြည်တဲ့ဖက်ကရှိနေတယ်။

ရွှေးချယ်စရာမရှိတော့ပါ

“ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်း”

ဒီလိုဖြစ်ခဲ့ရင်ကျနော့်စိတ်ထဲမှာချက်ချင်းအမေ့ကိုသတိရသွားပါတယ်။

ကျနော်တို့မိသားစုတစ်နှစ်တစ်ခေါက်အိမ်ပြန်ဖြစ်တယ်။

ပြန်မဲ့ရက်တွေမှာမိဘတွေကိုကန်တော့ပြီးမှလေယာဉ်ကွင်းဆင်းလေ့ရှိတယ်။

တိုင်းရင်းသားဖြစ်တဲ့အမေ၊မြန်မာစကားသိပ်မပြောတတ်ပါ။

ရှမ်းစကားနဲ့ဆုတွေအများကြီးပေးပြီးမြန်မာလိုအမြဲတမ်းပေးတဲ့ဆုတစ်ခုဘဲရှိတယ်။

“ဒီလင်ဒီမယားသေတပန်သက်တဆုံးပေါင်းရပါစေ”ဒီဆုကိုအမြဲပေးလေ့ရှိတယ်၊၊

ကျနော်တို့ကလဲ”ပေးတဲ့ဆုနဲ့ပြည့်ပါစေ”လို့အမြဲပြန်ပြောလေ့ရှိတယ်။

ဟိုရက်တွေတုန်းကလဲအမေ့ဆီကဖုံးတွေရတယ်။

“မေ့”ကိုအမြဲမေးလေ့ရှိတယ်။”မေ”ခရီးသွားနေတာနဲ့မပြောဖြစ်ကြပါ။

အမေ့မေတ္တာဟာသားဆိုးဖြစ်ခဲ့ဘူးတဲ့ကျနော့်အပေါ်ထားတဲ့မေတ္တာထုထက်”မေ့”အပေါ်ထားတဲ့မေတ္တာကပိုကြီးမယ်

လို့ထင်ပါတယ်။ဒီလိုပြဿနာမျိုးဖြစ်ခဲ့ရင်ကျနော်အမေ့ကိုဘယ်လိုရှင်းပြရမလဲ။

အမေပေးခဲ့တဲ့ဆုမပြည့်ခဲ့လို့အမေဘယ်လိုခံစားနေရှာမလဲ

တွေးရင်းနဲ့မျက်ရည်ကျမိတယ်။

“မေ”အကို့ကိုအမှန်အတိုင်းပြောနော်

မင်းတစ်ကယ်ဘဲဘိုထီးနဲ့ဖြစ်ခဲ့လား

ငါဘယ်နှစ်ခါထပ်ပြောရမလဲ

ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ဘူး၊ဘာမှလဲဖြစ်စရာမရှိဘူး

ငါ့မိသားစုကလွဲရင်ဘယ်သူ့ကိုမှစိတ်မဝင်စားဘူး

ဒီဓါတ်ပုံတွေဟာဒီကောင့်လက်ချက်ဘဲဖြစ်မယ်

စောက်ကျင့်မကောင်းတဲ့ကောင်၊တွေ့မယ်

ငါဒီထက်ပိုပြီးမရှင်းတော့ဘူး၊ဘိုထီးနဲ့ငါဘာမှမဖြစ်ဘူး

မင်းငါ့ကိုစိတ်မသန့်ရင်၊ငါအောက်ထပ်အခန်းမှာဘဲအိပ်တော့မယ်

အောက်ထပ်ဧည့်သည်လာရင်ထားသောအခန်းဆီကိုဆင်းသွားပါတယ်။

နောက်နှစ်ရက်လောက်မှာမဖြူ၊အညိုတို့အိမ်လာပြီးကျနော်တို့ကိုလာရှင်းပြပါတယ်။

ဘိုထီးနဲ့ဟိုတယ်တစ်ခုထဲမှာတည်းဖြစ်ပေမဲ့ကိုယ့်အုပ်စုနဲ့ကိုယ်နေတာတွေ၊

ရေကူးတာတွေလဲအတူတူ၊စားတာတွေလဲအတူတူ၊

ဒီဟိုတယ်မှာဘိုထီးတည်းနေတာလဲမသိခဲ့ပါ။

ဟိုတယ်ဘွတ်ကင်လုပ်ပေးတာကအပြင်လူမဟုတ်၊သမီးစင်ဒီလုပ်ပေးတာ။

ဘိုထီးနဲ့တစ်ခါမျှမဆုံခဲ့တာတွေ၊လေယာဉ်ကွင်းရောက်မှတွေ့ကြတာတွေပြောပြပါတယ်။

ကျနော်ကသူတို့စကားတွေကိုယုံတယ်။စိတ်ထဲမှာဘဲထားတယ်။မယုံကြည်တာကသမီး

သူတို့အဖွဲ့သူ့အမေကိုဂျောက်ချဘို့အမြဲကြံစည်နေတယ်လို့ယုံထားတယ်။

နေ့လည်တွေမှာ”မေ”တစ်ယောက်ထဲအိမ်မှာကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ဆိုင်တွေကိုလဲမသွားတာမတွေ့။

တစ်ရက်သူ့သူငယ်ချင်းတွေအိမ်လာလည်ကြတယ်။

စက်ရုံစီစီတီဗီကနေသမီးအိမ်ကိုလှန်းကြည့်နေတယ်။အတူတူခရီးသွားခဲ့ကြတာတွေပြန်ပြောနေကြတယ်။

“မေ့”မျက်နှာကြည်လင်ရွှင်ပြနေတယ်။

သူတို့ပြန်သွားကြတော့သမီးကစီစီတီဗီပြန်ဖွင့်တယ်၊အသံတွေပါနားထောင်ချင်လို့၊

နင်တို့တွေကိုသတိရလိုက်တာ၊ဒီမှာစောက်ပြဿနာတွေတက်နေတယ်၊

အမေကဓါတ်ပုံထုတ်ပြတယ်။

မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ငါတို့အားလုံးအမြဲတမ်းအတူတူသွား၊အတူတူကစား၊အတူတူစားနေကြတာ၊

ဒီဓါတ်ပုံတွေဘိုထီးလုပ်တာဘဲဖြစ်မယ်

ဒီစောက်အခြောက်ကိုငါဖုံးဆက်မယ်၊အန်တီညိုကပြောတယ်။

နေအုန်းတစ်ရက်နေ့လည်စာစားပြီးငါတို့အိပ်တုန်းက”မေ”နင်ဘယ်ပျောက်သွားလဲ

ဘိုထီးငါ့ကိုဖုံးဆက်လို့ငါအပြင်ထွက်တွေ့တာ

ဟယ်နင်သူ့အခန်းထိလိုက်သွားရလား

မဟုတ်ရပါဘူးကွာ၊ကော်ဖီဆိုင်မှာထိုင်တာပါ

ပြီးတော့သောင်ပြင်မှာလမ်းလျှောက်ရအောင်ခေါ်လို့လမ်းလျှောက်ကြတယ်

ဒါလဲခဏပါကွာ

အဲဒီတုန်းကအင်္ကျီလက်ရှည်၊ထမီနဲ့ပါ

အဲဒီဓါတ်ပုံကသဲပြင်မှာယိုင်သွားလို့ဘိုထီးကလှန်းထိမ်းလိုက်တာပါ

ဒါပေမဲ့ရေကူးဝတ်စုံနဲ့မဟုတ်ဘူး၊ဒီဓါတ်ပုံထဲမှာရေကူးဝတ်စုံနဲ့

ဒီကောင်ငါ့ကိုဂျောက်ချလိုက်ပြီ

ငါနင်တို့ကိုသူပြောတာတွေပြောပြမယ်၊ပြီးရင်စိတ်ထဲမှာဘဲထားလိုက်ကြ

“မေ”နင့်ကိုငါချစ်နေတုန်းဘဲ

ငါ့မေတ္တာတွေနင့်အပေါ်မပြယ်သေးဘူး

ငါ့အပေါ်ပြန်မချစ်နိုင်ဘူးလား

ငါ့ပိုင်ဆိုင်မှုတွေဒီတစ်သက်စားမကုန်ဘူး

နင်ဘာမှလုပ်စရာမလိုဘူး၊ငါ့အနားရှိနေရင်ရပြီ

နင့်သမီးနဲ့သားကိုလဲတစ်သက်လုံးစောင့်ရှောက်ပေးမယ်

ဒီကောင်ရူးနေပြီ၊ဒီစကားတွေပြောတာနဲ့ငါချက်ချင်းပြန်ခဲ့တယ်

လေယာဉ်ကွင်းမှာလဲဒီစကားတွေဘဲထပ်ပြောတယ်

ဒီအခြောက်ကိုငါရွံ့လိုက်တာ၊သူ့လိုကောင်ခေါင်းထဲမှာတောင်မရှိဘူး

သမီးနဲ့ကျနော်စီစီတီဗီပြန်ကြည့်နေကြတယ်။

အဖေ့စိတ်ထဲမှာတော့သမီးအမေကိုယုံတယ်။

သမီးလဲယုံပါပြီ၊ဒါပေမဲ့နောက်ထပ်မဖြစ်ရအောင်ဒီအတိုင်းတစ်ပတ်လောက်ဒဏ်ပေးထားလိုက်ရအောင်

 

ဒေါ်မေချောကလျာ

အထီးကျန်တာနဲ့၊အကျဉ်ခံရတာမတူဘူး

ဒီအိမ်မှာကျမအကျဉ်ခံနေရတာ၊တွေ့တယ်အဖက်မလုပ်ဘူး

အခုအိမ်မှာဘယ်သူမှကျမနဲ့စကားမပြောကြဘူး၊

မနက်မိုးလင်းရင်သူတို့သားအဖတွေစက်ရုံသွားကြပြီ၊

အမြဲတမ်းသိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းနဲ့နေခဲ့တဲ့ကျမဘဝ၊အခုပြောင်းပြန်

ကိုယ့်ကိုကိုယ်အကျဉ်းကျနေသလိုဘဲခံစားနေရတယ်။

အကျဉ်းသားတွေကဘေးလူတွေနဲ့စကားပြောလို့ရသေးတယ်

ကျမမှာစကားပြောမဲ့သူမရှိ၊

မနက်ထိုက်ကျိသွားမကစားချင်ပါ၊ဟိုခွေးကောင်စောင့်နေတယ်။

ဆိုင်တွေကိုလဲမသွားချင်၊စိတ်တွေနှောက်ကျိနေတယ်။

တစ်ရက်တစ်ရက်ကုန်ခဲလိုက်တာ၊

တညသူတို့ပြန်လာချိန်

နင်တို့ငါ့ကိုခုထိမကျေနပ်သေးဘူးလား၊

ငါဘာမှလုပ်ခဲ့တာမဟုတ်ဘဲနဲ့အရူးလုပ်ခံခဲ့ရတာ

သွားလုပ်ကြပါလားဒီအခြောက်ကို

ဘာလို့ငါ့ကိုလာမဲနေကြတာလဲ

အားလုံးကျမကိုလှည့်မကြည့်ဘဲကိုယ့်အခန်းကိုယ်ဝင်သွားကြပါတယ်။

ညဖက်အိပ်မပျော်လို့အိပ်ဆေးသောက်နေရတာတစ်ပတ်ကျော်နေပြီ။

ကျမပြန်စဉ်းစားကြည့်တယ်။

ဒီအိမ်မှာအကျဉ်ခံပြီးနေရမဲ့အတူတူအေးအေးချမ်းချမ်းနေရမဲ့နေရာကိုသွားတာဘဲကောင်းမယ်။

 

မနက်စောစောကားစက်နိုးသံကြားတယ်၊၊ပြတင်းပေါက်ကကြည့်မိတာ”မေ”ကားမောင်းပြီးထွက်သွားတယ်။

မျက်နှာသစ်ပြီးအောက်ဆင်းလာတော့စာရွက်တွေကိုင်ထားတဲ့သမီးကျနော့်ကိုလှန်းပေးပါတယ်။

“ရှင်တို့မမြင်ချင်တဲ့ကျမကိုလိုက်မရှာပါနဲ့တော့၊”

“ကျမဘဝအေးအေးချမ်းချမ်းနေရမဲ့နေရာကိုထွက်သွားပါပြီ”

စာချုပ်အလွတ်ဆယ်စောင်လောက်အောက်နားမှာ”မေ”လက်မှတ်တွေထိုးထားခဲ့တယ်။

“စာချုပ်တွေကိုရှင်တို့ကြိုက်တဲ့ခေါင်းစဉ်တပ်လို့ရတယ်။”

သမီးအဖွားတို့အိမ်ကိုသွားကြည့်ကြည့်ပါလား

နှစ်လမ်းကျော်မှာရှိနေသော”မေ”တို့အမေအိမ်၊သမီးအဖွားအိမ်၊ကျနော့်ယောက္ခမအိမ်၊

ခဏနေတော့သမီးပြန်ရောက်လာပါတယ်။

အမေ့ကားအဖွားတို့ခြံထဲမှာတွေ့လို့အဖွားတို့အိမ်ထဲမဝင်တော့ဘူး

ကောင်းပါပေ့

ဒီမိန်းမ…..လေကြီးမိုးကြီးနဲ့ပြောလိုက်တာ

အေးအေးချမ်းချမ်းနေရာဆိုတာနင့်အဖွားအိမ်ကိုပြောတာကိုး

အေးလေဘာဖြစ်ဖြစ်မိဘဆိုတာသားသမီးအပေါ်အေးချမ်းမှုကိုပေးတာဘဲလေ

နောက်နှစ်ရက်သုံးရက်လောက်ကျရင်ပြန်ခေါ်လိုက်ပါတော့

ဟုတ်ကဲ့ပါအဖေ

ဒီရက်ပိုင်းအော်ဒါတွေကျနေတာရယ်၊စက်တွေပျက်လို့ပြင်နေတာရယ်

“မေ”သူ့အမေအိမ်ထွက်သွားတာဘယ်နှစ်ရက်တောင်ရှိနေပြီလဲမသိတော့ပါ

သမီးအမေ့ကိုသွားခေါ်လိုက်တော့

ခေါ်တော့မယ်ဆိုမှပိုပြီးတွေ့ချင်လာတယ်။

ပြန်လာရင်ကျနော်ဘဲအရင်တောင်းပန်လိုက်တော့မယ်။

နှစ်ယောက်ချင်းတွေ့ရင်ကျနော်ဒူးထောက်ပြီးတောင်းပန်မယ်။

ချစ်တယ်၊သတိရတယ်”မေ”အရမ်းသတိရတယ်။

အဖေ,,,,အမေ..အဖွားတို့အိမ်မှာမရှိတော့ဘူး

တစ်နေရာကိုထွက်သွားပြီတဲ့၊မေးတာလဲမပြောဘူး

ဒီစကားကြားလိုက်တာဦးခေါင်းကိုမိုးကြိုးပြစ်ချလိုက်သလိုဘဲ

မင်းတို့ထင်နေကြတဲ့အတိုင်းအရွဲ့တိုက်ပြီးဘိုထီးနောက်လိုက်သွားရင်ကျနော်ရင်ကျိုးပြီ

သွားပါပြီ၊ငါ့အမှားတွေ

ကျနော်ကိုယ်တိုင်ယောက္မနဲ့သွားတွေ့တယ်

ဘယ်သွားလဲပြောပြပါ၊မပြောဘူးဗျာ

ဘိုထီးဆီလိုက်သွားလားလို့ရင်နာနာနဲ့မေးတာ

နင်တို့ဖါသာစုံစမ်းယူတဲ့

ဘယ်လိုယောက္ခမမျိုးလဲမသိပါဘူး၊သမက်ရင်ပူနေတာဥပက္ခာပြုရက်တယ်။

ဟိုဟိုဒီဒီလျှောက်မေးနေတာလေကုန်တာဘဲရှိတယ်။

ဘာမှရေရေရာရာမပြောနိုင်ကြပါ၊၊

သိပ်ပေါ်တင်ကြီးလဲလိုက်မမေးရဲပါ၊ကိုယ့်အိမ်တွင်းရေးသူတပါးတွေသိကုန်မှာလဲစိုးမိပါတယ်။

“မေ့”သူငယ်ချင်းတွေကိုအသိပေးပြီးစုံစမ်းခိုင်းရပါတော့တယ်။

ဟိုခွေးကောင်ဆီကိုတော့သတင်းမရောက်စေချင်ပါ။

ဘိုထီးရန်ကုန်မှာရှိနေတယ်၊၊မနက်ထိုက်ကျိကစားတဲ့နေရာမှာရှိနေတတ်တယ်။

“မေ”မလာဘူးလားလို့မေးမေးနေတော့”မေ”ပျောက်နေတာဒီကောင်မသိသေးဘူး။

နင့်အကျင့်ယုတ်ပြီးမဟုတ်တယုတ်ဓါတ်ပုံတွေလုပ်လိုက်လို့သူတို့မိသားစုပြဿနာတွေတက်နေတယ်လို့

အန်တီညိုပြောလိုက်တဲ့နေ့ကစပြီးမနက်ထိုက်ကျိဆီကိုမလာတော့ဘူး။

ဘယ်မှာမှစုံစမ်းလို့မရတဲ့အဆုံး၊ယောက္ခမကြီးကိုဘဲချော့မော့ပြီးမေးရတော့မယ်။

နင်တို့သားအဖငါ့သမီးအပေါ်တော်တော်ရက်စက်ကြတယ်။

ဆယ်ရက်ကျော်ကျော်ဝိုင်းကျဉ်ထားကြတယ်

ငါအရမ်းစိတ်ဆိုးလို့တမင်မပြောပြတာ၊

အဖြစ်အပျက်တွေငါအားလုံးသိပြီးပြီ၊

ဘိုထီးလက်ထဲထည့်ရအောင်ကလေးဘဝသမီးရည်းစားဖြစ်ကထဲကဘိုထီးကိုငါသဘောမကျလို့

ငါကိုယ်တိုင်တားခဲ့တာ၊

ငါ့သမီး”မေ”မောင်နှမအားလုံးထဲမှာအထက်ဆုံး၊

ဘယ်တော့မှမဟုတ်တာမလုပ်ဘူး၊

ငါကိုယ်တိုင်ဖါးအောက်တောရကိုလိုက်ပို့ခဲ့တယ်

ငါကိုယ်တိုင်ဖါးအောက်ဆရာတော်ကြီးဆီမှာအုပ်ထိမ်းသူအနေနဲ့အပ်ခဲ့တယ်

သူတရားရှာတွေ့နေပြီ၊သူ့ဘဝဧချမ်းနေပြီ….

ပြန်ချင်ရင်ဖုံးဆက်လိုက်လို့မှာထားတယ်၊

တွေ့ချင်ရင်လိုက်သွားမော်လမြိုင်ကဖါးအောက်တောရမှာ

ဗျာ,,,ဖါးအောက်တောရ၊

ကျနော်တစ်ခါမှမကြားဘူးခဲ့သောစကားလုံး

ဖါးအောက်တောရ…..ဖါးအောက်တောရ…ဖါးအောက်တောရ

စကားလုံးမမေ့ရန်အကြိမ်ကြိမ်ရေရွတ်နေမိပါတယ်

 

ဘိုထီး

ထာဝရအရှုံးသမားကျနော်၊

လှိုင်အထက်တန်းကျောင်းတက်တုန်း”မေ”နဲ့ကျနော်သမီးရည်းစားဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

ကျနော်”မေ့’’ကိုချစ်ခဲ့တယ်၊၊ဒါပေမဲ့သူတို့တစ်အိမ်လုံးကျနော့်ကိုသဘောမကျခဲ့ပါ၊၊

ကျနော့်မိဘတွေကြောင့်လဲဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ကျနော့်မိဘစာရိတ္တကိုမကြိုက်တာဖြစ်မယ်။

အမေ၊အဖေကမိဘတွေပါဘဲ၊မပြောချင်ပါသူတို့အကြောင်းတွေ။နှစ်ယောက်လုံးရှုပ်ရှုပ်၊

ကျနော့်အချစ်တွေရိုးသားဖြူစင်ပေမဲ့ကွဲမယ်ဆိုတာကြိုသိနေတယ်။

“မေ”ကအရမ်းထက်တယ်။တစ်ခုခုလုပ်ရင်သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်နဲ့သူလုပ်လေ့ရှိတယ်။

လုပ်စရာရှိတာဘယ်သူ့ကိုမှဂရုမစိုက်ဘဲလုပ်လေ့ရှိတယ်။

အာစီတူး၊ပထမနှစ်မှာကျနော့်ကိုဖြတ်ခဲ့တယ်။

သူ့စိတ်ကိုကျနော်သိတယ်။

တီးဝိုင်းခေါင်းဆောင်အမွှေးထူထူ၊မျောက်နဲ့စပ်ပြီးမွေးလာသလားထင်ရတဲ့တောသူဌေး

ရှမ်းလေးကိုသူကြိုက်နေတယ်။

ဂစ်တာတီးနေတဲ့ရှမ်းလေး၊”မေ”သူ့ကိုကြိုက်နေတာတောင်မသိတဲ့ကောင်

ဂစ်တာတီးရရင်အားလုံးကိုမေ့နေတဲ့ကောင်

အဲဒီကောင်ကို”မေ”သဘောကျနေတယ်။ကျနော်ကိုဖြတ်ပြီးရှမ်းလေးနဲ့ကြိုက်နေတာလဲမဟုတ်၊

ကျနော်ထပ်ကြိုးစားပါသေးတယ်။

“မေ”ကျနော့်ကိုလုံးဝဘဲ၊ဗူးဆိုရင်ဖယုံမသီးတဲ့”မေ”

သူတို့နှစ်ယောက်လဲတတိယနှစ်ရောက်မှတွဲဖြစ်တယ်လို့ကြားမိတယ်။

ဒါတောင်ရေလာအောင်မြောင်းတော်တော်တူးခဲ့ရတဲ့”မေ့”အဖြစ်

တတိယနှစ်ကျနော်ပျဉ်မနားရေဇင်းစိုက်ပျိုးရေးတက္ကသိုလ်ရောက်နေပြီ၊

ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်မတက်ချင်ဘူး၊ကျနော့်ကိုလက်မခံခဲ့တဲ့”မေ”နဲ့မဆုံချင်လို့ပါ။

အဲဒီမှာမအေးချမ်းနဲ့ဆုံခဲ့တယ်။

ကျနော်ကံမကောင်းခဲ့ဘူး။မအေးချမ်းကလှိုင်အထက်တန်းတုန်းကရှမ်းလေးကိုကြိုက်နေခဲ့တဲ့ကောင်မလေး၊

မအေးချမ်းနဲ့ခုံနံပါတ်ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့်၊ဓါတ်ခွဲခန်းတွေ၊စိုက်ခင်းဆင်းရတာတွေတစ်ဖွဲ့ထဲ။

ရှမ်းလေးအကြောင်းမကြားချင်မှအဆုံး၊မအေးချမ်းနှုတ်ကထွက်လာတတ်တယ်။

ရှမ်းလေးဟာကျနော့်ကိုပျဉ်းမနားထိစိတ်ဒုက္ခလာပေးနေတယ်။

ကြာလာတော့ကျနော့်စိတ်တွေရှမ်းလေးကိုမနာလိုဖြစ်လာပါတယ်။

ဒါကြောင့်ရှမ်းလေးကိုတဖက်သတ်ကြိုက်နေတဲ့မအေးချမ်းအချစ်ကိုရယူဖို့ကျနော်ကြိုးစားပါတော့တယ်။

နီးစပ်တယ်၊ကျောင်းသားဦးရေနဲပြီး၊တောကျောင်းလိုဖြစ်နေတဲ့ပျဉ်မနားမှာသိပ်မကြာပါဘူး၊

မအေးချမ်းရဲ့အချစ်ကိုကျနော်ရယူနိုင်ခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ကျနော့်အချစ်တွေ”မေ့”ကိုပေးလိုက်တာကုန်ခမ်းသွားပြီလို့ထင်ပါတယ်။

ကျနော်”မေ့”ကိုချစ်ခဲ့တာအမှန်အကန်အချစ်၊

မအေးချမ်းကိုချစ်ခဲ့တာ၊သာမန်ကာလျှံကာအချစ်လို့ဘဲပြောရမယ်၊

ရှမ်းလေးကိုမနာလိုလို့၊ရှမ်းလေးကိုတဖက်သတ်ချစ်နေတဲ့မအေးချမ်းကိုရွှဲ့ပြီးချစ်ခဲ့တာ

မအေးချမ်းမသိရှာဘူး

ဒီလိုနဲ့ဘဲကျောင်းပြီးသွားပါတယ်၊ကျနော်မာစတာတန်းဆက်တက်တယ်

ကျနော်တို့နှစ်ယောက်စလုံးဆရာဝင်လုပ်ကြပါတယ်၊

နောက်ပြီးတော့ယူလိုက်ကြပါတယ်။ကျနော်ဒေါက်တာဘွဲ့ကိုအစ္စရေးမှာသွားယူပါတယ်။

ကမ္ဘာပေါ်မှာစိုက်ပျိုးရေးပညာနဲ့ပတ်သက်ရင်အစ္စရေးထိပ်ဆုံးလို့ထင်ပါတယ်။

ကန္တာရမှာစိုက်ပျိုးရေးကိုအောင်မြင်အောင်လုပ်ပြခဲ့တယ်။

အရမ်းအားကျစရာကောင်းတယ်။ကျနော်လဲမြန်မာပြည်အလယ်ပိုင်းကိုစိုက်ပျိုးရေးထွန်းကားအောင်လုပ်ချင်တယ်။

သင်ထားတဲ့နည်းပညာကိုပြန်အသုံးချရင်ဖြစ်နိုင်တယ်။ဒေါက်တာဘွဲ့ယူခဲ့တုန်းကအတွေးတွေပါ၊

ပြန်လာပြီးဆရာပြန်လုပ်ရင်းအချိန်တွေတဖြေးဖြေးကုန်လာပါတယ်။

ဒီအချိန်ရှမ်းလေးနဲ့”မေ”ယူလိုက်ကြပြီ။မုန့်ဆိုင်လဲအောင်မြင်နေပြီ။

ကျနော့်ဘဝမူးစုပဲစုဘဝကမတက်သေးဘူး။သားတစ်ယောက်လဲရပြီ။

ကျနော့်ဘဝဟာရှမ်းလေးနောက်မှာအမြဲကျန်နေခဲ့တာကိုမချင့်မရဲဖြစ်မိတယ်။

တစ်နေ့နေ့မှာရှမ်းလေးထက်အစစသာအောင်ကျိုးစားမယ်လို့ဆုံးဖြတ်ထားပါတယ်။

တတ်ထားတဲ့ပညာကိုအစိုးရကလဲအသုံးချရကောင်းမှန်းမသိတာလား၊ငွေမရှိတာလားမသိ။

ကျနော့်ဘဝဘာမှမဖြစ်လာပါဘူး။

ကျနော်မြို့ထဲမှာစိုက်ပျိုးရေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်လိုက်ပါတယ်။

သင်ထားတဲ့ပညာကိုယ်တိုင်ဘဲအသုံးချတော့မယ်။

စိုက်ပျိုးရေးနဲ့ပတ်သက်တဲ့အကြံဥဏ်ပေးမယ်၊လိုတဲ့မြေဩဇာဝယ်ပေးမယ်၊လိုတဲ့ပိုးသတ်ဆေးတွေ

ကူညီမယ်။အိမ်အလှစိုက်တဲ့အပင်တွေရှာပေးတယ်။မြေအလှပြုပြင်တယ်။

နေပြည်တော်ခေတ်ရောက်လာတော့ကျနော်စီးပွါးတက်လာပြီ။

လူကြီးတွေအတွက်အလှသစ်ပင်တွေ၊မြေတွေပြင်ပေးရတာမအားတော့ပါ။

ဒီအချိန်ကျနော်မာစတာတန်းမှာစာတမ်းပြုစုနေတဲ့ကျောင်းသားကိုညီနဲ့ဆုံခဲ့တယ်။

သူ့ကိုမြင်မြင်ချင်းကျနော့်စိတ်တွေတစ်မျိုးဖြစ်လာတယ်။

ကျနော်ကိုယ်တိုင်အံ့ဩမိပါရဲ့။ကျနော့်မှာသားတစ်ယောက်ရှိနေပြီ။

ယောကျာ်းချင်းချစ်တဲ့စိတ်ကျနော်မှာပေါ်လာပါတယ်။

နေ့တိုင်းကိုညီကိုစာသင်ပေးရတယ်။ညနေဖက်ဆရာအဆောင်မှာသူငယ်ချင်းအခန်းရှိတယ်။

အဲဒိမှာသွားကဲကြတာ။

ကိုညီလဲကျနော့်ကိုချစ်တယ်လို့ပြောတာဘဲ၊ဒါပေမဲ့သူ့ပါးစပ်ကပြောတဲ့အချစ်ကိုကျနော်နားလည်တယ်။

ကျနော့်ဆန္ဒဖြည့်ပေးရင်းနဲ့သူမာစတာတန်းတင်မည့်စာတမ်းကိုဝိုင်းရေးခိုင်းနေတာ

ကျနော့်ကိုပြန်အသုံးချနေတာ၊ကိုညီတို့အိမ်ကရေလျှံတယ်။ငွေရေးကြေးရေးကိစ္စကျနော့်ကိုအများကြီးကူခဲ့တယ်။

စာတမ်းရေးခပေးတယ်လို့ဘဲဆိုပါတော့၊နောက်ပြီးကိုညီအဖေကလုပ်ဂွင်ရအောင်လူကြီးတွေနဲ့ချိတ်ပေးခဲ့တယ်။

အများကြီးအလုပ်ဖြစ်ခဲ့တယ်။စီးပွါးလဲတက်ခဲ့တယ်။

ကျနော့်ကိုကျနော်ပြန်အံ့ဩတယ်။နေ့ခင်းကိုညီနဲ့ကဲပြီး၊ညဖက်မအေးချမ်းနဲ့ကဲလို့ရတယ်။

ကျနော့်မှာကျားစိတ်ရော၊မစိတ်ရောနှစ်ခုလုံးရှိနေတယ်။

ကျနော့်မှာဟိုတယ်အလတ်စားလေးနှစ်လုံးပိုင်နေပြီ။

စိုက်ပျိုးရေးဆိုင်လဲခြံနဲ့ဖြစ်သွားပြီ။စိုက်ပျိုးရေးသုံးမြေဩဇာတွေ၊ပိုးသတ်ဆေးတွေလှိုင်သာယာဂိုဒေါင်မှာအပြည့်

သိုလှောင်ထားနိုင်အောင်ဓနအင်အားတောင့်လာပြီ။

အဲ့အချိန်ဘယ်ကဘယ်လိုကျနော်နဲ့ကိုညီနဲ့ကဲနေတဲ့ဓါတ်ပုံတွေကျောင်းထဲပြန့်သွားလဲကျနော်မသိတော့ဘူး။

ပါမောက္ခခေါ်ပြီးသတိပေးခံခဲ့ရတယ်။ကျနော်အပြင်မှာစီးပွါးဖြစ်နေပြီ၊

မျက်နှာအငယ်ခံပြီးပါမောက္ခကိုတောင်းပန်မနေတော့ပါ။

အလုပ်ထွက်လိုက်ပါပြီ။ဒီအကြောင်းတွေမအေးချမ်းသိသွားပြီးနောက်မှာမအေးချမ်းကွာရှင်းခွင့်တောင်းခဲ့တယ်။

သူကွာချင်ရင်လဲကွာပေါ့။ပေးစရာရှိတာပေးပြီးကွာရှင်းလိုက်ကြပါတယ်။

သူ့ကိုကျနော်မှမချစ်ခဲ့တာ။

ကျနော့်ဘဝပိုလို့တောင်လွတ်လပ်သွားတယ်။

ငွေရှိရင်အားလုံးအဆင်ပြေတဲ့ဘဝကိုမက်မောတတ်လာပြီ။

လူတစ်ကိုယ်စိတ်နှစ်ခွနဲ့နေရတဲ့ဘဝမှာနေသားကျလာပြီ။

ထူးဆန်းလေစွ……….

 

ကျနော်”မေ့”ကိုချစ်တဲ့အချစ်စိတ်အခုထိမလျှော့သေးဘူး။ကျနော်”မေ့”ကိုပိုင်ဆိုင်ချင်သေးတယ်၊

အာစီတူးဆရာကန်တော့ပွဲလုပ်ဖို့လူတွေပြန်စုတဲ့အချိန်”မေ့”ကိုမြင်ခဲ့တယ်။

“မေ”နုပျိုနေဆဲ၊”မေ့”အလှဟာကျနော့်စိတ်ကိုတက်ကြွစေခဲ့တယ်။

ကျနော့်နှလုံးသားထဲမှာ”မေ”ရှိနေဆဲ။

သူ့ကိုအမြဲမြင်ချင်လို့ကျနော့်ဟိုတယ်အလကားသုံးခွင့်ပေးခဲ့တယ်။

တစ်ရက်တစ်လေ”မေ”မရောက်လာခဲ့ရင်၊ရှိနေတဲ့အဖွားကြီးတွေကိုချက်ချင်းမောင်းထုတ်ချင်လာတယ်။

“မေ”အမြဲလာနိုင်အောင်သူ့တွဲနေတဲ့သူငယ်ချင်းတွေကိုလဲအစစငွေရေးကြေးရေးကူညီခဲ့ရသေးတယ်။

ဒီစောက်ကောင်မတွေရလေ၊လိုလေ၊အိုတစ္ဆေတွေ....စေတနာပါမဲ့လာတယ်

မတတ်နိုင်ပါဘူးလေ၊ကျနော်က”မေ့”ကိုအမြဲမြင်ချင်တာကိုး

သူတို့သတင်းပေးလို့မနက်တိုင်းထိုက်ကျိကစားတာသိခဲ့လို့ကျနော်လဲမနက်တိုင်းထိုက်ကျိသွားကစားနေတယ်။

ကျနော့်အဖို့မျက်နှာမြင်နေရရင်ကျေနပ်ပါပြီ။

တစ်မနက်သူ့သမီးနဲ့ဆုံခဲ့လို့ကွိုင်တွေတက်ခဲ့သေးတယ်။

“မေ့”သမီးကမျက်နှာမာပြီးတင်းနေတာဘဲ၊ဒီကလေးမသူ့အမေလိုဘဲတော်တော်ထက်မဲ့မိန်းခလေး၊

ကျနော့်စိတ်ကိုဒီကလေးမရိပ်မိပုံရတယ်။

နောက်ရက်တွေကျတော့ကျနော့်ဟိုတယ်မှာရှမ်းလေးပါလိုက်လာပါတယ်။

ရှမ်းလေးရှိရင်ကျနော်အလုပ်အကြောင်းပြပြီးရှောင်နေလိုက်တယ်။

သူတို့နှစ်ယောက်တွဲမြင်ရင်ကျနော်ရင်နာတယ်။ဘယ်လိုမှခံစားလို့မရဘူး

ဒီမျောက်မျိုးရှမ်းလေးကိုမြင်ရင်ထုရိုက်ပြီးသတ်ချင်စိတ်တွေပေါ်လာလို့ရှောင်နေတာ၊

“မေ”သတိထားမိမလားတော့မသိဘူး၊၊ဒင်နာညမှာစိုင်းထီးဆိုင်သီချင်း”ငယ်ချစ်ဦး”ဆိုခဲ့တယ်။

ရင်ထဲမှာရှိနေတာသိစေချင်လို့ပါ။

ဆရာကန်တော့ပွဲတွေပြီးသွားတော့”မေ့”ကိုလဲမမြင်ရတော့ဘူး

ရင်ထဲမှာဟာတာတာနဲ့နေရခက်လိုက်တာ၊

သူ့သူငယ်ချင်းတွေဆီကိုဖုံးဆက်ရင်းသတင်းရလာတယ်။

သူတို့မော်လဒိုက်ကိုသွားလည်ကြမယ်၊၊တည်းခိုမဲ့ဟိုတယ်အတိအကျ၊နေမဲ့ရက်အတိအကျရထားပြီး။

“မေ”ကအပြန်စလုံးဝင်မယ်။အားလုံးတိုက်ဆိုင်မှုပုံစံမျိုးဖန်တီးထားလိုက်ပါပြီ။

ကျနော်တို့အရင်ကြိုသွားနှင့်မယ်။လူငယ်နှစ်ယောက်ကိုခေါ်သွားတယ်။

တစ်ယောက်ကဓါတ်ပုံဆရာ၊အဝေးကြည့်မှန်ပြောင်းအစုံယူခဲ့ခိုင်းထားတယ်။

နောက်တစ်ယောက်ကကွန်ပြူတာပညာရှင်

လောကမှာတိုက်ဆိုင်မှုဆိုတာတစ်ကယ်မရှိပါဘူး၊လူကဖန်တီးယူရတာပါ

“မေ့”ဓါတ်ပုံကိုကြိုပြီးပြထားတယ်၊သူတို့တည်းမဲ့အခန်းကကျနော်တို့နဲ့နှစ်ခန်းကျော်၊

ဘေးယဉ်ရက်အခန်းမှာ၊မြင်ကွင်းရှင်းတယ်၊

သူတို့လာရင်ကျနော်တို့အပြင်မထွက်တော့ပါ

လူတွေမရှိဘူးလို့ထင်နေမှသူတို့တွေလွတ်လွတ်လပ်လပ်ရေကူး၊ရေဆော့ကြမှာ

ကင်မရာတွေကိုရီမုတ်နဲ့ရိုက်မယ်။

လာကြပါပြီ၊ ၆ ယောက်အဖွဲ့၊ကြိုသိထားပြီးသားအခန်းတွေမှာနေရာချပေးတယ်

ရောက်တာနဲ့ရေထဲဆင်းကြပြီ၊ရေကူး၊ရေဆော့နေကြပြီ

သူတို့ရေဆင်းဆော့တဲ့နေရာကိုမှတ်ပြီး”မေ”တို့အဖွဲ့ထမင်းထွက်စားနေချိန်မှာ

ကင်မရာတွေကိုအထိုင်ချတယ်။ကင်မရာမှန်းမသိအောင်အကာအကွယ်နဲ့ဖုံးထားတယ်

အခန်းထဲမှာကွန်ပြူတာနဲ့ချိတ်၊ဝိုင်ဖိုင်နဲ့ဓါတ်ပုံရိုက်မယ်။

“မေ”တစ်ယောက်ထဲပုံတွေကိုအဓိကရိုက်မယ်။

လူစုနဲ့ရောထွေးနေတဲ့ပုံတွေမလို၊အုပ်စုပုံဆိုရင်လဲသိပ်နီးနီးကပ်ကပ်ပုံမဟုတ်ရင်ရတယ်

ကျနော်လုပ်ချင်တာတွေကောင်လေးတွေကိုညွန်ကြားထားတယ်။

ညနေတစ်ခေါက်”မေ”တို့အုပ်စုရေထဲဆင်းကြပြန်တယ်။

အားလုံးကွက်တိ၊ကွန်ပြူတာပေါ်မှာမြင်နေရတဲ့”မေ့”အလှ၊ကျနော့်ကိုဖမ်းစားနိုင်လွန်းတယ်။

“မေ့”ကိုလက်လွတ်ခဲ့ရတဲ့ကျနော့်ဘဝ၊ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပြန်သနားမိတယ်။

“မေ့”ကောက်ကြောင်းအလှကျနော်ကြည့်မဝပါ။

“မေ့”တစ်ယောက်ထဲပုံတွေထဲကအကောင်းဆုံးပုံတွေကိုရွှေးထုတ်လိုက်တယ်။

အုပ်စုပုံတွေထဲကအကောင်းဆုံးကိုလဲရွှေးမယ်၊အုပ်စုကလူတွေကိုနည်းပညာနဲ့ဖယ်ထုတ်လို့ရတယ်။

ကျနော်တို့နေ၊နေတဲ့အခန်းကိုဓါတ်ပုံစတူဒီယိုအဖြစ်ဖန်းတီးလိုက်ပါတယ်။

နောက်ခံအစိမ်းရောင်ကိုချိတ်ပြီးရေကူးဘောင်းဘီနဲ့ကျနော်၊

လိုက်ဖက်မဲ့ပုံမျိုးဖြစ်အောင်ကျနော်သရုပ်ဆောင်ပြီးဓါတ်ပုံတွေရိုက်တယ်။

ပြီးနောက်”မေ”နဲ့ကျနော်၊နှစ်ယောက်ထဲပင်လယ်ထဲမှာပျော်မြူးနေတဲ့ပုံတွေကို

ကွန်ပြူတာဆရာလေးလက်စွမ်းနဲ့ဖြတ်ညုပ်ကပ်လုပ်နေပြီ။

ထွက်လာတဲ့ဓါတ်ပုံတွေကအံ့မခန်း၊မသိရင်အမှန်အကန်ပုံတွေအတိုင်းဘဲ

အိုကေ...ကြိုက်သွားပြီ၊

ဒီကောင်လေးတွေဘောက်ဆူးများများပေးရမယ်၊

ဒီပုံတွေကိုသူငယ်ချင်းတွေမြင်ရင်အတော်လိုက်ဖက်တဲ့အတွဲလို့ပြောကြမှာ၊

ဒါပေမဲ့လက်တွေ့ဘဝနဲ့တခြားစီပါဘိုထီးရယ်

မင်းဘာလို့များသာယာနေတဲ့သူများအိမ်ထောင်ရေးကိုဖျက်စီးချင်နေရတာလဲ

ဒီကမ္ဘာမှာငါချစ်တာ”မေ”တစ်ယောက်ထဲကွ

မင်း”မေ့”ကိုချစ်ပြီးဘာလုပ်မလို့လဲ၊မင်းကအခြောက်၊ဂန်ဒူး

ငါ့မှာယောကျာ်းစိတ်ရှိပါတယ်

မင်းရဲ့ကျားစိတ်ကအမှန်အကန်မှမဟုတ်တာ၊

ကောင်လေးချောချောမြင်ရင်မင်းဖင်ခံချင်နေပြီ

မဟုတ်ဘူးကွ၊ငါ”မေ့”ကိုရရင်အခြောက်စိတ်ဖျောက်တော့မှာ

မင်းဟာလူတစ်ယောက်နဲ့စိတ်နှစ်ခွလူသား

မရပါဘူး၊မင်းစိတ်တွေကိုဘယ်တော့မှပြင်လို့ရမှာမဟုတ်ဘူး

ကျနော့်စိတ်တွေဘာတွေဖြစ်နေမှန်းမသိတော့ပါ

သိစိတ်နဲ့မသိစိတ်အငြင်းအခုံဖြစ်နေကြတယ်

နေ့ခင်း”မေ့”အခန်းကိုဖုံးဆက်တယ်

“အရင်ဟိုတယ်အဆင်မပြေလို့ဒီဟိုတယ်ပြောင်းလိုက်တယ်”

“နင်တို့ရှိမှန်းသိလိုက်လို့ငါဝမ်းသာတယ်”

“ငါတို့ကော်ဖီသောက်ရအောင်”

“မေ”ကျနော့်ကိုအားနာလို့လားမသိ၊ထွက်လာခဲ့တယ်

အင်္ကျီလက်ရှည်၊မြန်မာထမီလေးနဲ့မျက်စိထဲမှာကြည့်မဝပါ

ကော်ဖီသောက်ပြီးသောင်ပြင်ဖက်လမ်းလျှောက်ထွက်ခဲ့တယ်။

“မေ”နင့်ကိုငါချစ်နေတုန်းဘဲ

နင်ငါ့ကိုပြန်မချစ်နိုင်ဘူးလား

နင်ရူးနေပြီလားဘိုထီး၊နင်မရှက်ဘူးလား

သေခါနီးမှအရူးထနေတယ်

သေတဲ့ထိချစ်နေမယ်နင့်ကို

တကယ်လို့ရှမ်းလေးနဲ့ကွဲခဲ့ရင်နင့်ကိုငါရအောင်ယူမယ်

ဟေ့ကောင်စောက်ရူး၊ငါတို့လင်မယားဘယ်တော့မှမကွဲဘူး

“မေ”ဒေါသနဲ့လှည့်ထွက်ချိန်၊ကျနော်”မေ့”ပုခုန်းကိုလှန်းဖက်

ဓါတ်ပုံဆရာတွေတော်တယ်၊အရမ်းလှနေတဲ့ပုံလေး

“မေ့”ကိုရေကူးဝတ်စုံပြောင်းပေးလိုက်တယ်

ကျနော်လဲရေကူးဘောင်းဘီဝတ်လိုက်တယ်။

သောင်ပြင်မှာရေကူးဝတ်စုံကိုယ်စီနဲ့အတွဲပုံတစ်ပုံထွက်လာပါပြီ။

ရှယ်ဓါတ်ပုံတွေကို”မေ့”သမီးစင်ဒီဂျီမေးလ်ထဲပို့လိုက်တယ်။

ဒီကောင်မလေးထက်တယ်၊သေချာပေါက်အမေနဲ့စကားများကြတော့မှာ

ချန်ဂီလေယာဉ်ကွင်းမှာထဲက၊ကျနော်သိနေပြီ

“မေ”ကဘာမှမသိရှာ၊မတတ်နိုင်ပါဘူး

အချစ်နဲ့စစ်မှာမတရားတာမရှိ

သူတို့လင်မယားကွဲခဲ့ရင်ကျနော်”မေ့”ကိုရအောင်ယူမယ်။

မနက်ထိုက်ကျိကစားဘို့သွားရင်း”မေ့”သူငယ်ချင်းတွေဆီကစကားသံတွေကြားရတာ

ကျနော်ဝမ်းသာလိုက်တာ၊ရှမ်းလေးအိမ်ကမောင်းချလိုက်လို့”မေ”ဆင်းသွားပြီ

ရှမ်းလေးရေ၊မင်းခံလိုက်တော့၊ဒီတစ်ခါမင်းခံရမဲ့အလှည့်...

ငါအသဲကွဲခဲ့သလိုမင်းလဲအသဲကွဲရမယ်

ကျနော့်လေးညို့ကပြစ်လိုက်တဲ့မြှား၊ပြစ်မှတ်တည့်တည့်ထိသွားပြီ

 

မော်လမြိုင်သို့

စစ်တောင်းတံတားကိုဖြတ်ပြီးမွန်ပြည်နယ်ထဲဝင်ရောက်လာပြီ။

ကျနော့်ဘေးမှာသမီးထိုင်တယ်။နောက်မှာသားငယ်..ခုံကိုလှဲပြီးအိပ်နေတယ်။

အားလုံးစိတ်တွေစောနေကြတယ်။ကျနော်တို့မိသားစုပြန်ဆုံချင်နေပြီ။

ကျိုက်ထို....ဖီးလ်စားသောက်ဆိုင်မှာအပေါ့အပါးသွားရင်း၊အစာပြေစားကြပေမဲ့

တစ်ယောက်မှမျိုမကျပါ

အဖေ...သွားကြပါစို့...

ကားဆက်မောင်းခဲ့တယ်။ကျနော်မော်လမြိုင်ကိုတစ်ခေါက်ဘဲရောက်ဘူးတယ်။

နှစ်သစ်ကူးပိတ်ရက်ဝန်ထမ်းတွေကို မော်လမြိုင်၊ဘားအံခရီးစဉ်လိုက်ပို့တုန်းက၊

ကျိုက်ထို၊ဘီးလင်း၊သထုံ၊ပေါင်၊မုတ္တမတွေကိုဖြတ်ပြီးသံလွင်တံတားဆီရောက်လာပါပြီ။

သံလွင်တံတားပေါ်ကခေါင်းဆေးကျွန်းကိုလှန်းမြင်နေတယ်။

အရှေ့မှာတောင်ရိုးတန်း၊မြို့ဘေးမှာသံလွင်မြစ်၊မုတ္တမပင်လယ်ကွေ့ဆီခရီးဆက်နေတယ်။

မော်လမြိုင်မုဒုံကားလမ်းအတိုင်းဆက်မောင်းလာခဲ့တယ်။

အရှေ့တောင်တိုင်းစစ်ဌာနချုပ်လွန်လာပြီ။

တွေ့ပါပြီ”ဖါးအောက်တောရ”လမ်းဝဲဖက်မှာ၊ကားကိုကွေ့ဝင်လိုက်ပါတယ်။

တောင်ရိုးတန်းမှာပေါက်နေတဲ့အပင်တွေစိမ်းစိုအုံ့မှိုင်းနေတယ်။

တောရိပ်တောင်ရိပ်အောက်မှာအေးချမ်းနေတဲ့”ဖါးအောက်တောရ”

ကားရပ်နားရန်နေရာဆီဝင်လိုက်တယ်။

ဂေါပကရုံးခန်းရှေ့မှာလန်ကရူဇာတစ်စီးရပ်ထားတယ်။

နေအုန်း.....ဒီကားနံပါတ်မြင်ဘူးသလိုလို

လူတစ်ယောက်ဆင်းလာပြီးကားပေါ်တက်၊ကျောင်းပြင်သို့မောင်းထွက်သွားပါတယ်။

အဖေ...အဖေ....ဟိုမှာ….ဘိုထီး....

ထွက်သွားသောကားကိုလက်ညိုးထိုးပြီးသမီးပြောနေတယ်။

ဟာ...ဒီခွေးမသားဘိုထီး...”မေ”ဒီရောက်နေတာဘယ်တုန်းထဲကသိနေတာလဲမသိ ?

ဒီကောင်ဒီမှာဘယ်နေ့ထဲကရောက်နေလဲမသိ ?

“မေ့’’ကိုဘာတွေနဲ့လာစည်းရုံးနေတာလား ?

“မေ့”ကိုနေ့တိုင်းလာတွေ့နေတာလားမသိ ?

မေးခွန်းပေါင်းများစွာစိတ်ပူစွာနဲ့ခေါင်းထဲတောက်လျှောက်ဝင်လာပါတော့တယ်။

မရှက်နိုင်တော့ပါ၊အမြန်ဆုံးပြေးနှုန်းနဲ့ဂေါပကရုံးခန်းဆီကိုသုတ်ခြေတင်ပါတော့တယ်။

ဒီနေ့မှဒေါ်မေချောကလျာဧည့်သည်တွေဆုံနေတယ်။

ခုနကလူတစ်ယောက်လဲဒေါ်မေချောကလျာမိသားစုဆိုပြီးတွေ့ခွင့်တောင်းသေးတယ်။

ကျုပ်တို့တာဝန်ကအုပ်ထိမ်းသူခွင့်ပြုမှသာတွေ့ခွင့်ပြုတာ၊

ဒါလဲတရားမှတ်နေတဲ့အချိန်ပြီးမှတွေ့ခွင့်ရမယ်။

ကျနော်တို့အုပ်ထိမ်းသူဆီဖုံးဆက်ပြီးဧည့်သည်နဲ့စကားပေးပြောလိုက်တယ်။

အန်တီကဒီလူသူ့မိသားစုဝင်မဟုတ်ဘူး၊နောက်လဲလာခွင့်မပြုပါနဲ့၊ပြောလို့

ဟိုဧည့်သည်ကိုလဲနောက်မလာဖို့သတိပေးလိုက်ရသေးတယ်။

ခွေးမသား...ဘိုထီး...ဘုန်းကြီးကိုလိမ်ဖို့ကျိုးစားတဲ့ကောင်..

လူ့လောကမှာမင်းပါးစပ်ထွက်တဲ့စကား၊အမှန်တရားရှိပါ့မလား

ဘိုထီး..မင်းတော့ငရဲလားမဲ့ကောင်

သမီးနဲ့သူ့အဖွားစကားပြောပြီး၊ဂေါပကအဖွဲ့မိသားစုအဖြစ်အသိအမှတ်ပြုလိုက်ပါတယ်။

စကားတွေပြောကြရင်း....

လူ့ဘဝကဒေါ်မေချောကလျာအခု”ဒေါ်စန္ဒမာလာ”ဖြစ်သွားပြီနော်

ဗျာ....ဒေါ်စန္ဒမာလာ...

ဟာ...ဟင်...ကနဲဖြစ်ပြီး

သမီးနဲ့သား...ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုကြွေးပါတော့တယ်

သမီးနဲ့သားရုံးခန်းထဲမှာ၊ကျနော်ရုံးခန်းအပြင်ကိုထွက်ခဲ့ပါတယ်

ကျနော်မျက်ရည်ကျတာခလေးတွေကိုမမြင်စေချင်ပါ။

အနီးနားရှိသစ်ပင်ကိုခေါင်းမှီရင်းကျနော်ငိုနေမိတယ်.

ငါ့အပြစ်တွေ...ဒါတွေအားလုံးရဲ့တရားခံငါဘဲ

ငါလစ်လျူရှုခဲ့လို့ဒီမိသားစုကွဲခဲ့ရတာ

ကျနော့်ကိုကျနော်ခွင့်မလွတ်နိုင်ပါ

ကျနော်ဘယ်လောက်ကြာကြာငိုနေမိလဲမသိတော့ပါ၊

ကျနော့်ပုခုံးပေါ်လက်တစ်စုံလာတင်တယ်။ကျနော်သိလိုက်တယ်။

နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်လောက်ရင်းနှီးခဲ့တဲ့လက်ပိုင်ရှင်၊လှည့်မကြည့်ဘဲ

လက်ပိုင်ရှင်၏လက်ဖမိုးကိုကျနော့်လက်တစ်ဖက်နဲ့အုပ်လိုက်ပါတယ်။

ဤသို့ထိတွေ့ခြင်းသည်နောက်ဆုံးထိတွေ့ခြင်းဆိုတာကျနော်နားလည်လိုက်ပါပြီ။

“ဒေါ်စန္ဒမာလာ”ကျနော့်ကိုတည်ငြိမ်စွာနဲ့ကြည့်နေပါတယ်။

သူ့ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်မှာသမီးနဲ့သားငယ်၊အမေ့လက်မောင်းကိုတစ်ဖက်စီဆုပ်ကိုင်ထားကြတယ်။

လက်ကိုချက်ချင်းလွတ်လိုက်ပြီးမြေပြင်ပေါ်ဒူးထောက်လက်အုပ်မိုး၍ရှိခိုးကန်တော့လိုက်ပါတယ်။

လူသားကျနော်တို့နဲ့ဘဝခြားသွားပြီဖြစ်သော”ဒေါ်စန္ဒမာလာ”

ဘုရားသာသနာသင်္ကန်းကိုလွမ်းခြုံထားသော ”ဒေါ်စန္ဒမာလာ”

“ဒကာကြီးဘာမှဝမ်းမနဲပါနဲ့၊”

“ဖြစ်ပြီးပျက်တဲ့လောကထဲမှာဘယ်အရာမှမမြဲပါဘူး”

“မမြဲခြင်းတရားတစ်ခုဘဲမြဲနေတာဘုရားဟောခဲ့တဲ့တရား”

ဒကာကြီးတို့ဟိုတယ်ပြန်ပြီးနားလိုက်ကြပါ

ဒကာမလေးကဆရာလေးနဲ့အတူနေရစ်ခဲ့မယ်။

ကျနော်တည်းခိုနေသောမော်လမြိုင်ကမ်းနားလမ်းဟိုတယ်ဆီပြန်ခဲ့ပါတယ်။

နောက်နေ့မနက်စောစောသားအဖဖါးအောက်တောရဆီထွက်ခဲ့ကြတယ်။

ဆရာလေး၊ကျနော်တို့ကိုထွက်မတွေ့တော့ပါ။

သမီးတစ်ယောက်ထဲထွက်လာခဲ့တယ်။

သမီးကိုအမေဘာတွေပြောလဲ...ဟင်

မျှော်လင့်တကြီးမေးလိုက်မိပါတယ်။

အမေဘာမှကိုမပြောတာ၊သမီးပြောတာတွေလဲဘာမှပြန်မပြောဘူး၊

ယောဂီ၊ဘုန်းကြီးတွေ၊ဆရာလေးတွေအားလုံးသူ့အချိန်နဲ့သူ

တရားမှတ်ချိန်၊စင်္ကြန်လျှောက်ချိန်၊ဆွမ်းစားချိန်ပုံမှန်အတိုင်းလုပ်နေကြပါတယ်။

တစ်နေ့လုံးဖါးအောက်တောရကျောင်းမှာဘဲနေလိုက်တယ်။

ကျောင်းပတ်ဝန်းကျင်ကိုလေ့လာရင်း၊ယောဂီတွေနေတဲ့ဘန်ဂလိုပုံစံအဆောင်လေးတွေကြည့်ရင်း၊

ကျနော့်စိတ်ထဲလှူချင်စိတ်ဖြစ်လာပါတယ်။

ဘယ်သူနေနေ၊အကယ်၍ဆရာလေးဆက်ပြီးနေမယ်ဆိုလဲနေလို့ရအောင်အမြန်ဆုံးဆောက်ပေးဖို့

ဂေါပကကိုအကူညီတောင်းပြီးရေမီးအစုံ၊ဘိုထိုင်အိမ်သာ၊ဘန်ဂလိုတစ်ဆောင်လှူလိုက်ပါတယ်.

ညနေသမီးနဲ့စကားတွေပြောဖြစ်ပါတယ်။

အဖေ...အမေ့ကိုဒီလိုမျိုးသင်္ကန်း နဲ့ မြင်ရတာစိတ်မချမ်းသာဘူးလား

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပြောရရင်စိတ်မချမ်းသာဘူး

ဒီလိုမျိုး....သမီးတို့အမေနေခဲ့ဘူးလား

အိမ်မှာဆိုအဲကွန်း၊မွေ့ယာ၊ဘိုထိုင်အိမ်သာ၊

ဟင်းတွေဆိုရင်စိတ်ကြိုက်ချက်စား၊

သမီးပြောသလိုအိမ်သာကတောထိုင်၊ဖျာခင်းပြီးအိပ်နေတဲ့သမီးအမေကိုအဖေမကြည့်ရက်ဘူး၊

အဖေရယ်...သာသနာပြုနေတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်ကိုဒီလိုမပြောပါနဲ့

အဖေဒါကြောင့်လဲအဆောင်တစ်ဆောင်အမေ့ကိုရည်စူးပြီးလှူလိုက်တာ

သာဓု....သာဓု....သာဓု....ပါအဖေ၊အမေသိရင်ဝမ်းသာမှာ

ပြောရင်းသမီးမျက်ရည်ကျလာ၊အမကိုကြည့်ပြီးသားငယ်လဲငိုပြီ

အဖေကိုတစ်ခုမေးမယ်၊အဖေမှန်မှန်ဖြေရမယ်နော်

အဖေဟို့အရင့်အရင်ရက်တွေတုန်းကဘိုထီးဟိုတယ်မှာကာရာအိုကေသွားဆိုနေတဲ့အမေ့ကိုညဖက်ကြီး

သွားလိုက်ခေါ်တုန်းအဖေဘယ်လိုခံစားရလဲ

ဟ..ငါစိတ်ဆိုးတာပေါ့၊တခြားမှာသွားဆိုရင်ငါဘာမှဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး

ဘိုထီးဆိုတဲ့ကောင်ကိုစိတ်မချဘူး၊ဒီကောင်အကျင့်မကောင်းဘူး

အခုလိုမြင်တော့အဖေရင်ထဲဘယ်လိုခံစားရလဲ

စိတ်မပူရတော့ဘူးပေါ့

စိတ်ထဲမအေးချမ်းဘူးလား ?

စိတ်ချရပြီလို့ဘဲပြောရမယ်

အမေ့ကိုအပြင်မှာအဖေစိတ်တပူပူနဲ့နေ၊နေရမဲ့အစား

ဖါးအောက်တောရမှာနေနေတာပိုမကောင်းဘူလား ?

အဖေနားလည်ပါတယ်၊ဒါပေမဲ့အဖေတို့ကသံယောဇဉ်တွေမဖြတ်နိုင်သေးဘူးလေ

သံယောဇဉ်တွေဖြတ်နိုင်မှသမီးတို့ကျင်လည်နေတဲ့သံသရာဝဍ်ဆင်းရဲကလွတ်မြောက်မယ်လို့

ဘုရားဟောခဲ့တယ်လေ

အဖေမရင့်ကျက်သေးဘူးလို့ဝန်ခံပါတယ်

နေအုန်းသမီး၊နင့်အမေနဲ့တစ်ညဘဲအိပ်ရသေးတယ်

ငါ့ကိုတရားတွေပြနေပြီ၊သမီးလဲနေခဲ့မလို့လား

ဟုတ်တယ်အဖေ၊သမီးပြောချင်တာဒါဘဲ

အမေ့ကိုစောင့်ရှောက်ရင်းသမီးနေခဲ့ပါရစေ

အဖေစိတ်ချပြီးပြန်ပါ၊

သမီးအမေကိုပြောပြသေးလား

ပြောပြီးပြီ၊အဖေခွင့်ပြုရင်နေခွင့်ပေးမယ်တဲ့

သမီးနေခဲ့ပါရစေအဖေ

ကာမဂုဏ်အာရုံမှရုန်းထွက်ဖို့ကျိုးစားနေသောလူသားတစ်ဦးကိုလူ့လောကထဲပြန်ဆွဲသွင်းရန်ကျိုးစားနေရင်း

နောက်ထပ်လူသားတစ်ဦးပါသာသနာ့စည်းဝိုင်းထဲကျန်နေရစ်ခဲ့ပြီ.

ဘုရားသခင်ကောင်းချီးပေးပါစေလို့ဘဲအော်ဟစ်လိုက်ချင်ပါတော့တယ်။

အိမ်အပြန်ခရီးကျနော်နဲ့သားငယ်နှစ်ယောက်ထဲ။

……………………………………………………………………

ရှမ်းလေးမုန့်တိုက်၊လှိုင်သာယာ

ကျနော်တစ်ယောက်ထဲစက်ရုံမှာအလုပ်ရှုပ်နေတယ်။

သားငယ်ကစလုံးပြန်ပြီးကျောင်းပြန်တက်နေပြီ။

နောက်နှစ်လဆိုရင်ကျောင်းပြီးပြိ

ဖါးအောက်မှာသမီးကျန်နေခဲ့တာတစ်လပြည့်တော့မယ်။

“မေ”နဲ့သမီးကိုအမြဲတမ်းသတိရနေမိတယ်။

သတိရနေတုန်းသမီးဆီကဖုံး

အဖေနေကောင်းလား ? သားငယ်ကောအဆင်ပြေလား ?

အဖေ လှူခဲ့တဲ့အဆောင်ပြီးသွားလို့သမီးတို့ဘဲရေစက်ချပြီးကျောင်းကိုအပ်လိုက်ပြီ

အဖေ...သာဓုခေါ်ပါနော်

အေးပါ...သာဓု...သာဓု...သာဓု..

သမီးတို့လဲအဆောင်သစ်မှာနေ၊နေပြီ

သမီး.....

ခဏ..ခဏလေးအဖေသမီးပြောစရာရှိလို့

အဖေ့ဆီကဖွင့်တောင်းစရာရှိတယ်

သမီးသီလရှင်ဝတ်ပါရစေအဖေ.....ဝတ်ခွင့်ပြုပါအဖေ

ရင်ထဲမှာပြောစရာစကားမကျန်တော့ပါ.

“ဒေါ်စန္ဒမာလာနဲ့ဒေါ်သီရိမာလာ..အဆောင်ကိုနောက်ခံထားပြီး

သီလရှင်နှစ်ပါးဓါတ်ပုံ၊ ဖုံးထဲရောက်လာပါတယ်။

…………………………………………………………………….

သူတို့တွေသွားလိုက်ကြတာ...တစ်လ...နှစ်လ...သုံးလ...လေးလ....ငါးလ....ခြောက်လ....ခုနှစ်လ...ရှစ်လ....

နေ့တိုင်း၊အချိန်တိုင်းသတိရနေတယ်၊ရင်ထဲဟာနေတာတော်တော်ကြာနေပြီ

ဒီနေ့သူတို့ကိုသတိရတယ်၊ကျနော်မော်လမြိုင်ကိုဆင်းလာခဲ့တယ်။

ကျနော့်ရင်ထဲမှာမျိုသိပ်ထားရတဲ့စကားတစ်ခွန်း၊ပြောချင်နေတာကြာနေပြီ။

ဒီတစ်ခေါက်ပြောလိုက်တော့မယ်။

သားငယ်ကျန်နေခဲ့တယ်။စက်ရုံမှာသူ့ဆက်ပြီးလုပ်နေမယ်။

ဒီကြားကာလတွေမှာလဲကျနော်မကြာမကြာရောက်ပါတယ်။

ကျောင်းအတွက်လိုအပ်တာတွေလှူရင်း၊ကူရင်း၊သူတို့နဲ့လဲတွေ့ရင်းပေါ့။

အရင်ပျော်ရွှင်စွာသိုက်သိုက်ဝန်းဝန်းနေခဲ့တဲ့မိသားစုဘဝကိုပြန်တမ်းတမိတယ်။

လူဆိုတာမျှော်လင့်ချက်နဲ့အသက်ရှင်နေတာမျိုးလေ

တစ်နေ့ခြံထဲကိုအင်ဂျင်နီယာတွေခေါ်ပြီးမြေလွတ်တစ်နေရာမှာဘန်ဂလိုတစ်လုံးဆောက်ဖို့နေရာပြတယ်။

သားငယ်ကကျနော့်လုပ်ပုံကိုနားမလည်စွာနဲ့ကြည့်နေတယ်။

အဖေဘာလုပ်ဖို့အဆောင်ဆောက်ဦးမလဲ

အိမ်မှာလဲအခန်းလွတ်တွေအများကြီး၊

အင်ဂျင်နီယာကဘယ်လိုဒီဇိုင်းမျိုးဆွဲပေးရမလဲလို့မေးတော့

ကျနော်ဖါးအောက်တောရမှာလှူခဲ့တဲ့အဆောင်ဓါတ်ပုံကိုထုတ်ပြလိုက်ပါတယ်။

အုတ်အခင်းမှာအုတ်ဖိနပ်နဲ့သစ်သားတိုင်ထောင်၊ပျဉ်ကာ၊သွပ်မိုးထားသောအဆောက်အဦး၊ဘိုထိုင်အိမ်သာ

ဒီအတိုင်းတစ်ပုံစံထဲဆောက်ပေးပါ

ဆရာ...ဒါ..တောလက်သမားတောင်ဆောက်နိုင်ပါတယ်

ကျနော်တို့မလိုပါဘူး

ဒါပေမဲ့...ကျနော်တို့ဆောက်ပေးပါ့မယ်၊ပစ္စည်းဘိုးနဲ့လုပ်ခဘဲပေးပါ

ဒီလိုနဲ့ဆောက်ပြီးသွားပါတယ်။ဖါးအောက်မှာသုံးနေတဲ့ကုတင်မျိုးထားထားတယ်၊

ခေါင်းအုံးတွေ၊စောင်တွေအားလုံးတထပ်ထဲတူနေရမယ်။

တောပုံစံလျှပ်စစ်မီးသွယ်တာကအစပုံတူဘဲလုပ်ထားတယ်။

အတွင်းဓါတ်ပုံကြည့်လိုက်ရင်ချွတ်စွပ်တူနေတယ်၊အပြင်လဲဒီအတိုင်းဘဲ

ဓါတ်ပုံရိုက်ပြီးသမီးဆီပို့လိုက်ပါတယ်။

သမီးဆီကစာဝင်လာပါတယ်။

ဒကာကြီးဘယ်တုန်းကအဆောင်ထဲလာပြီးဓါတ်ပုံရိုက်သွားတာလဲ

ကျနော်ဖုံးဆက်လိုက်ပါတယ်

ခြံထဲမှာဆရာလေးတို့ကိုသတိရလို့ဆောက်ထားတာပါ

လာနေချင်လဲလာနေလို့ရအောင်ပါ

ဒါပေမဲ့..ရဟန်း၊သီလရှင်ဆိုတာဘာသာရေးဘုန်းကြီးကျောင်းမှာဘဲနေရမယ်လို့အဖေနားလည်ပါတယ်

အဓိက...ကအဖေကျန်းမာရေးကြောင့်ဘဲဖြစ်ဖြစ်၊အလုပ်များနေတာဘဲဖြစ်ဖြစ်၊

မလာဖြစ်ခဲ့ရင်၊မလာနိုင်ခဲ့လို့ရှိရင်အဖေ့စိတ်တွေသက်သာရာရအောင်ဆောက်ထားတာပါ။

ဒီအဆောင်လေးကိုမြင်ရုံနဲ့ဖါးအောက်တောရရောက်နေသလိုဖြစ်အောင်ဆောက်ထားတာပါ

ဆရာလေးတို့စိတ်ချမ်းသာသလိုနေပါ

အနောက်ဖက်ကရှိုက်သံသဲ့သဲ့ကြားရတဲ့အခိုက်ကျနော်သမီးစကားပြန်မစောင့်တော့ဘဲဖုံးချလိုက်ပါတယ်။

ကျနော့်ပါးပြင်မှာလဲမျက်ရည်စတွေနဲ့ပါလား

အဆောင်ဆောက်ပြီးစမှာသားငယ်ပြန်လာတာနဲ့ကြုံပါတယ်

ဟင်..အဖေဆောက်ထားတာအမေ့အဆောင်အတိုင်းတစ်ပုံစံထဲ

ဘာဖြစ်လို့လဲအဖေ

အဖေ..အသက်ကြီးလာတဲ့တစ်နေ့၊သားအမေ့ဆီကိုမသွားနိုင်တော့တဲ့တစ်နေ့ရောက်ခဲ့ရင်

ဒီအဆောင်လေးကိုကြည့်ပြီးဖါးအောက်တောရရောက်နေသလိုမျိုးခံစားရအောင်လို့ပါ

အဖေ့ကိုရူးနေပြီလို့ပြောလဲအဖေလက်ခံတယ်

ဒို့တွေမိသားစုဘဝကိုအဖေတမ်းတနေတုန်းဘဲ

သားငယ်ကျနော့်မျက်နှာကိုကြည့်ပြီးချက်ချင်းအဆောင်ထဲဝင်သွားပါတယ်

သူ့အမေကိုရည်ရွယ်ထားတဲ့ကုတင်ဘေးမှာဒူးထောက်ပြီးငိုကြွေးနေတယ်။

ကျနော်တစ်ယောက်ထဲကားမောင်းလာတာမော်လမြိုင်ကိုကျော်နေပြီ

ဖါးအောက်ရောက်တော့မယ်

ကျနော်သူတို့နဲ့ဖုံးမဆက်ဖြစ်တာတော်တော်ကြာနေပြီ၊

ညတုန်းကသမီးကိုဒီနေ့ဆင်းလာခဲ့မယ်တစ်ခွန်းဘဲပြောဖြစ်တယ်၊

ကျနော်ဂေါပကရုံးခန်းထဲမှာထိုင်နေရင်း၊အပြင်ငေးကြည့်နေမိတယ်။

ကျောင်းဝေယျာဝစ္စတွေကိုလုပ်နေသူများ၊အမှိုက်လှဲ၊သန့်ရှင်းရေးလုပ်နေသူများ၊

ယောဂီများစားသောက်ရန်ချက်ပြုတ်နေကြသူများ၊အားလုံးအလုပ်ရှုပ်နေကြပါတယ်။

ဒီလူတွေဟာရဟန်းတွေ၊သီလရှင်တွေ၊ယောဂီတွေအပူအပင်ကင်းကင်းနဲ့တရားကျင့်

နိုင်အောင်ဝိုင်းပြီးပါရမီဖြည့်ပေးနေသူများဖြစ်ကြပါတယ်။

ကျနော့်ဘဝကိုပြန်စဉ်းစားကြည့်မိတာကျနော်သည်လဲသူများပါရမီကိုလိုက်ဖြည့်ပေးနေသူတစ်ဦးလို့ဘဲ

ကိုယ့်ကိုကိုယ်မြင်ပါတယ်။

ဂီတသမားဘဝ၊မုန့်ဆရာဘဝ၊အခု”မေ”နဲ့သမီးသီလရှင်ဝတ်တော့သူတို့လိုအပ်တာတွေ

လိုက်ကူပေးရင်းပါရမီဖြည့်ပေးနေတယ်။

ကျနော်တို့ဗုဒ္ဓဘုရားမှာတောင်ပါရမီဖြည့်ဖက်ဆိုတာရှိခဲ့ဘူးတာဘဲ

သူများအတွက်ပါရမီဖြည့်ပေးရတဲ့ဘဝကျနော်ကျေနပ်ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့အခုကျနော့်ဘဝတစ်ယောက်ထဲ၊တိုင်ပင်စရာလူမရှိတဲ့ဘဝ၊

တစ်ခါတစ်လေနေမကောင်းချင်သလိုလိုဖြစ်ရင်ကျနော့်ကိုကြည့်မဲ့သူမရှိ

အရင်ကျနော့်ဘေးမှာ”မေ”ရှိနေတုန်းကျနော့်ကိုအရိပ်တကြည့်ကြည့်နဲ့ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တယ်။

ပုထုဇဉ်လူသားတစ်ဦးဖြစ်တဲ့ကျနော့်အတွက်ရောပါရမီဖြည့်ပေးမည့်သူမရှိသင့်ဘူလား

ဒါပေမဲ့ကျနော့်နှလုံးသားမှာ”မေ”ကလွဲလို့ဘယ်သူ့ကိုမှနေရာပေးလို့မရ

ကျနော့်အတွေးတွေကြားမှာလွင့်မျောနေမိတယ်

“ဒကာကြီး..တစ်ယောက်ထဲကားမောင်းလာတာ၊မပင်ပမ်းဘူးလား”

“ခရီးကဝေးတယ်၊အဖေါ်တစ်ယောက်ပါရင်ကောင်းမယ်”

“အသက်တွေကြီးလာရင်ဘေးမှာအကူရှိဖို့လိုတယ်”

“အဖေါ်တစ်ယောက်ရှာလိုက်ပါလား”

“ဆရာလေး၊စာချုပ်တွေမှာလက်မှတ်ထိုးပေးခဲ့တယ်လေ”

“ဒကာကြီးကြိုက်သလိုသုံးလို့ရတယ်”

အဲဒီစာချုပ်အားလုံးမီရှို့ပြစ်လိုက်ပြီ

“ဟင်...ဘာဖြစ်လို့”

မလိုဘူး၊ဒီစာချုပ်တွေကျုပ်အတွက်မလိုဘူး

အသပြာတွေလဲမလိုဘူး၊

ကျုပ်မျှော်လင့်ချက်တစ်ခုအတွက်အသက်ရှင်နေတယ်

ကျုပ်ဘဝထဲကိုကျုပ်မိသားစုကလွဲလို့ဘယ်သူမှဝင်လို့မရဘူး

ကျုပ်မိသားစု၊အရင်ဘဝပြန်လိုချင်တယ်

ကျုပ်ရင်ထဲကိုအရင်လူကလွဲပြီးဘယ်သူမှဝင်လို့မရဘူး

ကျုပ်ဟာပုဂ္ဂိုလ်ထူးလဲမဟုတ်ဘူး၊သာမန်လူတစ်ယောက်

သံယောဇဉ်တွေလဲမဖြတ်နိုင်ဘူး

သာသနာကိုနှောင့်ရှက်လို့သာသနာဖျက်၊ငရဲသွားဆိုရင်လဲကျုပ်ရဲရဲကြီးသွားမယ်

ကျနော်မျက်ရည်တွေကြားကစကားတွေတတွတ်တွတ်ပြောနေမိတယ်။

ဆရာလေးကျနော့်စကားသံတွေနဲ့ကျနော့်မျက်နှာကိုကြည့်ရင်းမျက်ရည်တွေစီးကျလာတာမြင်လိုက်ရတယ်။

နောက်ဖက်ကသမီး၊သူ့အမေပုခုံးကိုမှီပြီးတရှုပ်ရှုပ်နဲ့ငိုကြွေးနေတယ်။

မိုးကောင်းကင်ကိုမော့ကြည့်ပြီးနှုတ်မှဒီစကားကိုအော်ဟစ်လိုက်မိပါတယ်၊

“ကျုပ်ခန္ဓာမြဲနေသ၍မျှော်လင့်ချက်နဲ့အသက်ရှင်မယ်...........”

ဒီအချိန်မှာတောင်ရိုးတန်းမှာဗြုံးစားကြီးမိုးတွေချိမ်း၊လျှပ်စီးတွေလက်ပြီး၊မိုးတွေရွာချလာပါတော့တယ်

ဆရာလေးနှစ်ပါးခေါင်းကိုသင်္ကန်းအုပ်မိုးပြီးစင်္ကြန် အမိုးအောက်ဆီကိုအပြေးထွက်သွားတယ်

မိုးရေပေါက်တွေဦးခေါင်းမှတဆင့်မျက်နှာဆီသို့စီးကျလာပြီ

မိုးရေလား၊မျက်ရည်လားခွဲမရတော့ပါ၊အတူတူစီးကျနေတယ်၊

သာသနာပြုနေသူကိုအနှောင့်အယှက်ပေးခဲ့တဲ့ကျုပ်၊ငရဲသွားရတော့မဲ့ကျုပ်၊

ရှင်လျက်သေနေတဲ့ဘဝထဲလူ၊သိကြားမင်းပြစ်ချမည့်ဝရဇိန်လက်နက်မိုးကြိုးသွားကိုစောင့်မျှော်နေရင်း

မိုးရေထဲမှာရပ်နေမိတယ်။ဒီအချိန်ဆရာလေးတွေဆီကအသံတွေမိုးသံတွေနဲ့ရောထွေးပြီကြားလိုက်တယ်။

အကို..မြန်မြန်ပြန်လာခဲ့.....မြန်မြန်လာ...အကို..........

အဖေ...မြန်မြန်လာ.....မြန်မြန်လာခဲ့ပါ.........