ငွေသောင်ယံကမခွါရက်နိုင်သူ

 

ငွေသောင်ယံမှမခွါရက်နိုင်သူ

လှိုင်တက္ကသိုလ်အားကစားရုံမှာတက္ကသိုလ်ပေါင်းစုံဘောလီဘောပြိုင်ပွဲကျင်းပနေတယ်။

ဒီနေ့ဖိုင်နယ်နေ့ ရန်ကုန်တက္ကသိုလ်နဲ့စက်မှုတက္ကသိုလ်ပြိုင်နေတယ်။

ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်နေလို့ပရိတ်သတ်အားနဲသလိုမျိုးခံစားနေရတယ်။

ကျောင်းဖွင့်ချိန်ဆို RIT ပရိတ်သတ်ဘယ်လောက်တောင်အားပေးလိုက်ကြမလဲ

ကျမနာမည်ကနွေးနွေး၊စက်မှုတက္ကသိုလ်ပထမနှစ်တက်နေတဲ့ကျောင်းသူ

ကျမကချောင်းသာမရောက်ခင်မှာရှောပြာသို့ဆိုင်းဘုတ်မြင်ဘူးကြမယ်၊

ကျမကရှောပြာသူ၊မိဘတွေအရင်ကသစ်လုပ်ငန်းလုပ်ခဲ့တယ်။

စီးပွါးရေးအဆင်ပြေကြပါတယ်၊ကျမတို့အိမ်ကချောင်းသာမှာလဲရှိတယ်။

ရှောပြာနဲ့ချောင်းသာက ၄၅မိနစ်လောက်ဆိုင်ကယ်စီးရင်ရောက်ပြီ

စာမေးပွဲဖြေပြီးကျောင်းပိတ်ရက်၊သူငယ်ချင်းတွေကိုချောင်းသာအလည်ခေါ်ခဲ့တယ်။

သူငယ်ချင်းတွေပြန်ကြတော့အိမ်မှာနေရစ်ခဲ့မယ်ဆိုတော့မရဘူး

အတင်းရန်ကုန်ပြန်လိုက်ခဲ့ဆိုလို့ပြန်ပါလာတယ်။

အားလုံးအဆောင်မှာပြန်ဝင်နေကြတယ်၊သူငယ်ချင်းတွေမခွဲနိုင်မခွါရက်။

ဒီနေ့တက္ကသိုလ်ပေါင်းစုံဘောလီဘောနောက်ဆုံးဖိုင်နယ်

RIT အသင်းမှာ မော်မော်တို့ဦးလေး...ဦးကျော်ကျော် ကစားနေတယ်

သူကအသင်းခေါင်းဆောင်၊သူ့ရိုက်ချက်ကပြင်းသလားလို့မမေးနဲ့

ဒိုင်းဆိုမြေထဲဆိုက်နေပြီ၊RIT အသင်းရဲ့အကောင်းဆုံးဘောလီဘောသမား

ပင့်ထောင်သူရဲ့အချိန်ကိုက်ပိုက်နားထောင်ပေးလိုက်တဲ့ဘောကို..ဦးကျော်...ပြေးပြီး

ဟတ်ဘရိတ်ရိုက်ချလိုက်တာ..ဒိုင်းဆိုတာ RASU ကောင်တွေဘာမှမတတ်နိုင်။

သေစမ်း RASU …., သေစမ်းRASU…..,သေစမ်း RASU…..

ကျမတို့အုပ်စုသံပြိုင်အော်လိုက်တဲ့အသံတွေလှိုင်တက္ကသိုလ်အားကစားရုံတခုလုံးဟိန်းနေပါတယ်

ကျမတို့ရောက်လာမှပိုပြီးပွဲစည်လာပြီ၊ဘေးက RASU ကျောင်းသားတွေမျက်နှာချင်းဆိုင်က

ပွဲကြည့်စင်ဖက်ရွှေ့သွားကြပြီ၊ဒီဖက်မှာ RIT အားပေးတဲ့အဖွဲ့၊ဟိုဖက်RASU အဖွဲ့

သူတို့ဖက်ကနိုင်ရင်လဲသူတို့အော်ကြတယ်

သေစမ်းစက်မှု....သေစမ်းစက်မှု.....သေစမ်းစက်မှု....၊

ကျမတို့ဖက်ကနိုင်ရင်ကျမတို့အော်ကြတယ်၊ဒါပေမဲ့ဒီပွဲကကျမတို့ပွဲ

ဒါကြောင့်ကျမတို့ဖက်ကအသံအကျယ်ဆုံး၊ကျမတို့အားပေးသံတွေကြောင့်

RIT ကစားသမားတွေကျမတို့ကိုသတိထားလာကြတယ်။

ကျမတို့အုပ်စုကိုဦးကျော်မြင်ပြီးကျန်ကစားသမားတွေကိုတစုံတခုလှမ်းပြောလိုက်လို့

အားလုံးကျမတို့ကိုလက်ပြနှုတ်ဆက်ကြတယ်၊

ဦးကျော်..ကစားတာတော်လို့ကျောင်းမပြီးခင်ထဲကစက်မှုတစ် ဝန်ကြီးဌာနအသင်းကလစာပေးပြီး

ခေါ်ကစားနေတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေထဲမှာ မော်လမြိုင်သူ မော်မော်ကိုအခင်ဆုံး

မော်မော့်ဦးလေးဦးကျော်ကျော်က မော်မော့်အမေမောင်အငယ်ဆုံး

မော်လမြိုင်ဈေးကြိုခြံထဲမှာနေတယ်။ခြံကြီးထဲမှာ မော်မော်အဖိုးနဲ့အဖွားနှစ်ယောက်ထဲနေတယ်။

ခြံထဲမှာဒူးရင်းပင်၊ကျွဲကောပင်တွေရှိတယ်။

ကျောင်းမှာဆိုဦးကျော်ကနာမည်ကြီးတယ်။လက်ရွှေးစင်ဘောလီဘောသမား

အရပ်မြင့်မြင့်၊ပါးသိုင်းမွေးစိမ်းစိမ်း၊ဂျင်းဘောင်းဘီနဲ့အရမ်းမိုက်တယ်။

နင့်ဦးလေးကအားကစားဒီလောက်တော်တာဘာလို့စာမေးပွဲ ၂ ခါတောင်ကျရလဲ

ဆရာတွေမကြည့်ကြဘူးလား

သူဘောလီဘောကစားတာတော်တယ်၊ဒါကြောင့်တစ်နှစ်လုံးကစားနေတာ

ဘယ်လို...ငါနားမလည်ဘူး

ကျောင်းမှာလဲကစားတယ်၊ပြည်နယ်တိုင်းပြိုင်ပွဲမှာမွန်ပြည်နယ်မှာကစားတယ်၊

ဌာနဆိုင်ရာပြိုင်ပွဲမှာစက်မှု ၁ ၊ မှာကစားတယ်။

တံခွန်စိုက်ပြိုင်ပွဲတွေရှိသေးတယ်။

ကစားနေတာဘဲ၊စာဖတ်ချိန်တောင်မရှိဘူး

နောက်ကစားတာရှိသေးတယ်

ဘာအားကစားလဲ

ဖဲရိုက်တာ

အဲဒါအားကစားမှမဟုတ်တာ၊လောင်းကစား

အေး..ဦးကျော်ကဖဲကစားရင်လဲထမင်းမေ့ဟင်းမေ့၊တခါတ‌လေနှစ်ရက်သုံးရက်အိမ်မပြန်လာဘူး

မော်လမြိုင်မှာသူတို့သူငယ်ချင်းတွေဘယ်မှာဖဲရိုက်နေလဲဆိုတာအားလုံးသိနေတော့လူကြီးတွေလဲ

လိုက်ခေါ်မနေပါဘူး၊ဆယ်တန်းလောက်ကဆိုရင်ဒီနှစ်၊နှစ်ကူးမှာစရိုက်တဲ့ဖဲနောက်နှစ်ကူးထိဆက်သွားတာ

ဦးကျော်အိမ်ကဘာမှမပြောကြဘူလား

ငါတို့တရုတ်တွေကနှစ်ကူးဖဲရိုက်တာဘာမှမပြောကြဘူး၊ထုံးစံဖြစ်နေပြီ

နှစ်ကူးကြရင်ငါတို့လဲအပျော်ကြေး၊အမျိုးတွေစုပြီးဆော့ကြတာ

ဟဲ့..ငါတို့အိမ်မှာတော့၊အဖေကလုံးဝခွင့်မပြုဘူး၊အကိုတွေကစားတာအဖေကြားရင်

တုတ်နဲ့လိုက်ရိုက်တာ

“မင်းတို့ဒီအကျင့်ကိုဖျောက်၊မွဲဆေးဖေါ်သလိုဖြစ်သွားမယ်”

လောင်းကစားတာကမကောင်းပါဘူး၊ဦးကျော်မှာဒီဝါသနာကိုဖြတ်မရဘူး

အန်းကုံး၊အန်းမနဲ့လဲခဏခဏစကားများရတယ်

ဒီနေ့ပွဲမှာဦးကျော် အကောင်းဆုံးဆုရတယ်၊ပထမဆုလဲရခဲ့တယ်။

ကျမတို့ပထမနှစ်စာသင်နေတဲ့အချိန်ဦးကျော်ကနောက်ဆုံးနှစ်၊

နောက်နှစ်ကျောင်းပြန်ဖွင့်တဲ့အချိန်ဦးကျော်... ကျောင်းပြီးသွားပြီ

ဒါပေမဲ့..ကျောင်းနားတဝိုက်မှာအမြဲတွေ့နေရတယ်။

ဦးကျော်ကမော်လမြိုင်ခြံအလုပ်ကိုစိတ်မဝင်စားဘူး

ရန်ကုန်မှာသူငယ်ချင်းတွေနဲ့ပေါင်းပြီးကန်ထရိုက်တာလုပ်မယ်လို့လဲပြောနေတာဘဲ

ရန်ကုန်မှာကလွတ်လပ်တယ်၊သူ့ကိုပြောမဲ့သူမရှိဘူး

နောက်သူကမိန်းမရှုတ်လို့လား

သူကမိန်းမလိုင်းမဟုတ်ဘူး၊အရက်သမားလဲမဟုတ်ဘူး၊ဖဲသမားလိုင်း

မားမားလဲအမြဲပြောတယ်။မကစားဖို့သူ့ကိုတားမဲ့သူမပေါ်သေးဘူး၊

နွေးနွေး..နင်ပြောကြည့်ပါလား။

နင့်စကားဆိုဦးကျော်နားထောင်ရင်ထောင်မှာ

ဟ...ဘာဆိုင်လို့လဲ၊ငါကဘာလို့ပြောရမှာလဲ

ငါ့ထက်လဲအများကြီးအသက်ကြီးတယ်

ဟယ်...ဘယ်လောက်ကွာလို့လဲ..၈နှစ်/၉နှစ်ကဘာမှမသိရပါဘူး

ကောင်မ..နင်ဘာသဘောလဲ၊အောင်သွယ်လုပ်နေတာလား

ခုမှငါတို့ဒုတိယနှစ်ဘဲရှိသေးတယ်

မော်မော်ကအမျိုးတော်ချင်နေပုံရတယ်။ကျမစိတ်ထဲမှာအသက်အရမ်းကွာလွန်းတယ်။

ကျမစိတ်မဝင်စား၊သက်တူရွယ်တူဆိုရင်တော်သေးရဲ့၊

နောက်ပြီးသူတို့ကတရုတ်လူမျိုး၊ကျမကရခိုင်သွေးပါတယ်

တရုတ်တွေကတရုတ်အချင်းချင်းဘဲသဘောတူကြတာ

ကျမကရခိုင်လူမျိုး၊သူတို့သဘောကျမှာမဟုတ်

စိတ်ထဲကလျှောက်တွေးနေတာ၊ကျမလောလောဆယ်ဘယ်သူ့ကိုမှစိတ်မဝင်စားဘူး။

ကျမတို့ရဲ့စာသင်နှစ်တွေတစ်နှစ်ပြီးတစ်နှစ်ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ပါပြီ

ကျမတတိယနှစ်မှာဦးကျော်တို့သူငယ်ချင်းတွေစုပြီးကျောက်မြောင်းမှာစပြီးကန်ထရိုက်စလုပ်တယ်။

မြေရှင်နဲ့အခန်းပေးအခန်းယူတွေနဲ့စလုပ်ကြတယ်။သူတို့အပေးအယူတွေဘယ်လိုတွက်ကြလဲကျမ၊မသိ။

ကျမစိတ်ဝင်စားတာကအိမ်တွင်းဒီဇိုင်းလုပ်ရတာစိတ်ဝင်စားတယ်။

ကိုယ့်စိတ်ဝင်စားတဲ့ဒီဇိုင်းလေးတွေကိုဦးကျော်တို့ဆောက်သောတိုက်ခန်းတွေနဲ့တွဲကြည့်တယ်။

စိတ်တိုင်းမကျရင်ဒီဇိုင်းထပ်ဆွဲ၊ထပ်ခါထပ်ခါလုပ်ကြည့်တော့အတွေ့အကြုံအရအကောင်းဆုံးဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။

ဆွဲထားတဲ့ပုံလေးနဲ့အခန်းရှင်တွေပြကြည့်တယ်။သဘောကျတဲ့သူတွေရှိသလိုမကျတဲ့လူတွေလဲရှိပါတယ်။

ကျမမှာစီးပွါးရေးအတွေ့အကြုံမရှိ၊ကုန်ကျစရိတ်တွေမတွက်တတ်၊ဦးကျော်ကကုန်ကျစရိတ်တွက်ပေးတယ်။

လုပ်ချင်တဲ့အခန်းရှင်တွေကိုဦးကျော်ဘဲဈေးပြောတယ်။

ကျမဒီဇိုင်းလေးတဖြေးဖြေးအကောင်အထည်ပေါ်လာရင်အရမ်းပျော်တာ၊

ဦးကျော်ကဒီဇိုင်းလုပ်ခဆိုပြီးငွေတွေထုတ်ပေးပါတယ်။

ကျမငွေရေးကြေးရေးထက်ကျမဒီဇိုင်းကိုလူစိတ်ဝင်စားရင်ပျော်နေတဲ့လူမျိုး။

နွေးနွေး...ဒီဟာကစီးပွါးရေးလုပ်နေတာ

တနေ့နေ့ကျရင် နွေးနွေးလဲဒီဇိုင်းနာတစ်ယောက်ဖြစ်လာတော့မယ်။

စလုပ်တုန်းကကျောက်မြောင်းတိုက်ခန်းအတွင်းဒီဇိုင်းတွေ၊နောက်ကျတော့လုံးချင်းအိမ်အတွင်းဒီဇိုင်းတွေလုပ်ချင်လာတယ်။

ဦးကျော်ကိုဘဲအပူကပ်ရတယ်။သူ့သူငယ်ချင်းတွေဆောက်ထားတဲ့လုံးချင်းအိမ်တွေကိုဒီဇိုင်းဆွဲပြီးပြကြည့်၊

စိတ်ဝင်စားရင်ငွေရေးကြေးရေး ဦးကျော်နဲ့စကားပြော၊ကုန်ကျငွေတွေ၊တွက်ချက်ပုံတွေဦးကျော်ကျွမ်းတယ်။

ဦးကျော်ကဖဲရိုက်လို့လားမသိ၊အတွက်အချက်အရမ်းမြန်တယ်။

ကောင်မ..ဦးကျော်နဲ့တွဲပြီးအလုပ်ဖြစ်နေပြီဆို

နင်..ကျောင်းမပြီးခင်၊ဆရာကြီးဖြစ်တော့မယ်လို့ဦးကျော်ပြောနေပြီ။

ဦးကျော်ကဆရာကြီးပါ

အေးလေ...ဆရာကြီးလဲဘာဖြစ်လဲ၊အတူတူတွဲလုပ်ရင်ပိုလို့တောင်စီးပွါးတက်အုန်းမှာ

ကောင်မ..စိတ်ကူးမလွဲနဲ့

နင်ကတော့ဒီဘူတာဘဲဆိုက်တယ်

ငါ့အဆင့်ကမူကြိုအဆင့်ပါဟာ၊သူနဲ့ရွယ်တူဆရာမကြီးတွေလဲတွေ့နေပါတယ်။

သူကငါ့လိုပါမွားကိုဘယ်စိတ်ဝင်စားမလဲ

နင့်စိတ်ကိုနင်ဆုံးဖြတ်၊ငါ့ဦးလေးကိုအမျိုးတွေနဲ့ဖိပြောမယ်။

ဟယ်...မဖြစ်နိုင်တာတွေမလုပ်ပါနဲ့၊ငါတို့ကလူမျိုးလဲမတူဘူး၊ငါကြောက်တယ်

ထားလိုက်စမ်းပါ၊ဒိတ်အောက်တဲ့အတွေးတွေ

ကျမစိတ်တွေပြောင်းလာသလားလို့တွေးမိပါတယ်၊ဦးကျော်ကိုအားကိုးစရာ

အကိုတစ်ယောက်လိုမြင်လာပါတယ်။

အလုပ်တွေမှာပြဿနာဖြစ်တိုင်းဦးကျော်ဘဲဖြေရှင်းလေ့ရှိတယ်။

ကျမအတွေ့အကြုံတွေကလူအများနဲ့ဆက်ဆံရတာနဲနေသေးတယ်။

စာသင်နှစ်ငါးနှစ်မှာဦးကျော်..ကိုယ်ပိုင်ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီစထောင်တယ်။

ကျမနဲ့မော်မော်ကိုလဲဒါရိုက်တာထဲထည့်ထားတယ်။

သူငယ်ချင်းအားလုံးကကျမတို့ကိုအားကျနေကြတယ်။

ကျောင်းမပြီးသေးဘူး၊အလုပ်လုပ်နေကြပြီ။

လက်တွေ့လုပ်နေတဲ့ကျမတို့မရှင်းတာတွေရှိရင်ဆရာတွေကိုမေးလို့ရတယ်။

ဒီတော့ဆရာတွေနဲ့လဲရင်းနှီးလာတယ်။

ဦးကျော်ညီမတွေလို့ဘဲဆရာတွေသိထားကြတော့ကူညီပါတယ်။

သိတယ်ဟုတ်....RIT ကျောင်းမှာကဦးကျော်ကနာမည်ကြီးတစ်ယောက်

အရင်ကထက်အလုပ်တွေကောင်းလာတယ်။အလုပ်အပ်တဲ့လူတွေလဲများလာတယ်။

ကျမတို့လဲကျောင်းတဖက်နဲ့အလုပ်လုပ်နေရပြီ၊

မော်မော်ကရုံးပိုင်းနဲ့ငွေစာရင်းတွေကိုင်တယ်။

ကျမကဆိုက်တွေဆီသွားရတယ်၊ဆိုက်ပလန်တွေဆွဲပေးရတယ်။

အလုပ်သမားတွေအချိန်မလစ်ဟင်းရအောင်ဆိုက်တွေမှာနေရာချပေးရတယ်။

ကျမလုပ်ရတဲ့အလုပ်ကိုသဘောကျတယ်၊လက်တွေ့အကောင်အထည်ပေါ်လာတာမြင်နေရတာ

ကျမအရမ်းကျေနပ်တယ်၊မြေကြီးကနေတစတစထိုးထွက်လာတဲ့အဆောက်အဦး

ကိုမြင်ပြီးကြည်နူးနေရတဲ့စိတ်ကဘယ်အရာနဲ့မှမလဲနိုင်ဘူး။

ဦးကျော်ကအပြင်လုပ်ကွက်၊ဌာနဆိုင်ရာလုပ်ကွက်တွေရှာတယ်၊

ဆိုက်အတွက်လိုတဲ့ပစ္စည်းရှာနေရတယ်။

စည်ပင်ကိစ္စတွေကိုလုပ်နေတဲ့ရှေ့နေအဖွဲ့လဲသပ်သပ်ရှိသေးတယ်။

သူတို့တွေကအရောင်းအဝယ်တွေမမှားရအောင်စည်ပင်ရုံးမှာဝင်ထွက်နေကြတယ်။

ဦးကျော်ကိုကျမ၊မကြိုက်တဲ့အချက်တွေရှိသေးတယ်။

တခါတလေကိစ္စရှိလို့ဖုံးဆက်ရင်ဖုံးပိတ်ထားတတ်တယ်။စည်းဝေးရှိနေလို့ပြောတာဘဲ

ဒါရိုက်ဘာကိုမေးကြည့်တော့အင်းယားလမ်းကသူ့သူငယ်ချင်းခြံထဲမှာ၊

ဒါဆိုကျမသိပြီ၊သူငယ်ချင်းတွေစုပြီးချိန်းဝိုင်းလုပ်နေကြပြီ

အိမ်ကအဖေသိရင်ဘယ်လောက်တုတ်နဲ့ဆော်မလဲမသိ၊

ကျမအကိုနှစ်ယောက်အဖေဆုံးမမှုအောက်မှာနေခဲ့တော့လောင်းကစားနဲ့ကင်းတယ်။

ကျမဦးကျော်အပေါ်စိုးရိမ်တတ်လာတယ်။

ဦး..မကစားနဲ့လေ၊လောင်းကစားကဘဝပျက်နိုင်တယ်၊

ဦးကကျမထက်အသက်ကြီးတယ်၊ပိုစဉ်းစားတတ်ရမယ်

....အေးပါ၊ငါအပျော်ဆော့တာပါ...

ကျမနောက်ဆုံးနှစ်ကထူးထူးခြားခြားနှစ်ပါဘဲ

ကျမသည်အချောအလှတစ်ယောက်မဟုတ်ပါ၊သာမန်မိန်းခလေးတစ်ဦးပါ

သူများတွေလိုခေတ်ဆန်ဆန်လဲမဝတ်စားတတ်ပါ၊

အမြဲတမ်းလိုရှပ်အင်္ကျီအပွနဲ့ဘဲဆိုက်ထဲသွားနေသလို၊ကျောင်းတက်လဲဒီပုံပါဘဲ။

သူငယ်ချင်းအတွဲတွေမြင်ခဲ့ရင်ငါများဒိတ်အောက်နေလို့ကြိုက်မဲ့သူမရှိတာလားလို့

ကိုယ့်ကိုကိုယ်အားငယ်မိသလိုဖြစ်မိသား၊

မိန်းခလေးဆိုတာကကိုယ့်ကိုကြိုက်တဲ့သူများရင်ဂုဏ်ယူစရာလို့ဘဲမြင်တယ်၊

ကိုယ်ကြိုက်တာမကြိုက်တာကနောက်။

ကိုဖြိုး ...မန္တလေးသား၊ကျမတို့နဲ့အုပ်စုတူတယ်၊Field ဆင်းတာမျိုး၊လေ့လာရေးသွားရတာမျိုးမှာတစ်အုပ်စုထဲ

ဒီနှစ်ထဲမှာ ကျမကိုချစ်ရေးဆိုခဲ့တယ်။ကိုဖြိုးကိုတွဲလို့ရသလို၊ယူမယ်ဆိုရင်လဲရတယ်။

ဒါပေမဲ့သူလဲအဖြေအတင်းအကြပ်မတောင်းပါဘူး။

သူ့ရဲ့ပလန်ကိုတော့ချပြတယ်၊ကျောင်းပြီးရင် စလုံးသွားမယ်။

သူငယ်ချင်းတွေ၊အမျိုးတွေရောက်နေပြီးသားဆိုတော့သူ့အတွက်အလုပ်မခက်နိုင်၊

သူနဲ့တခါထဲလိုက်ခဲ့ဖို့ခေါ်နေတယ်၊၊ကျမတို့ဦးကျော်မှာလုပ်နေတာလဲသူသိတယ်။

သူနဲ့ကျမ ရှေ့ရေးစဉ်းစားတဲ့နေရာမှာသဘောကွဲသွားပြီ၊

ကျမသည်ကိုယ့်တိုင်းပြည်မှာဘဲနေမည်၊ကျမတတ်နိုင်သော၊လုပ်နိုင်သောအရာနှင့်တိုင်းပြည်အတွက်အမှတ်တရ

လုပ်ပေးချင်သည်။မူလတန်းကျောင်းဆောက်ပေးတာမျိုး၊ဆေးရုံဆေးခန်းရွာအတွက်ဆောက်ပေးရတာမျိုး

ကျမလုပ်ချင်တယ်။မိမိဝင်ငွေရဖို့အတွက်သူများနိုင်ငံအတွက်မလုပ်ပေးနိုင်။

ကျမအယူအဆလူတွေရီစရာဖြစ်ချင်ဖြစ်မည်၊၊ကျမမိဘတွေကတောသူဌေးတွေ၊ငွေရေးကြေးရေး

ပူစရာမလို၊ အဖေနဲ့အမေ ဂုဏ်တက်စေမည့်အလုပ်မျိုးကျမလုပ်ချင်တယ်။

နိုင်ငံခြားကိုအထင်မသေးပါ၊သူတို့ကျမတို့ထက်ရှေ့ရောက်နေတာလဲသိပါတယ်။

ကျမတို့မှာလိုအပ်ချက်များနေတာအားလုံးအသိပါ။ကျမကူညီချင်ပါသည်။

ဒါ ကျမစိတ်ရင်းပါ

ကိုဖြိုးကိုသူငယ်ချင်းလိုဘဲနေကြစို့လို့ပြောလိုက်တယ်

ကျမရင်ထဲမှာအချစ်မပေါ်သေးတာလဲဖြစ်မည်။

ဦးကျော်ကိုလဲစိတ်မဝင်စားပါ၊အသက်ကွာလွန်းတယ်။

အဖေတို့သစ်ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ခဲ့တုန်းကငွေသောင်ယံဖက်မှာအုန်းသီးခြံဧကခြောက်ဆယ်လောက်

ဝယ်ထားတယ်။ချောင်းသာနဲ့နဲနဲဝေးတယ်။ကျမတို့မောင်နှမ ၃ ယောက်အတွက်ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။

ကျမရွာအတွက်ဆေးရုံ ဒါမှမဟုတ် အထက်တန်းကျောင်း ကိုဘယ်သူ့အကူအညီမှမပါဘဲကျမလုပ်ပေးချင်တယ်။

တနေ့နေ့ကျမရည်မှန်းချက်အောင်မြင်မယ်လို့ယုံကြည်တယ်။

ဒါကြောင့် ဦးကျော်ဆီမှာအလုပ်လုပ်ရင်း ပညာတွေသင်နေတယ်။

ကျောင်းပြီးတစ်နှစ်လောက်မှာမော်မော်သူ့ချစ်သူနဲ့လက်ထပ်ဖို့မော်လမြိုင်ပြန်သွားပါတယ်။

ဦးကျော် ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီမှာ ကျမနဲ့ဦးကျော် နှစ်ယောက်ဘဲကျန်တော့တယ်။

မော်မော်လုပ်ခဲ့တဲ့ငွေစာရင်းတွေကို စာရင်းစစ်အဖွဲ့ငှားပြီးဆက်လုပ်ကြပါတယ်။

အဆောက်အဦးတွေတော်တော်ဆောက်ဖြစ်ခဲ့တယ်။ငွေစာရင်းတွေကိုကျမလဲအမြဲစစ်တယ်။

ငွေစာရင်းအခြေအနေတော်တော်ကောင်းနေပြီ။

ကျမတို့ကုမ္ပဏီကတော်တော်ကြီးလာပြီ၊ဦးကျော်အောက်မှာလက်ထောက်အင်ဂျင်နီယာအယောက်နှစ်ဆယ်လောက်

ရှိနေတယ်၊ကျမတို့ရုံးခန်းမှာလဲအာခီသမား ဆယ်ယောက်လောက်ပုံတွေထုတ်နေရတယ်။

ဆိုက်တိုင်းမှာအင်ဂျင်နီယာအငယ်တွေကဆိုက်တာဝန်ခံအနေနဲ့ထားထားတယ်။

လက်သမားနဲ့ပန်းရံအဖွဲ့တွေနှစ်ရာလောက်ရှိနေတယ်။ဆပ်ကွန်းလို့ခေါ်တဲ့တဆင့်ကန်ထရိုက်တာတွေလဲ

အများကြီး၊အမြဲလိုလိုလုပ်ကွက်လာတောင်းနေတယ်။ကျမကအတွင်းစည်းထဲကလူ

တစ်လတစ်လဝန်ထမ်းလစာငွေမနဲပါလား

တစ်ရက်ဦးကျော် ကျမကိုအသိပေးပါတယ်။ချောင်းသာ ရွှေသောင်ယံဖက်မှာဟိုတယ်ဇုံချပေးတာ

ဦးကျော် နဲ့သူ့သူငယ်ချင်း နှစ်ယောက် ကပ်ရက်အကွက်နှစ်ကွက်ယူထားတာတွေ၊

သူ့သူငယ်ချင်းဟိုတယ်ဆောက်ဖို့သူ့ကိုဘဲအပ်တဲ့အကြောင်းတွေ၊

ဦးကျော်ကျမတို့ကိုသူလုပ်မဲ့ပလန်ချပြပါတယ်၊

သူငယ်ချင်းဟိုတယ်ဆောက်နေရင်းရတဲ့ငွေနဲ့သူ့မြေမှာဆောက်မဲ့ပုံစံကိုရှင်းပြတယ်။

နောက်ဖက်မှာလေးထပ်ဟိုတယ်ကိုအရင်လုပ်မယ်၊ရေကူးကန်လုပ်မယ်

နောက်ပြီးပင်လယ်ဘေးမှာဘန်ဂလိုလေးတွေဆောက်မယ်။

နောက်ဆုံးကျတော့မှဟိုတယ်ခမ်းမတွေကိုဆောက်မယ်။

အချိန်အတိုင်းအတာကဆယ်နှစ်လောက်ကြာသွားနိုင်တယ်။

ကုမ္ပဏီဝင်ငွေပေါ်မူတည်ပြီးဆက်လုပ်မည်။

တကယ်တော့ဦးကျော် ကုမ္ပဏီမှာကျမနဲ့မော်မော်ကနာမည်ခံပါဘဲ

ငွေတွေကဦးကျော်ငွေတွေ၊ဘာဖြစ်ဖြစ် ချောင်းသာမှာကုမ္ပဏီဆောက်ခွင့်ရတာကျမဝမ်းသာတယ်။

ကျမအရည်အချင်းထုတ်ပြခွင့်ရပြီ၊ကျမအတွက်အခွင့်အရေးလို့မြင်ပါတယ်။

ဟိုတယ်အတွင်းဒီဇိုင်းတွေပါအပ်ထားလို့ကျမကိုတရုတ်ပြည်မှာသွားလေ့လာဖို့နဲ့

ဒီဇိုင်းသင်တမ်းတက်ခိုင်းခဲ့တယ်။ကျမဦးကျော်ကိုအရမ်းကျေးဇူးတင်တယ်။

ကျမစိတ်ဝင်စားတဲ့ဘာသာပြန်လေ့လာချင်နေတာကြာပြီ။

သင်ခဲ့ရတာတွေကြာလို့ဒိတ်အောက်နေပြီလို့ထင်နေတာ

တရုတ်မသွားခင်တရုတ်စာသင်ဖို့ဆရာမလေးတစ်ယောက်ခေါ်ပေးတယ်၊

ကော့ယီစာစကားပြောသီးသန့်၊သင်တယ်

ဦးလဲစာစကားပြောတတ်တယ်။ဦးတို့အိမ်မှာပြောတာကအင်္ကျီရှည်တရုတ်တွေပြောတဲ့ရွာစကား

မန္တလေးအထက်ဖက်မှာယူနန်တရုတ်စကားပြောကြတယ်။

သင်တမ်းမှာအင်္ဂလိပ်စကားနဲ့သင်မယ်။ကျမအတွက်ပြဿနာမရှိ။

တရုတ်ပြည်အင်္ကျီရှည်တရုတ်လူမျိုးနေသောရှမဲန်မှာသင်တမ်းတက်ရမယ်။

ဦးတို့အမျိုးတွေလဲရှိနေတယ်၊ဦးတူမတစ်ယောက်ကျမကိုအစစကူညီပေးတယ်။

ဒီလိုနဲ့ဘဲတရုတ်ပြည်မှာခြောက်လကြာနေခဲ့ရတယ်။ခြောက်လလောက်နေခဲ့ရတော့

ရခိုင်လူမျိုးစစ်စစ်ကတရုတ်စကားအထိုက်အလျှောက်ပြောလို့ရလာပြီ။

တရုတ်စကားတွေပြောနေကြရင်း၊ကျမ ဦးကျော်မိဘအကြောင်းသွားစဉ်းစားမိပါတယ်။

ဒီအချိန်သူ့တို့သားဦးကျော်နဲ့သဘောမတူဘူးလို့ပြောခဲ့ရင် ငါတရုတ်လိုဘယ်လိုပြန်ပြောလိုက်ရမလဲ

လို့စဉ်းစားကြည့်မိတာပါ။အဟိ....တရုတ်စကားပြောတဲ့ငါ့ကိုသူတို့တွေတရုတ်ငချိတ်လို့ခေါ်ကြမလား

စဉ်းစားရင်းပြုံးမိပါတယ်။တရုတ်ရိုးရာကန်တော့တာတွေလဲသိလာရပါတယ်။

တရုတ်တွေတစ်နှစ်မှာနှစ်ကြိမ်ကန်တော့ကြတယ်၊

ဝါခေါင်လတစ်ကြိမ်ကန်တော့တယ်။နှစ်သစ်ကူးကန်တော့တာတွေ၊

တော်သလင်းလမှာလမုန့်ကန်တော့တာတွေ

တန်ခူးလမှာအဘိုးအဘွား၊မိဘတွေရဲ့အုတ်ဂူတွေမှာသွားကန်တော့တာတွေ

အရင်ကဦးကျော်မိဘတွေကိုစိတ်ထဲကကြောက်နေသလိုမျိုးခံစားခဲ့ရတယ်။

ခုတော့အဲဒီကြောက်စိတ်တွေမရှိတော့ဘူး။ဘာလို့ဆိုတော့သူတို့ရိုးရာဓလေ့ကိုနားလည်လာသလို

သူတို့ပြောတဲ့စကားကျမနဲနဲပြောနိုင်ပြီ၊ကျမသွေးထဲမှာရခိုင်သွေးပါတာကလွဲလို့ကျမလဲ

တရုတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်နေပြီလေ၊

ကျမကပင်လယ်နားမှာကြီးလာတော့ရေကူးတတ်တယ်၊ဥတိုချောင်းထဲမှာပဲ့ချိတ်လဲမောင်းရဲတယ်။

ရွာမှာအိမ်ကကားနဲ့ဆိုင်ကယ်တွေကျမမောင်းနေတယ်။

တောသူကျမအကြမ်းခံ၊အမာခံ၊ချောင်းသာနဲ့ရန်ကုန်လမ်းလဲကားမောင်းတယ်။

ကျမတို့ရုံးခန်းကတောင်ဥက္ကလာခြံထဲမှာရှိတယ်။မြေကျယ်တယ်၊အိမ်ဟောင်းပေမဲ့နေလို့ရသေးတယ်။

ဒီမြေကွက်ကိုဦးကျော်ဝယ်ထားတာ၊စီမီးကွန်ဒိုမျိုးဆောက်ဖို့ရည်ရွယ်ထားတယ်။

နောက်ပြီးလေးထပ်ကိုယ်ပိုင်အိမ်မျိုးဆောက်ထားတယ်။ဖျက်ရမှာလဲနှမျောစရာ။

ကားဂိုဒေါင်လဲရှိတယ်၊ဝန်ထမ်းတန်းလျားလဲရှိတယ်၊

လောလောဆယ်ရုံးခန်းဘဲလုပ်ထားလိုက်တယ်။

အောက်ထပ်နဲ့ပထမထပ်ကရုံးခန်း၊ဒုတိယထပ်မှာဦးကျော်နေတယ်၊

ကျမတို့ဝန်ထမ်းခြောက်ယောက်ကအပေါ်ဆုံးထပ်မှာနေတယ်။

ကျမတို့အတွက်အရမ်းအဆင်ပြေတယ်၊ထမင်းချက်ရှိတယ်၊ဒရိုင်ဘာတွေလဲရှိတယ်။

ရွှေသောင်ယံမှာဟိုတယ်ဆောက်တော့ကျမလဲအိမ်မကြာမကြာပြန်လို့ရတယ်။

ချောင်းသာအိမ်ရောက်ရင်လဲကျမဆိုက်ထဲမှာနေတာများပါတယ်။

ကျမလိုရွာခံတစ်ယောက်ရွာအတွက်လုပ်ပြနေတာကိုဂုဏ်ယူစေချင်တယ်။

ကျမတို့ကဒီဟိုတယ်အတွက်တည်ဆောက်ရေးပိုင်းကိုတာဝန်ယူထားတယ်။

လိုတဲ့ပစ္စည်းတွေကိုဦးကျော်သူငယ်ချင်းကချပေးတယ်။

ဟိုတယ်ကြီးတော့ပစ္စည်းပိုင်းတာဝန်ယူဖို့ခက်ခဲတယ်။ပစ္စည်းသွင်းဖို့တွေကသွင်းကုန်လိုင်စင်

တွေလိုတယ်။ပစ္စည်းသွင်းရင်သင်္ဘောကြာချိန်တွေရှိသေးတယ်၊

တခါတ‌လေအရမ်းကြာတာတွေရှိတယ်။သင်္ဘောလိုင်းပေါ်မူတည်နေတော့အလုပ်တွေ

အချိန်ကိုက်ပြီးဖို့ခက်သွားမယ်။နောက်ပြီးနိုင်ငံခြားကမှာရတာငွေချက်ချင်းပေးရတယ်။

ဒီမှာလိုအကြွေးမရဘူး၊ပစ္စည်းမရောက်မချင်းငွေမြှပ်နေရော၊

ရင်းနှီးမြှပ်နှံမှုကော်မီရှင်ခွင့်ပြုချက်နဲ့လုပ်ပေမဲ့လဲပစ္စည်းဝယ်ရတာအပြင်ကဝယ်ရတာ၊

ငွေဈေးအတက်အကျတွေကခန့်မှန်းရခက်တယ်။

ဒါကြောင့်ဒီအပိုင်းကိုသူ့သူငယ်ချင်းကိုပေးလိုက်တယ်၊

ကိုယ်စားရမဲ့လမ်းကြောင်းသူများကိုပေးလိုက်ရတာနှမျောစရာ၊

ရင်းရမဲ့ငွေပမာဏကြီးလွန်းနေတယ်၊ရန်ကုန်ဆိုက်တွေကလဲများတော့ငွေတွေကြပ်သွားမယ်လို့

ဦးကျော်ရှင်းပြပါတယ်။ကျမတို့ဘဏ်ကငွေယူထားတာတွေတော့ရှိတယ်။

အများကြီးတော့မဟုတ်ဘူး၊ဦးကျော်ဘဏ်ကြွေးတွေကိုတော့မတတ်နိုင်တဲ့အခြေအနေမျိုးမှဘဲ

ယူလေ့ရှိတယ်။အတတ်နိုင်ဆုံးအကြွေးကင်းအောင်နေတယ်။

ဒီဟာတစ်ခုကချီးကျူးစရာကောင်းတယ်။

ဒါပေမဲ့သူလောင်းကစားလုပ်နေတာလဲသူ့သေတွင်းသူတူးနေသလိုပါဘဲ၊

တခါတလေစဉ်းစားမိရင်၊ရင်လေးတယ်။ဒီအချိန်တွေမှာမော်မော်ဆီဖုံးဆက်ဖြစ်ပါတယ်။

ဦးကျော်နဲ့ပတ်သက်ပြီးရင်ထဲမှာတင်းကြပ်နေတာဖြေလျော့ချင်လို့ပါ။

ဒီကောင်မနဲ့ပြောရင်နောက်ဆုံးဒီဘူတာဘဲဆိုက်လေ့ရှိတယ်။သူကအမျိုးတော်ချင်နေတယ်။

ချောင်းသာဟိုတယ်ဆောက်တော့ကျမကရွာခံဆိုတော့အလုပ်သမားအကြမ်းအဖွဲ့တွေကို

အကိုတွေအကူအညီနဲ့ရှာပေးခဲ့တယ်။

ဟိုတယ်စဆောက်တော့ကျမတို့မိသားစုအားလုံးမနေရဘူး၊ရွာကဘုန်းကြီးပင့်အန္တရယ်ကင်း၊ဘေးရှင်းအောင်

ပရိတ်ရွတ်ကြ၊ဆုတွေတောင်းကြတယ်။အဖေ၊အမေ၊အကိုတွေနဲ့အမျိုးတွေပါလာကြတယ်။

အဖေတို့အတွက်ဂုဏ်တက်တာပေါ့။သမီးရဲ့သူဌေးဆောက်တာဆိုပြီးဂုဏ်ယူလို့ရပြီ

ကျမအမြဲတမ်းရွာမှာမရှိပါဘူး၊ရန်ကုန်ဆိုက်တွေကများတယ်။

မြေကြီးထဲကထိုးထိုးထောင်ထောင်နဲ့အဆောက်အဦးတက်လာရင်ကျမအရမ်းပျော်တယ်။

……………………………………………………………..

ဒီနေ့ဟာစိတ်အပျက်ရဆုံးနေ့ပါ

ရုံးစတက်တာနဲ့ဖုံးဝင်လာတယ်၊ဥက္ကလာဆိုက်တစ်ခုစည်ပင်အတားခံရတယ်၊

ဘေးအိမ်ကသူ့အိမ်နံရံကွဲသွားလို့ဆိုပြီးတိုင်သည်။

စည်ပင်လာစစ်မည်။လုပ်ငန်းရပ်ထားပါ။

နောက်ဖုံးကဘဏ်ကအတိုးလာသွင်းပေးပါ၊ဒီနေ့နောက်ဆုံးနေ့

နောက်ဖုံးတစ်လုံးကဝယ်နေကျဆိုင်ကဖုံးဆက်တယ်၊မနေ့ကပေးတဲ့ချက်ငွေမလောက်လို့ထုတ်မရပါ

ဘဏ်စာအုပ်ကိုစစ်ကြည့်တော့ဦးကျော်..သိန်းတစ်ထောင်တန်ချက်နှစ်စောင်အရင်ထုတ်သွားလို့

လက်ကျန်ငွေမလောက်တော့ပါ။

ဘယ်အချိန်ကဘယ်သူ့ကိုရေးပေးလိုက်တာလဲ၊ငွေစာရင်းဌာနကလဲမသိ၊

ဦးကျော်ဆီဖုံးဆက်တော့ဖုံးပိတ်ထားတယ်။ဦးကျော်ကိုမတွေ့တာနှစ်ရက်လောက်ရှိနေပြီ။

ဘယ်ချိန်းဝိုင်းရောက်နေပြန်လဲမသိ၊ဖုံးပိတ်ထားတာလောက်စိတ်ပျက်စရာကောင်းတာမရှိ။

လုံးဝခေါ်မရ၊

ချောင်းသာအမျိုးတစ်ယောက်ဆီကဖုံးလာတယ်။ချောင်းသာဈေးနားလ္ဘက်ရည်ဆိုင်မှာဦးကျော်တို့အဖွဲ့ကို

တွေ့လိုက်တယ်။ဦးကျော်ကားအပါ...လန်သုံးစီးနဲ့တွေ့တယ်။

ဘာကိစ္စနဲ့ချောင်းသာသွားတာလဲ ၊ ဘာမှပြောတာလဲမရှိ။

ပြီးခဲ့တဲ့အပတ်ကကျမသွားခဲ့သေးတယ်။ဟိုတယ်ဆိုက်ထဲဖုံးဆက်တော့ဦးကျော်မရောက်လာ။

ဦးကျော်ချောင်းသာရောက်နေတယ်ကြားတော့ဆိုက်တာဝန်ခံတွေအလုပ်ရှုတ်ကုန်ပြီ။

ဦးကျော်...ကျမအမျိုးအားလုံးကိုမသိပေမဲ့၊ကျမအမျိုးအားလုံးဦးကျော်ကိုသိနေတယ်၊

ဒီနေ့ကြုံတွေ့ရတဲ့ပြဿနာတွေကပုံမှန်တွေ့နေကျပြဿနာတွေပါဘဲ။

ဖြေရှင်းတဲ့နည်းလမ်းတွေရှိပါတယ်။ပုံမှန်လုပ်နေကျတွေပါဘဲ,

အမျိုးဆီကဖုံးထပ်လာပါတယ်၊သူတို့ကားသုံးစီးပြန်သွားကြပြီ

ပုံမှန်မဟုတ်တာကဦးကျော်...

ဘာကိစ္စနဲ့ချောင်းသာသွားတာလဲ

ချောင်းသာ‌ရောက်ပြီးဘာလို့ဆိုက်ထဲမရောက်တာလဲ

ဒီလောက်များတဲ့ရင်းနှီးမှုလုပ်ထားတဲ့နေရာကိုတစ်ချက်တောင်လာမကြည့်တာဘာသဘောလဲ

ဒီထက်ဘာအရေးကြီးကိစ္စရှိနေလဲ

ဘာမှစဉ်းစားလို့ကိုမရ၊စဉ်းစားရင်းဒေါသထွက်လာတယ်။

ဦးကျော်ရောက်နေတယ်ဆိုတော့၊အဖေနဲ့အကိုတွေပါမနေရဘူး

ဆိုက်ထဲမှာသွားစောင့်နေကြတယ်။ဆိုက်ထဲကလူကြမ်းတွေကအကိုတို့ခေါ်ထားပေးတာ

အဖေတို့စောင့်နေတာထမင်းစားချိန်ပါလွန်သွားတယ်

ချောင်းသာကလူတွေကိုအရူးလုပ်သွားတဲ့ဦးကျော်ကိုကျမ၊မကျေနပ်ပါ။

ဒီနေ့ညစာစားပြီးချိန်မှဦးကျော်ပြန်ရောက်လာတယ်။

အားလုံးအပေါ်ထပ်ရောက်ကုန်ကြပြီ၊ကျမကဦးကျော်ထမင်းစားပြီးချိန်လောက်အောက်ပြန်ဆင်းလာတယ်။

စိတ်ထဲမရှင်းတာတွေမေးချင်နေတယ်။

ဦး...ချောင်းသာဘာကိစ္စနဲ့သွားတာလဲ

......နင့်ကိုဘယ်သူပြောလဲ

ကျမကိုချောင်းသာကအမျိုးပြောတယ်၊ဦး...သူတို့ကိုမသိပေမဲ့၊သူတို့အားလုံးဦးကိုသိနေတယ်၊

......လာပြန်လည်တဲ့သူငယ်ချင်းတွေလိုက်ပို့ခိုင်းလို့လိုက်ပို့တာပါ....

ချောင်းသာရောက်ရင်၊ဒီလောက်ကြီးတဲ့ဟိုတယ်ကို၊ဦး...ဆောက်နေတာလေ

သူငယ်ချင်းတွေကိုလိုက်ပြသင့်တာပေါ့

ဦး...ဘာလို့ဆိုက်ထဲမရောက်ရတာလဲ၊ဦးကပိုင်ရှင်လေ...လိုက်ပြပေးရမယ်၊

နောက်ပြီးသိန်းတစ်ထောင်တန်ချက်နှစ်စောင်ဦးဘယ်သူ့ကိုပေးလိုက်လဲ

ငွေစာရင်းကိုလဲအသိမပေးထားဘူး

.........ဦးကိုယ်ပိုင်ထုတ်ငွေလို့ဘဲခေါင်းစဉ်တပ်လိုက်ပါ

ဒီကိစ္စကျမ၊မရှင်းဘူး၊ကျမကိုတိတိကျကျအဖြေပေးပါ၊ဒီငွေတွေဟာကျမငွေတွေလဲမဟုတ်ဘူး

ဦးရဲ့ငွေတွေဘဲ၊ဦး...သုံးချင်သလိုသုံးလို့ရတယ်။ကျမတို့ကဝိုင်းစောင့်ရှောက်ပေးနေတဲ့လူတွေ

အတင်းအကြပ်မေးလိုက်တော့၊အဖြေထွက်လာပါတယ်။

သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ချောင်းသာမှာချိန်းဝိုင်းလုပ်ကြတာ

ဦး...သိန်းနှစ်ထောင်ရှုံးသွားတယ်။ချက်နှစ်စောင်ကဖဲကြွေးဆပ်လိုက်တာ

စိတ်တော်တော်ပျက်သွားတယ်။ကျမတို့အုပ်စုတွေခေါင်းကိုက်အောင်လုပ်နေရတဲ့အချိန်မှာ

ဦးမို့လို့လုပ်ရက်တယ်။အကြွေးယူထားတဲ့ဆိုင်တွေ၊ကုမ္ပဏီတွေကိုလဲတောင်းပန်နေရတာအာပေါက်တော့မယ်။

တရုတ်ပြည်မှာကိုဗစ်ရောဂါစဖြစ်နေပြီ၊ဘေးနိုင်ငံတွေမှာလဲပြန့်နေပြီလို့ပြောနေကြတယ်၊

ကိုယ့်ဆီမှာမစစ်လို့လား၊စစ်စရာစက်မရှိလို့လား၊မတွေ့သေးဘူးလို့ပြောကြတယ်။

တရုတ်မှာလူတွေလဲသေဆုံးတာများနေလို့ကြောက်နေကြပြီ၊တရုတ်အစိုးရအလုပ်တွေပိတ်ခိုင်းနေပြီ

ဒီရောဂါဒီကိုတချိန်ချိန်ရောက်လာတော့မယ်၊ရောက်လာရင်လော့ဒေါင်းလုပ်ရင်၊အလုပ်တွေရပ်ကုန်တော့မှာကြိုမြင်နေတယ်

ဒါတွေထားလိုက်ပါ၊ဦးနဲ့စာရင်းရှင်းရအုန်းမယ်။

ဆိုက်ထဲကိုအဖေနဲ့အကိုတွေကိုယ်တိုင်ဦး...ရောက်နေတယ်ဆိုလို့သွားစောင့်နေကြတယ်။

နေ့လည်စာအချိန်လွန်တဲ့အထိစောင့်နေခဲ့ကြတာ၊

“ဦး...ချောင်းသာကလူတွေကိုအရူးလုပ်သွားတာကျမ၊မကျေနပ်ဘူး”

“ဦး..ဒီလိုငွေကြေးကိစ္စတွေကို၊ကစားတာတွေနဲ့ရောထွေးနေမယ်ဆိုရင်တနေ့ဦးဒုက္ခတွေ့လိမ့်မယ်။”

ကျမကြိုမြင်နေပြီ၊

“ဒီတိုင်းဆက်သွားမယ်ဆိုရင်ကျမအလုပ်ထွက်တော့မယ်။”

ပြောစရာစကားကုန်သွားပြီ၊အပေါ်ပြန်တက်အဝတ်အစားအိတ်ထဲထည့်၊မနက်ပြန်တော့မယ်။

ဘတ်စကားပေါ်မှာလာနေကျဖုံးတွေတောက်လျောက်လာနေတယ်။

ဦးလိုမျိုးဖုံးကိုမပိတ်ရက်ပါ၊ကိုယ့်ဖေါက်သည်တွေ၊ကိုယ့်လုပ်ဖေါ်ကိုင်ဖက်တွေကိုခရီးသွားနေလို့ပါ

နားထောင်ကောင်းအောင်ပြောနေတယ်။ချောင်းသာအိမ်ရောက်တော့မော်မော်ဆီဖုံးဆက်လိုက်တယ်။

ညကဦးကျော်နဲ့စကားပြောတာတွေ၊ချောင်းသာကိစ္စတွေကိုပြောလိုက်တယ်။

နောက်ဆုံးစကားကအလုပ်ထွက်လိုက်ပြီလို့ပြောလိုက်တယ်။မော်မော်ကစဉ်းစားပါအုန်း

ဦးကျော်...ကိုငါ့မားမားနဲ့ကစားတာတွေမလုပ်ဖို့ပြောခိုင်းမယ်၊

နင်မထွက်ပါနဲ့၊အလုပ်ထဲမှာနင်မရှိလို့မဖြစ်ဘူး

ဖုံးကိုတော့မပိတ်ဘူး၊လာသမျှဖုံးတွေကိုမကိုင်တော့ဘူး

အိမ်ထဲမှာဘဲနေ၊နေတယ်။ဟိုတယ်ဆိုက်ထဲလဲမသွားချင်တော့ဘူး

တွေ့နေမြင်နေရင်သံယောဇဉ်တွေဖြစ်နေအုန်းမယ်။

အိမ်ကလူတွေကအကြောင်းတခုခုကြောင့်အိမ်ပြန်လာတာလို့ဘဲထင်နေကြတယ်။

ကျမကိုမမေးရဲကြပါ။

ရုံးဆင်းချိန်တွေလောက်ဆိုရင်ကျမဖုံးကိုကြည့်ဖြစ်တယ်

ဘယ်သူတွေခေါ်ထားလဲသိချင်လို့

ဦး တစ်ခါမှမခေါ်ဘူး၊

အိမ်ပြန်ရောက်နေတာ ၄ ရက်ရှိနေပြီ။ဦးကျော်..ကျမဆီတစ်ခါမှမခေါ်ထားဘူး

ကျမရဲ့မသိစိတ်ကဦးကျော်ဖုံးကိုမျှော်နေလား

ဒီအလုပ်ကိုတကယ်ဖြတ်နိုင်လား၊

ကျမကိုကုမ္ပဏီမှာနာမည်ခံထည့်ထားပေမဲ့၊ဦးကျော်ပေးတဲ့လစာတွေ၊ဒီဇိုင်းလုပ်ခတွေ၊

နှစ်ကုန်အမြတ်ခွဲပေးတာတွေကတော်တော်များတယ်၊

နောက်ပြီးဒီအလုပ်မှာပညာယူစရာတွေအများကြီးရှိသေးတယ်။

ကျမရွာအတွက်ကျမငွေနဲ့လုပ်ချင်တာတွေလုပ်ဖို့ကျမငွေစုဖို့လိုသေးတယ်။

ဝန်ခံရရင်ဆယ်နှစ်နီးပါးအတူလုပ်ခဲ့တဲ့ဦးကျော်ကိုလဲသတိရနေတယ်။

အရင်တုန်းကအသက်ကြီးတယ်ဆိုတဲ့အကြောင်းပြချက်နဲ့မော်မော့်ကိုငြင်းခဲ့ပေမဲ့လဲ

အသက်ကြီးတဲ့လူရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကကျမတို့အလုပ်အတွက်ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့တာ

အားလုံးဝန်ခံကြပါတယ်။ကျမစိတ်တွေဦးကျော်ဆီကဖုံးကိုမျှော်နေမိတယ်။

စိတ်တွေလေနေတယ်။ဦးကျော်သူ့ငွေနဲ့သူလောင်းကစားလုပ်တာကျမနဲ့ဘာဆိုင်လဲ

ရလဲသူ့ငွေ၊ကုန်လဲသူ့ငွေဘဲလေ၊ကျမဘာကိုစိတ်ပူနေတာလဲ။

သေသေချာချာပြန်စဉ်းစားကြည့်တော့ကျမဆီမှာသံယောဇဉ်အမျှင်တန်းလေး၊ရေးရေးမြင်နေပြီ။

မော်မော်ကသူ့ဦးကျော်ကိုအမျိုးနဲ့ဖိပြောရင်ရမယ်လို့ပြောတာဘဲ

ဒီရက်ပိုင်းမော်မော်ဆီကဖုံးတွေတောက်လျှောက်လာနေတယ်။မကိုင်ဘူး၊ပြစ်ထားလိုက်အုန်းမယ်

အိမ်မှာနေတော့လဲအလုပ်တွေကိုပြန်သတိရနေတယ်။ဦးကျော်ဆီဖုံးဆက်ပြီးပြန်လာတော့မယ်လို့

ပြောလိုက်ရင်ကောင်းမလား၊

နင့်နေရာလူစားခန့်လိုက်ပြီဆိုရင်ဘယ်လိုလုပ်မလဲ

ဒီလောက်ရက်လေးနဲ့တော့လူစားထိုးမခန့်လောက်ပါဘူးလို့စိတ်ဖြေကြည့်ပါတယ်

ကျမအလုပ်မလုပ်ရရင်မနေတတ်ဘူး၊စိတ်ကိုလျှော့ထားလိုက်တယ်

နောက်နေ့ဆိုက်ထဲသွားကြည့်မယ်

ဒီနေ့မိုးလင်းတာနဲ့မနက်စာစားပြီးဆိုင်ကယ်နဲ့ဟိုတယ်ဆိုက်ဖက်ကိုထွက်ခဲ့ပါတယ်

“ဂျာကြီးရောက်နေတယ်လို့ဖုံးဆက်ကြပြီး၊ဘာလို့ဆိုက်ထဲမလာတာလဲ”

“ကျနော်တို့မျှော်နေကြတာ”

ဆိုက်တာဝန်ခံတွေဝမ်းသာအားရနဲ့ကြိုဆိုနှုတ်ဆက်ကြတယ်။

သူတို့လေးတွေကိုမြင်ပြီး၊ကျမစိတ်လျှော့ချလိုက်ပါပြီ

လောကကြီးထဲမှာလူပိုတစ်ယောက်လိုကျမ၊မနေချင်ပါ။

ချောင်းသာမှာရှိနေခိုက်ဦးကျော်ကိုကူညီလိုက်တော့မယ်။

တမနက်လုံးဆိုက်ထဲမှာဘဲအချိန်ကုန်သွားပါတယ်။နေ့လည်စာစားဖို့အိမ်ပြန်ခဲ့တယ်။

အိမ်ရှေ့မှာမော်မော်နဲ့သူ့အမျိုးသားရောက်နေတယ်။

မော်မော်ကျမလက်ကိုဆွဲပြီးနင်နေနိုင်လိုက်တာ၊ငါ့ဖုံးကိုတစ်ချက်မှမကိုင်ဘူး

ငါနေနိုင်တာမဟုတ်ဘူး။ဦးကျော်လုပ်ရပ်တွေကိုစိတ်ကုန်သွားတာ

နောက်ပြီးအကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်ရှင်းပြမယ်ဆိုငါလက်ခံနိုင်သေးတယ်

ငါ့ဆီတစ်ခါမှမဆက်ဘူး၊

....အေး၊ဦးကျော်နင့်ဆီမဆက်ရဲလို့ငါ့ဆီတစ်နေ့ဆယ်ခါလောက်ဆက်ပြီးနင့်ဆီကိုဆက်ခိုင်းနေတာ

....ပြန်လာဖို့၊ငါရိပ်မိပါပြီ၊နင်တို့နှစ်ယောက်လုံးရင်ထဲမှာသံယောဇဉ်တွေရှိနေကြပြီ

.....ငါတို့နဲ့ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ

ခုတောင်ငါ့နေရာလူစားထိုးခန့်လိုက်ပြီလားမသိဘူး

....အေး၊ခန့်လိုက်တယ်ဆိုရင်လဲငါကိုယ်တိုင်မောင်းထုတ်မယ်

....ငါ့မှာပါဝါရှိတယ်။ဘယ်လိုလုပ်ပြီးလူစားထိုးမလဲ

....ပါအောင်ခေါ်ခဲ့ဖို့ငါ့ကိုတာဝန်ပေးလိုက်တယ်

နဂိုထဲကရန်ကုန်ပြန်ချင်နေတယ်၊အလုပ်တွေကိုသတိရတာထက်ဦးကျော်ကိုပိုသတိရနေတယ်။

ပြန်ဖို့ခေါ်နေတဲ့သူလဲအရံသင့်ဆိုတော့၊နောက်နေ့ပြန်လိုက်ခဲ့တယ်။

ရန်ကုန်ရောက်တဲ့ညစာ ဦးကျော်၊မော်မော်တို့စုံတွဲနဲ့ကျမတို့အတူတူစားကြတယ်။

“ဘေးမှာငြိတွယ်နေသောပယောဂအားလုံးရန်မှငြိမ်းစေသတည်း။”

အားလုံးစစ်ပြေငြိမ်းလိုက်ကြပြီ

နောက်နေ့မော်မော်တို့မော်လမြိုင်ပြန်ကြမယ်။

နင်နဲ့စကားပြောလို့မဝသေးဘူး၊မော်လမြိုင်မှာဆက်ပြောကြမယ်

ကျမလဲကန့်လန့်ကန့်လန့်နဲ့မော်လမြိုင်ရောက်ခဲ့ရပြန်တယ်။

မော်လမြိုင်မှာဦးတို့သူငယ်ချင်းငွေမိုးဟိုတယ်မှာမော်မော်နဲ့သွားအိပ်တယ်။

အိမ်မှာမအိပ်ဘူး၊စကားပြောရတာအားမရလို့၊တညလုံးစကားတွေပြောကြတာ

နောက်နေ့အမျိုးတွေဆီတစ်အိမ်တက်ဆင်းလိုက်နှုတ်ဆက်တယ်။

မော်မော်..နင်ဘာလုပ်မလို့လဲ

….အမျိုးတွေကိုလိုက်ပြနေတာ...

ကောင်မတော့လုပ်ပြီ၊မုန့်ဆီကြော်ဘယ်လိုနေလဲမသိဘူး

...မုန့်ဆီကြော်ကိစ္စ၊နင်ပူစရာမလိုဘူး

မော်လမြိုင်ကိုကျောင်းတုန်းကနှစ်ခေါက်ရောက်ခဲ့ပြီးပြီ

ဒီတစ်ခေါက်ဆိုသုံးခေါက်မြောက်၊အမျိုးတွေစုပြီးကျိုက္ခမီ၊စက်စဲသွားကြတယ်။

အမျိုးတွေကြားထဲမှာကျမ၊ဥပမာပေးရရင်ဗျိုင်းကြားထဲရောက်နေတဲ့တောကျီးကန်းတစ်ကောင်

အပြန်ဖါးအောက်ရေစိမ်မုန့်ဟင်းခါးစားကြတယ်။ကျမကရခိုင်မုန့်တီပူပူစပ်စပ်စားတယ်။

ရေစိမ်မုန့်ဟင်းခါးစားလို့ကောင်းပါတယ်။တစ်မျိုးစီကောင်းပါတယ်။

ပြီးတော့ကျားတံတားကဘိန်းမုန့်ဝယ်စားကြတယ်။ရန်ကုန်ရေကျော်ဘိန်းမုန့်လိုမျိုး၊

ထောပတ်၊ကြက်ဥ၊အုန်းသီး၊နှမ်းတွေနဲ့လုပ်ထားတယ်၊မွှေးလဲမွှေးတယ်၊စားကောင်းတယ်။

အမျိုးတွေထမင်းခေါ်ကျွေးလွန်းလို့တားယူရတယ်။

လူတွေအကြိုက်မတူကြတာပြောပြချင်တယ်။

ဦးကျော်တို့ခြံထဲမှာဒူးရင်းသီးမှည့်တဲ့အချိန်နဲ့ကြုံနေတယ်။

ခွဲစားလိုက်ကြတာအားရပါးရ၊ကျမနှာခေါင်းပိတ်ပြီးအဝေးမှာထိုင်ကြည့်နေတယ်။

ကျမဒူးရင်းသီးအနံ့ခံလို့မရ၊

ခြံထဲလျှောက်ကြည့်ရင်းနဲ့ရဲ့ယိုသီးအမှည့်တွေ့လို့တစ်လုံးကောက်ခဲ့တယ်။

ရေဆေး၊ဆားနဲနဲတောင်းပြီး၊ရဲ့ယိုသီးနဲ့တို့စားတာကြည့်ပြီးအမျိုးတွေအားလုံးထွက်ပြေးကုန်တယ်။

ရန်ကုန်ဆိုက်တွေပုံမှန်လည်ပတ်နေတယ်၊အလုပ်အသစ်တွေလက်မခံဖို့ဦးကျော်ကိုပြောထားတယ်။

မမြင်ရတဲ့ကိုဗစ်ရောဂါကိုလဲကြောက်နေမိတယ်။သတင်းတွေမှာမြင်နေရတာသောက်သောက်လဲ

သေနေကြတယ်။ဥရောပနိုင်ငံတွေမှာခရီးသွားတွေကိုပိတ်လိုက်ပြီ။

ကျမတို့တိုင်းပြည်ဘယ်တော့ပိတ်မလဲမသိဘူး။အချိန်ရှိတုန်းလုပ်စရာတွေအမြန်ဖြတ်နိုင်မှဖြစ်မယ်။

တရုတ်သင်္ဘောလိုင်းတွေရပ်ကုန်တယ်။ဆိပ်ကမ်းမြို့တွေလော့ဒေါင်းချလို့၊အလုပ်၊လုပ်လို့မရတော့ဘူး။

ပုတ်ပြတ်အပြီးအစီးလက်ခံထားတဲ့အလုပ်တွေလဲရှိသေးတယ်။သင်္ဘောလိုင်းတွေရပ်၊ပစ္စည်းတွေပြတ်ပြီး

အလုပ်ရပ်သွားမဲ့အဖြစ်မျိုးတော့အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး၊ငွေတွေထွက်ရင်လိုတဲ့ပစ္စည်းတွေဝယ်ထားဖို့ဦးကျော်

ကိုသတိပေးနေရတယ်။သူဆုံးဖြတ်ရမှာလေ၊

သံနဲ့ပတ်သက်တဲ့ထုတ်လုပ်ရေးတွေလုပ်ဖို့အရှေ့ဒဂုံစက်မှုဇုံမှာနှစ်ဧကအကွက်ကုမ္ပဏီကဝယ်ထားတယ်။

ဝယ်ထားတဲ့သံတွေအားလုံးစက်မှုဇုံမှာထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ပြီးမှဆိုက်ထဲကိုပို့ရတယ်။

ဒီတစ်ခေါက်ချောင်းသာလာရတာစိတ်ထဲမပျော်ဘူး။ပုံမှန်ဆိုအရမ်းပျော်တယ်။

ကျမတို့တာဝန်ယူထားတဲ့ဟိုတယ်၊တော်တော်အကောင်အထည်ပေါ်နေပြီ၊

ကုမ္ပဏီမြေကွက်ထဲကလေးထပ်ဟိုတယ်လဲအကြမ်းထည်တွေပြီးနေပြီ။

အတွင်းဒီဇိုင်းလုပ်ရတာတွေကအချိန်ပိုယူရတယ်။

ဟိုတယ်ကြီးဆိုရင်နောက်နှစ်နှစ်လောက်တော့လုပ်ရဦးမယ်ထင်တယ်။

အကယ်၍များသင်္ဘောလိုင်းတွေရပ်လို့ပစ္စည်းတွေပြတ်ရင်၊ကျမတို့ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ။ဖြစ်တော့မဖြစ်သေးပါ။

ဝန်ထမ်းတွေကအများကြီး၊အများစုကရွာခံတွေ၊ပြဿနာဖြစ်ရင်အဖေဆီအရင်ရောက်မှာ

ကျမအရမ်းစိတ်ပူတတ်တယ်။

ကျမဦးကျော်ကိုလဲစိတ်မချဘူး၊သူ့ဝါသနာကိုဖြတ်လို့မရဘူး၊

သူ့အရှုံးအနိုင်ကိုမသိပါ။ဘယ်ငွေစာရင်းလမ်းကြောင်းကသွားလဲမသိပါ။

သူ့ငွေတွေအခြားမှာလဲရှိမှာပါ။

ကုမ္ပဏီငွေစာရင်းနဲ့လာမရှုတ်တော့ဘူး၊တစ်ခေါက်ဖြစ်ပြီးထဲက

ကျမနဲ့နားလည်မှုတော့ယူထားတယ်၊ဖုံးမပိတ်ပါနဲ့

ဦးကျော်ဖုံးတော့မပိတ်ပါဘူး၊ကြေးကြီးလာပြီဆိုဖုံးပိတ်ချလိုက်ပြီ

ဖုံးလာရင်အာရုံနောက်လို့တဲ့

မော်မော်ကိုလဲဖုံးဆက်ပြီးအမြဲပြောပြတယ်။

အဖေဦးကျော်အကြောင်းမသိသေးဘူး၊သိများသိခဲ့ရင်ကျမကိုဦးကျော်နဲ့သဘောတူနိုင်ပါ့မလား

တွေးရင်းရင်လေးတယ်။

လောင်းကစားနဲ့ပတ်သက်ရင်ကျမတို့မှာနမူနာသာဓကတွေရှိနေတယ်။

အဖေ့ညီအငယ်ဆုံး၊ကျမတို့ခေါ်တယ်ဦးငယ်

မိဘအလိုလိုက်ဆုံး၊မောင်နှမတွေအချစ်ဆုံးဖြစ်ခဲ့သူ

ငယ်ငယ်ထဲကလောင်းကစားမှန်သမျှနဲ့မကင်းခဲ့သူ၊

မိဘအမွေတွေကိုအများဆုံးရခဲ့သူ၊အမွေကုန်အောင်လောင်းကစားလုပ်ခဲ့တယ်။

ကိုယ်ပိုင်ငွေကုန်တော့ညီအကိုတွေမှာချေးတယ်။ကုန်တယ်၊ပြန်မဆပ်ဘူး။

အဖေတော်တော်စိတ်ကုန်သွားတယ်၊

လောင်းကစားမလုပ်တော့ပါဘူး၊လောင်းကစားတာတွေအားလုံးစွန့်လွတ်ပါတော့မယ်ဆိုပြီး

ဘုန်းကြီးရှေ့မှာလဲသစ္စာဆိုတယ်။ဘုရားရှေ့မှာသစ္စာဆိုတယ်

နောက်တော့ဒုံရင်းဒုံရင်း။ဒါကြောင့်အကိုတွေလောင်းကစားတာကြားရင်

အဖေတုတ်နဲ့လိုက်ရိုက်တာ

“မွဲဆေးဖေါ်သလိုဖြစ်သွားမယ်”“နင်တို့ဦးငယ်ကိုကြည့်ထား”အဖေအမြဲပြောခဲ့တယ်။

အဖေကျမကိုလူရွေးမမှားဖို့အမြဲသတိပေးခဲ့တယ်။အခုကျမတည့်တည့်တိုးနေပြီ။

အဖေ့ကိုဘယ်လိုပြောရပါ့

ကျမဦးလေးဦးငယ်၊...ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့သူဌေးသားဖြစ်ခဲ့တဲ့သူ့ကြမ္မာကမလှပခဲ့ပါ။

ရှိတာတွေပြောင်အောင်ကစားခဲ့သူ၊အကြွေးဗလပွနဲ့လူတောထဲမတိုးတော့တဲ့အဖြစ်ကို

အရက်နဲ့နှစ်ရင်းစိတ်ဖြေခဲ့သူ၊ငယ်ငယ်လေးနဲ့အသက်တိုခဲ့တယ်။

သားတစ်ယောက်ကျန်ခဲ့တယ်။သူ့အမျိုးသမီးလဲနောက်အိမ်ထောင်ပြုတော့၊

ကျမမောင်ဝမ်းကွဲလေးကိုတိုးကျမတို့အိမ်ရောက်လာခဲ့တယ်။

ကျမမောင်လေးကိုတိုး..စာလဲကောင်းကောင်းမသင်၊သူ့အဖေသွေးပါလာတယ်။

ဆိုတော့...အဖေ့နဲ့အဆင်မပြေ။ကွယ်ရာမှာအဖေ့မကောင်းကြောင်းပြောတယ်။

သူ့အဖေသေရတာကျမအဖေမကြည့်ခဲ့လို့တဲ့၊

သေသွားတဲ့အဖေကိုလဲကျိန်ဆဲတယ်။သူ့အတွက်ငွေမချန်ခဲ့လို့၊

နောက်ယောကျာ်းယူသွားတဲ့အမေကိုလဲဆဲတယ်။သားကိုမကြည့်လို့ဆိုပြီး

တကယ်တော့သူ့အတွက်အလုပ်မရှားပါ။ကျမဆိုက်ထဲမှာလုပ်လို့ရတယ်။

စာမတတ်တော့အလုပ်ကစာမတတ်တဲ့အဆင့်ဘဲရမယ်။ကျမလဲမတတ်နိုင်ပါ။

ကျမအကိုဆီဆိုင်တွေရှိတယ်။ပုသိမ်နဲ့ချောင်းသာလမ်းတွေမှာရှိတယ်။

လက်ကြောတင်းအောင်မလုပ်ချင်သူ။အခုမလေးရှားသွားဖို့အဖေ့မှာအရင်းလာတောင်းနေတယ်။

အဖေငွေထုတ်ပေးမယ်လို့ထင်တာဘဲ။

ကျမတို့အိမ်နီးနားချင်းအန္ဒိယမှာကိုဗစ်အကြီးအကျယ်ဖြစ်နေတယ်။လူတွေသေတယ်။

တွေ့တာတွေကရင်နာစရာအောက်စီဂျင်အိုးတွေအလုအယက်တန်းစီနေကြရတယ်။

ကိုဗစ်ရောဂါကအောက်စီဂျင်ထိုးကျပြီးလူ့အသက်ကိုနှုတ်ယူသွားတာ။

အောက်စီဂျင်စက်ရုံတွေမှာလူတွေအများကြီးတန်းစီနေကြတယ်။

တန်းစီနေတဲ့လူတန်းကြီးကအရှည်ကြီး။

ကျမတို့ဆီမရောက်သေးပါ။ကာကွယ်ဆေးတွေလဲမထွက်သေးပါ။

ဆေးရုံ၊ဆေးခန်းတွေမှာတွေ့နေကျအောက်စီဂျင်အိုးဘယ်နေရာကလုပ်နေလဲ

စက်ရုံတွေဘယ်နေရာရှိလဲကျမ၊မသိပါ၊

သတင်းလိုင်းတွေမှာပြနေတယ်။အန္ဒိယမှာလူတန်းရှည်ကြီးအောက်စီဂျင်တန်းစီနေကြတယ်။

ဂင်္ဂါမြစ်ထဲမှာလူတွေသင်္ဂြိုလ်နေတာပြနေတယ်။လမ်းဘေးမှာအသက်မရှိတဲ့လူတွေမြင်နေရတယ်။

ကျမတို့ဆီမှာအားလုံးအလုပ်လုပ်နေကြတုန်း၊ကျန်တဲ့လူတွေဘယ်လိုတွေးနေလဲမသိပါ

ကျမအလုပ်တွေအမြန်ပြီးချင်နေတယ်။ဒီရောဂါ၊တစ်နေ့ကျမတို့ကိုဒုက္ခပေးတော့မယ်။

အန္ဒိယနဲ့တရုတ်မှာလော့ဒေါင်းချပြီးအလုပ်တွေရပ်ကုန်တာသတင်းမှာမြင်နေရတယ်။

တကမ္ဘာလုံးစီးပွါးရေးတွေရပ်စပြုလာနေပြီ။

ကျမတို့နိုင်ငံကို၂၀၂၀ မတ်လမှာဒီရောဂါစရောက်လာပြီ၊အရေအတွက်နဲပါတယ်။

အလုပ်တွေလုပ်နေဆဲ၊ဒါပေမဲ့ဒီနှစ်သင်္ကြန်မဆော့ဖြစ်တော့ပါဘူး။

နိုင်ငံတော်ကသင်္ကြန်တွင်းကို stay at home သတ်မှတ်လိုက်တယ်။

ကျမတို့အားလုံးအိမ်မပြန်ကြဘူး၊ရုံးမှာအတူတူနေနေတယ်။

သင်္ကြန်တွင်းဦးကျော်လဲအပြင်မထွက်၊

ရောဂါကိုကြောက်လို့လား၊လူစုလို့မရတာလားမပြောတတ်ပါ။

နေ့လည်ထမင်းစားပြီးရင်ဆောက်လုပ်ရေးအတတ်ပညာတွေ၊တွက်ချက်ပုံတွေကိုသင်ပေးတယ်။

ဈေးကွက်အနေအထားနဲ့အခန်းပေးအခန်းယူဆောက်တာတွေ၊

လုံချင်းအိမ်ပုတ်ပြတ်ဆောက်တာတွေအကြောင်းရှင်းပြပါတယ်။

တကယ်တော့အဓိကကုန်ကြမ်းဖြစ်တဲ့သံဈေး၊ဘိလပ်မြေဈေးအရေးကြီးတယ်။

ကျမတို့ငွေထွက်ရင်ထွက်သလောက်ကုန်ကြမ်းတွေကိုဝယ်ထားတယ်။

ဒီကုန်ကြမ်းပြဿနာဟာကျမတို့လုပ်ငန်းနဲ့တိုက်ရိုက်ပတ်သက်နေတယ်။

သင်္ကြန်အပြီးအလုပ်၊လုပ်လို့မကောင်းတော့ဘူး။ stay at home ကိုဆက်တိုက်လုပ်နေတော့

အလုပ်သမားတွေအလုပ်ထဲမလာနိုင်တော့ဘူး၊သူတို့စားဝတ်နေရေးရှိသေးတယ်။

သူတို့အလုပ်မလုပ်ပေမဲ့လုပ်ခတဝက်နှုန်းနဲ့ဦးကျော်ရှင်းပေးနေတယ်။

သင်္ကြန်ပြီးနှစ်လလောက်မှာအလုပ်ကိုရှိတဲ့ဝန်ထမ်းတွေနဲ့ပြန်စလုပ်တယ်။

မလာတဲ့ဝန်ထမ်းတွေကိုတော့ကျမတို့လဲမတတ်နိုင်တော့ပါ။တကယ်တော့

အချို့ဝန်ထမ်းတွေကျမတို့ဆီကလစာယူနေပြီး၊အခြားဆိုက်မှာဝင်လုပ်နေတာနောက်မှသိရတာ

လုပ်လို့ဘာမှမကြာသေးကိုဗစ်ဒုတိယလှိုင်းလို့ပြောမလား၊ဇူလိုင်လကုန်လောက်မှာပြန်ဖြစ်လာတယ်။

ဒီတခေါက်ကဆိုးတယ်၊ရောဂါဖြစ်တဲ့လူတွေပိုများလာလို့လူတွေလဲပိုကြောက်လာတယ်။

ရပ်ကွက်ထဲမှာရောဂါဖြစ်တဲ့လူတွေကိုကားနဲ့ဧရာဝတီစင်တာပို့တယ်၊

ရောဂါကူးခံရတဲ့အိမ်ခန်းတွေကိုအဝင်အထွက်မပေးလုပ်တော့ဘူး။

အဝါရောင်ကြိုးတွေတားပြီးပိတ်ထားတယ်။လူတွေပိုပြီးတုန်လှုပ်လာတယ်။

ကျမတို့အလုပ်တွေပိုထိခိုက်လာတယ်။ကျမတို့ဆိုက်ရှိနေတဲ့ရပ်ကွက်တွေကအလုပ်သမားတွေကို

ရန်ပြုတာတွေရှိလာတယ်။ရပ်ကွက်သားတွေအပြင်လူအဝင်မခံတော့ပါ။

ဌာနဆိုင်ရာကဆိုက်တွေလဲအပိတ်ခံရတယ်။ကျမတို့အတွက်အလုပ်မလုပ်ရဘဲဝန်ထမ်းစရိတ်တွေတက်နေပြီ။

အလုပ်တွေမကောင်းတဲ့ကြားကဦးကျော်လဲသူ့ဝါသနာကိုမစွန့်နိုင်ဘူး၊

ငွေစာရင်းဌာနမှာအနှုတ်လက္ခဏာပြနေတာတောင်သူမို့စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ကစားနိုင်တယ်။

ကျမချောင်းသာမရောက်ဖြစ်တာပထမလှိုင်းစဝင်ကထဲကစပြီးမရောက်ဖြစ်တော့ဘူး၊

ချောင်းသာမှာရောဂါမတွေ့ဘူး၊အခြားနယ်တွေမှာလဲပထမလှိုင်းကဖြစ်တဲ့လူနာနဲပါတယ်။

ချောင်းသာဆိုက်ထဲကအင်ဂျင်နီယာတွေလဲဘယ်မှသွားမရ၊

ဒါပေမဲ့ချောင်းသာဆိုက်ကဆက်တိုက်အလုပ်လုပ်လို့ရတယ်။

အဖေနဲ့အကိုတို့လဲဝိုင်းကြည့်ပေးနေတယ်။ဆိုက်ထဲပစ္စည်းကားတွေဝင်နေဆဲ၊

ပစ္စည်းသွင်းနေတဲ့ကုမ္ပဏီတွေပစ္စည်းမချနိုင်မှာဘဲစိုးရိမ်နေတယ်။

ပစ္စည်းတွေရှိနေသရွှေ့လုပ်ကွက်လဲရှိနေမယ်။

ဦးနဲ့ကျမဇာတ်လမ်းကမော်လမြိုင်ကပြန်ရောက်ထဲကချစ်သူတွေဖြစ်သွားကြပါပြီ၊

ရောဂါတွေဖြစ်နေတဲ့အချိန်၊ဘယ်မှလဲထွက်မရတဲ့အချိန်တွေကကျမတို့အတွက်ပျော်စရာတွေဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အပြင်မထွက်ရတဲ့အချိန်၊ဘယ်ဆိုက်ကိုမှလဲသွားကြည့်လို့မရတဲ့အချိန်တွေမှာကျမအတွင်းဒီဇိုင်းပုံတွေဆွဲနေတယ်။

ရုံးမှာနေနေတဲ့အာခီသမားတွေလဲပုံတွေဆွဲနေကြတယ်။

ရုံးတွင်းလုပ်ရမဲ့အလုပ်တွေဆက်လုပ်နေကြတယ်။

ငွေစာရင်းအဖွဲ့တွေမလာနိုင်တော့၊ကျမဘဲငွေစာရင်းကိုင်ပေးနေတယ်။

အလုပ်မလုပ်ရပေမဲ့လဲဝန်ထမ်းစရိတ်တွေမနဲပါ

ဦးကသနားတတ်တဲ့သူဆိုတော့၊ဝန်ထမ်းတွေအတွက်ဆန်တွေ၊ဆီတွေလိုက်ပို့ခိုင်းတယ်။

အင်ဂျင်နီယာအဖွဲ့တွေကိုအရှေ့ဒဂုံစက်မှုဇုံကထုတ်လုပ်ရေးဆိုက်မှာနေရာပေးထားတယ်။

စားရေးသောက်ရေးအတွက်ပါစီစဉ်ထားပေးတယ်။

အရင်အချိန်တွေတုန်းကညစာစားကြရင်ကျမတို့ဝန်ထမ်းတွေစုပြီးစားကြတယ်။

ဦးနဲ့ကျမချစ်သူဖြစ်သွားတဲ့အချိန်နောက်ပိုင်းညစာကိုရုံးအဖွဲ့နဲ့အတူမစားဖြစ်တော့ပါ။

ဦးနဲ့အတူတူညစာစားဖို့သဘောတူညီမှုယူထားလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့...ဒါပေမဲ့...ပေါ့...တစ်လမှာ ၁၅ ရက်လားဘဲအတူတူစားဖြစ်ကြပါတယ်။

ကျမတစ်ယောက်ထဲအထီးကျန်စွာနဲ့ညစာစားခဲ့တဲ့ရက်တွေများလာပါတယ်။

အလုပ်ရှိနေတဲ့ရက်တွေရှိသလိုသူ့ဝါသနာကိုမစွန့်နိုင်လို့ပျက်ရက်တွေများနေတယ်လို့ထင်ပါတယ်။

တခါတလေစဉ်းစားကြည့်မိတယ်၊ဦးဟာမိသားစုဘဝကိုမလိုချင်တာလား

မိသားစုထက်ဝါသနာပါတဲ့လောင်းကစားကိုပိုမက်မောနေတာလား၊ဝေခွဲမရပါ.

တခါတခါစဉ်းစားရင်းရင်မောလာပါတယ်၊ဒီအချိန်မော်မော့်ဆီဖုံးဆက်မိပါတယ်။

“မယူဖြစ်သေးလို့ပါ၊နောင်ကျရင်နင့်စိတ်တိုင်းကျဖြစ်သွားမှာပါ”

အချိန်တွေတရွှေ့ရွှေ့နဲ့ကုန်လွန်ခဲ့ရာ ၂၀၂၀ နိုဝင်္ဘာ ရွေးကောက်ပွဲကြီးရောက်လာပါပြီ။

ကျမတို့အားလုံးစိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့မဲထည့်ခဲ့ကြပါတယ်။အကာအကွယ်ဝတ်စုံတွေ၊

နှာခေါင်းစည်းတွေ၊မျက်နှာအုပ်တွေနဲ့ကျမတို့မဲရုံသွားခဲ့ကြတယ်။

ရွေးကောက်ပွဲပြီးချိန်မှာရောဂါအခြေအနေနဲနဲတည်ငြိမ်သလိုဖြစ်နေခိုက်ကျမချောင်းသာ

ကိုခဏပြန်ခဲ့တယ်။အဖေနဲ့အမေ့ကိုတွေ့ချင်တယ်။

ကျမဖြစ်စဉ်ကိုရင်ဖွင့်ချင်တယ်၊

အမေနဲ့အဖေကိုဦးရဲ့ဝါသနာကိုပြောပြလိုက်တယ်၊သူတို့တွေအံ့ဩသွားကြတယ်။

ဒီလောက်အလုပ်ကြီးကြီးလုပ်နေတာ၊ငါတို့လုံးဝမထင်ထားဘူး။

ချောင်းသာကိုရုတ္တရက်ရောက်လာပြီးဆိုက်ထဲလဲမသွားဘဲရုတ်ချည်းထပြန်တုန်းက

သိန်းနှစ်ထောင်ဖဲရှုံးခဲ့တာတွေပြောပြလိုက်တယ်။ဒီလောက်များတဲ့ငွေတွေဒီလိုဘဲ

လုပ်ပြစ်လိုက်ရလားဆိုပြီးအဖေခေါင်းတယမ်းယမ်းနဲ့

“သမီး...နင်လူရွေးမှားမယ်နော်...”

“ပစ္စည်း၊ဥစ္စာဆိုတာမမြဲဘူးနော်...”

“ငါတို့ဘဝတွေမှာသင်္ခန်းစာတွေရှိခဲ့တယ်၊နင့်ဦးငယ်ကိုနင်ပြန်ကြည့်စမ်းပါ”

“မိသားစုဖြစ်လာရင်သားသမီးဆိုတာရှိလာမယ်”

“ငါတော့ဒုတိယကိုတိုးတစ်ယောက်ထပ်မရောက်စေချင်ဘူး”

“ကျန်တာသမီးဆုံးဖြတ်ပါ”

ကျမအဖေ့စိတ်ကိုငယ်ငယ်ထဲကနားလည်ပြီးသားပါ။

ဦးဝါသနာလောင်းကစားဆိုတာနဲ့အဖေ့မှာအဖြေရှိပြီးသားပါ

ဒါပေမဲ့အခုအချိန်မှာကျမဦးကိုအရမ်းချစ်နေမိပြီ၊

ကျမလမ်းဆုံကိုရောက်နေပြီ၊မိဘတဖက်နဲ့ချစ်ရတဲ့ဦး

ကျမဦးကိုသူ့ဝါသနာစွန့်လွတ်ဖို့နားချချင်သေးတယ်။

အချိန်ယူရမယ်ဆိုတာကျမနားလည်ပါတယ်။ကျိုးစားကြည့်ချင်တယ်။

၂၀၂၁ ဖေဖေါ်ဝါရီ ၁ ရက်နေ့မှာကျမတို့နိုင်ငံရေးအပြောင်းအလဲဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။

အဲဒီနောက်ပိုင်းဘဏ်တွေမှာအပ်ထားတဲ့ငွေထုတ်မရတာတွေကြောင့်ဝန်ထမ်းလုပ်ခတွေ

ပေးဖို့အခက်တွေ့လာပါတယ်။ဘဏ်အကောင့်တူအချင်းချင်းပေးလို့ရပေမဲ့အခြားဘဏ်

တွေကိုပေးရခက်သွားပြီ၊စာရင်းပြောင်းခွင့်မပြုတော့ပါ။

ဆားဗစ်ကောင်းပါတယ်ဆိုတဲ့ဘဏ်ကြီးတွေလဲပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားကြပါပြီ၊

ဘဏ်တွေနဲ့လုပ်ငန်းရှင်ကြားကယုံကြည်မှုတွေပျောက်ဆုံးကုန်ပါပြီ။

ကိုဗစ်ရောဂါတွေဖြစ်နေဆဲ၊လမ်းပေါ်မှာလူတွေလဲထွက်နေဆဲ

ATM စက်မှာငွေထုတ်ဖို့တန်းစီနေတဲ့လူတွေလဲအများကြီး၊

ဆိုက်ထဲအလုပ်၊လုပ်ရတာတွေအဆင်မပြေဘူး။

အလုပ်သမားတွေကိုစုရတာခက်လာတယ်။လမ်းပေါ်ရောက်နေလို့

ဒီခေတ်ပျက်ကြီးထဲမှာဘယ်သူတွေစီးပွါးဖြစ်နေလဲလို့မေးခဲ့ရင်၊

ဘဏ်ဝန်ထမ်းတွေလို့ဘဲပြောပါရစေ၊ကိုယ့်ငွေကိုယ်ပြန်ထုတ်ဖို့

ဘဏ်ဝန်ထမ်းတွေကိုမျက်နှာငယ်၊အောက်ကြို့ပြီးပြောနေရတယ်။

ထုတ်လို့ရလားမေးရင်၊မရပါ။ ဗဟိုဘဏ်အမိန့်ဆိုတဲ့စာရွက်ဘဲထုတ်ပြတယ်၊

သူတို့အချိတ်အဆက်နဲ့သူတို့လုပ်စားနေကြတယ်။ရာခိုင်နှုန်း ပေးမှငွေထုတ်လို့ရတယ်။

စိတ်ပျက်စရာအကောင်းဆုံးအချိန်တွေ၊ဘဏ်တွေကိုစိတ်ပျက်သွားပြီ၊

ဖေါက်သည်တွေရဲ့ယုံကြည်မှုကိုဘဏ်တွေကအလွဲသုံးစားလုပ်သွားကြပြီ၊

ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းလစာတွေကိုဆောက်လုပ်ရေးအသင်းထောက်ခံချက်နဲ့

လျှောက်ရင်ငွေထုတ်ခွင့်ပေးမယ်ဆိုလို့တင်လိုက်တဲ့လျှောက်လွာတွေ၊

ဘာမှလဲထူးခြားမလာဘူး၊ထုတ်ခွင့်မရခဲ့ပါ။

ဒါတွေကကိုယ့်ငွေကိုယ်ပြန်ထုတ်နေတာ၊ဘဏ်ကချေးနေတာမဟုတ်ပါ။

ဘဏ်အပြင်မှာတန်းစီနေတဲ့ကျမတို့ရှေ့မှာအိတ်ကြီးအိတ်ငယ်တွေနဲ့သူ့လူနဲ့သူထုတ်လိုက်တဲ့

ငွေထုတ်ကြီးတွေမနဲမနော၊

ကျမတို့ဘယ်လိုလုပ်ပြီးယုံကြည်ရတော့မလဲဘဏ်တွေကို၊

ဒီလိုခေတ်ပျက်နေတဲ့ကြားမှာယုံကြည်မှုကိုအလွဲသုံးစားလုပ်နေတဲ့ဘဏ်ဝန်ထမ်းတွေအလုပ်အဖြစ်ဆုံး

သူတို့ဘဲလုပ်ပိုင်ခွင့်ရှိတယ်။

အလုပ်လုပ်ရတာအကြမ်းတမ်းဆုံးအချိန်တွေ၊

ဆိုက်တွေကိုကျမလိုက်ကြည့်လေ့ရှိတယ်၊ရောဂါတွေလဲဖြစ်နေဆဲ

လမ်းပေါ်မှာလဲလူတွေအများကြီး၊ ATM စက်ရှေ့မှာလဲတန်းစီနေဆဲ

လူတွေရောဂါကိုမေ့နေကြပြီ

ရန်ကုန်ဆိုက်တွေထဲကျမနေ့တိုင်းရောက်တယ်၊

နှာခေါင်းစည်းတွေအကာအကွယ်တွေတော့ဝတ်ထားတာဘဲ၊

ရုံးမှာကျန်နေတဲ့ဝန်ထမ်းတွေကြောက်ပြီးအပြင်မထွက်ရဲကြဘူး၊

တောသူဖြစ်တဲ့ကျမသူတို့တွေထက်အကြမ်းခံမယ်လို့ထင်တာဘဲ၊

ညကတရေးနိုးတော့ကျမ....တုန်ပြီးချမ်းနေတယ်

မနက်အိပ်ရာထတော့ကိုယ်လက်တွေနာနေတယ်။လည်ချောင်းတွေနာနေတယ်

Covid Delta ကျမရောဂါကူးခံရပြီထင်တယ်။

ဝန်ထမ်းတွေကိုမေးကြည့်တော့သူတို့လဲကိုယ်လက်နာနေတယ်၊

နေမကောင်းသလိုဖြစ်နေတယ်၊အလုပ်နားချင်နေတယ်၊

မပြောရဲလို့ပါ၊အားလုံးအကူးခံရပြီထင်တယ်၊

အရှေ့ဒဂုံဆိုက်ထဲဖုံးဆက်တော့” ဂျာကြီးမလာနဲ့၊အားလုံးအနံ့မရတော့ဘူး”

“အားလုံးနေကောင်းကြတယ်၊အစားသောက်မပျက်ဘူး”

ကျမတို့မေ့နေတဲ့ကိုဗစ်ကျမတို့ဆီရောက်လာပြီ၊သွေးဖေါက်ပြီးစစ်ကြတယ်။

ကျမတို့အားလုံးထိသွားပြီ၊အံ့ဩရတာကဦး၊ဒရိုင်ဘာအဖွဲ့၊ထမင်းချက်အန်တီတို့မှာ

အင်တီဘော်ဒီထွက်နေပြီ၊ဘယ်အချိန်ကဖြစ်ပြီးသွားလဲမသိပါ။

အင်ဂျင်နီယာလူငယ်တွေကဖြစ်ပြီးပြန်ကောင်းနေပြီ၊

၂၀၂၁ ဇူလိုင်လဆန်းမှာရုံးခန်းကလူတွေအားလုံးအကူးခံရပြီ

ကိုဗစ်ရောဂါရန်ကုန်မြို့ကြီးမှာအကြီးအကျယ်ပြန့်နေပြီလို့သတင်းတွေတက်နေတယ်။

ဘဏ်မှာတန်းစီနေတဲ့လူတွေအားလုံးအောက်စီဂျင်စက်ရုံတွေဆီရောက်ကုန်ပြီ

အိမ်တိုင်းမှာကိုဗစ်ဖြစ်နေကြပြီ၊ဆေးရုံတွေမှာလဲကိုဗစ်လူနာဆိုလက်မခံကြ

ကိုဗစ်စင်တာအချို့ကိုဖျက်လိုက်ကြပြီ၊ကျန်တဲ့ကိုဗစ်စင်တာတွေမှာလဲလူနာတွေအပြည့်

ကျမတို့တဖွဲ့လုံးကိုဆေးရုံတက်မလားလို့ဦးကမေးတယ်။

ဖြစ်စမို့လားမသိဘာမှမခံစားရပါ၊မလိုပါဘူး၊အားလုံးအစားမပျက်နေကောင်းနေကြတယ်။

ဒါပေမဲ့..ကျမတို့အောက်မဆင်းတော့ပါ၊ဦး...ကိုဝေးဝေးနေခိုင်းတယ်

ရန်ကုန်မှာအောက်စီဂျင်အိုးတွေအလုအယက်ဝယ်နေကြတယ်၊

လူတွေအောက်စီဂျင်စက်ရုံမှာတညလုံးတန်းစီနေကြတယ်

ဦးကအောက်စီဂျင်အိုးကြီးတွေဈေးကြီးပေးပြီးဝယ်လာတာမြင်နေတယ်။

နောက်ထပ်မီးနဲ့ချိတ်ပြီးအောက်စီဂျင်ထုတ်စက်တွေလဲဦးဝယ်လာတယ်။

ကျမတို့ဝန်ထမ်းအဖွဲ့များတော့လိုလိုမယ်မယ်ဆိုပြီး၊ဦး..အောက်စီဂျင်နဲ့ပတ်သက်တာ

တွေစုနေတယ်။လူတွေအားလုံးမှာလဲလိုနေတယ်။

ပိုနေရင်လှူလိုက်မယ်လို့ဦးပြောတယ်။

ကျမတို့အဖွဲ့ကဖြစ်စကသိပ်မခံစားရသလိုဘဲ၊နေကောင်းအစားမပျက်ကြဘူး။

ပုံမှန်အောက်စီဂျင်တိုင်းတယ်၊သွေးပေါင်ချိန်ချိန်တယ်၊အားလုံးပုံမှန်ဘဲ

ကျမကိုယ်ကျမ၊တောသူဆိုတော့သူတို့ထက်ပိုမာမယ်လို့ထင်ပါတယ်။

ရောဂါဖြစ်သက်တမ်း 3 ရက်လောက်အရောက်မှာအနံ့မရတော့ဘူး

နောက် 5 ရက်ကျတော့လျှာပေါ်မှာဘာအရသာမှမရှိတော့ပါ။

ဘာစား၊စားအရသာမရှိတော့ပါ။အစားအသောက်ပျက်လာပါတယ်။

ကျမတို့ရောဂါဖြစ်နေချိန်တွေမှာဦးဘယ်မှမသွားဘူး၊

ဘာဖြစ်ဖြစ်ကျမအနားမှာဦးရှိနေရင်အားရှိတယ်။

အစားအသောက်ပျက်နေတဲ့ကျမတို့ကိုအတင်းအစားစားခိုင်းတယ်

မစားချင်လဲကြိတ်မှိတ်ပြီးစားလို့ဦးသတိပေးနေတယ်၊၊

စွပ်ပြုတ်တွေ၊အရိုးပြုတ်တွေသောက်တယ်၊နို့၊ကြက်ဥ၊ဒိန်ချဉ်၊ကြက်သားတွေစားခိုင်းတယ်။

“အစားမစားရင်နင်တို့ပိုခံရမယ်၊ဝင်အောင်စားကြပါ”ဦးအမြဲတမ်းပြောနေတယ်၊

ဖြစ်စကကုထုံးတွေလဲမသိကြဘူး၊ကြားဘူးနားဝနဲ့သောက်ဆေးတွေသောက်ကြတယ်၊

D3,Cevit,Zinc,အားဆေးတွေသောက်ကြတယ်၊ကုထုံးမှန်၊မမှန်လဲမသိ

ဆေးရုံ၊ဆေးခန်းတွေမှာလဲလူနာလက်မခံ၊နောက်ဆုံးဦးဆရာဝန်လေးတစ်ယောက်ခေါ်လာတယ်။

ဆရာဝန်လေးက Ramdesivir ဆေးထိုးချင်တယ်။ဆေးကဈေးကြီးတယ်။

အချို့ဆရာဝန်တွေကဒီဆေးကိုမထိုးချင်ကြဘူး၊တစ်ယောက်တစ်မျိုးစီအယူအဆတွေ၊

ဒါပေမဲ့လောလောဆယ်ပစ္စည်းပျောက်နေတယ်။ဦးရအောင်ရှာလာခဲ့တယ်။

ဈေးကြီးပေးပြီးဝယ်ခဲ့ရတယ်။ကျမတို့ 7 ယောက်အတွက်

6 ရက်ဆက်တိုက်ထိုးရတယ်၊ဒီဆေးထိုးပြီးနောက်ကျန်တဲ့လူတွေသက်သာလာတယ်။

ပုံမှန်မဖြစ်တာကကျမ၊တမနက်အိပ်ယာထခေါင်းနဲနဲမူးနေတယ်၊

အောက်စီဂျင်ကျနေတယ်၊သွေးပေါင်ချိန်လဲကျနေတယ်

အနာတခြား၊ဆေးတခြားဖြစ်နေပြီထင့်၊တဖြေးဖြေးနဲ့ကြောက်လာပြီ

ကျန်တဲ့လူတွေကပုံမှန်၊ ကျမတစ်ယောက်ဘဲအောက်စီဂျင်တွေကျလာတယ်။

ဝန်ထမ်းတွေကနယ်ကလာတာတွေ၊ရောဂါဖြစ်တော့အိမ်ပြန်ချင်နေကြတယ်။

ဦး..ကဘာမှမပူကြနဲ့၊ဆရာမတွေခေါ်ပေးမယ်။

ဒီအချိန်နယ်မပြန်ကြပါနဲ့၊နယ်မှာတွေလဲဖြစ်နေတယ်။

ရောဂါဖြစ်နေတဲ့လူနာတွေကိုအဝင်မခံဘူး..ဦးရှင်းပြတယ်။

တချို့ကစိုးရိမ်ထိပ်လန့်ပြီးတငိုငိုနဲ့ဖုံးတွေဆက်ကြ၊

ဒီအချိန်ကားအသွားအလာမရှိကြဘူး၊သွားရေးလာရေးအရမ်းခက်နေတယ်။

ဦး...ကျမတို့အတွက်သူနာပြုဆရာမ နှစ် ယောက်ခေါ်လာခဲ့တယ်။

နေ့နေ့ညည ...ဒီမှာဘဲစောင့်ရှောက်နေပေးမယ်။

ဆေးထိုးပေးတဲ့ဆရာဝန်လေးလဲလာကြည့်ပေးတယ်။

ကျန်တဲ့ဝန်ထမ်းတွေအစားအသောက်ပျက်၊ကိုယ်လက်နာတာတွေ၊ချောင်းဆိုးလည်ချောင်းနာတာတွေ

တဖြေးဖြေးသက်သာလာကြတယ်။

ကျမကိုယ်ကျမအထင်ကြီးခဲ့တာပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားပြီ၊

ဆိုက်ထဲလျှောက်သွားခဲ့တဲ့ကျမကိုယ်ထဲကိုဗစ်ပိုးကောင်ရေတော်တော်များများဝင်သွားပြီ

ထင်ပါရဲ့၊လူကညညအိပ်လို့မရတော့ဘူး၊စိတ်တွေလဲဂယောက်ဂယက်

ပိုဆိုးတာကကျမချောင်းဆိုးရင်သွေးပါလာတယ်။ကျန်တဲ့လူတွေဘာမှမဖြစ်ဘူး။

ဆရာဝန်ကကျမဓါတ်မှန်ကြည့်ပြီးအဆုပ်တော်တော်ထိခိုက်နေပြီလို့ပြောတာကြားနေတယ်။

ဒီအတောအတွင်းအသိမိတ်ဆွေထဲကဆုံးပါးကုန်တာနေ့တိုင်းကြားနေရတယ်။

ဖေ့ဘွတ်ကိုမကြည့်ရဲလို့ပိတ်ထားတယ်၊ပရိုဖိုင်းမဲမဲကြီးတက်လာရင်ကြောက်နေရပြီ၊

ကျမဒီတောင်ကိုကျော်နိုင်ပါ့မလား၊ကျမဦးနဲ့ဒီဘဝမှာဆုံနိုင်ပါ့မလား

အတွေးတွေကြားထဲမှာဝမ်းနည်းနေမိတယ်။

ကျမအိပ်မက်က၊ကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့ငွေသောင်ယံရွာလေးကိုမူလတန်းကျောင်းဆောက်ပေးချင်တယ်၊

ဦးနဲ့ကျမ..ရွှေသောင်ယံကကျမတို့ဟိုတယ်မှာလက်ထပ်ချင်တယ်။

မော်လမြိုင်ရှိနေတဲ့..အန်းကုန်း၊အန်းမတို့ကိုရွှေသောင်ယံဟိုတယ်မှာပေးနေချင်တယ်။

လူကြီးတွေအတွက်ပင်လယ်လေတွေကအထောက်အကူဖြစ်စေမယ်လို့ကျမထင်တယ်။

ကျမအိမ်မက်တွေဒီဘဝမှာဖြစ်နိုင်ပါတော့မလားတွေးရင်းဝမ်းနည်းမိတယ်။

ကိုဗစ်ရောဂါခုမှစဖြစ်တဲ့ကျမတို့နိုင်ငံမှာကုထုံးတွေနဲ့မရင်းနှီးသေးပါ။

တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက်အယူအဆတွေမတူကြပါ။

Ramdesivir ဆေးထိုးတာချင်အတူတူ၊ကျမကလွဲအားလုံးသက်သာလာကြတယ်။

အဓိကကိုယ်ခံအားကောင်းဖို့၊အစာများများစား၊အိပ်ရေးဝအောင်အိပ်။

ကိုယ်ခံအားကောင်းတဲ့လူတွေရောဂါမဖြစ်ဘူး။

ဖြစ်ခံရင်လဲနဲနဲဘဲဖြစ်ပြီးပြန်ကောင်းကြတယ်။

သက်သာလာတဲ့လူတွေကိုအပေါ်မှာဘဲနေစေပြီး၊ကျမကိုဦးနေတဲ့အထပ်ကိုရွှေ့ထားတယ်။

ဆရာမတစ်ယောက်ကအပေါ်ကလူနာကိုကြည့်ဖို့တာဝန်ပေးထားပြီး

ကျန်တဲ့ဆရာမကကျမဘေးမှာအမြဲကြည့်နေတယ်။

သူတို့ကျတော့ဘာလို့မဖြစ်လဲလို့မေးကြည့်တော့ကျန်းမာရေးဝန်ထမ်းတွေက

ကာကွယ်ဆေးတစ်ကြိမ်းထိုးထားပြီးပြီ

ဒါပေမဲ့သူတို့လဲအကာအကွယ်အပြည့်အစုံနဲ့ကြည့်ပေးပါတယ်

ကျမအတွက်အစားအစာတွေကိုဦးကိုယ်တိုင်စီစဉ်ပေးတယ်၊

စားရင်လဲအနားမှာအမြဲစောင့်ကြည့်နေတယ်၊

ကျမကိုတစ်ယောက်ထဲညစာစားခဲ့ရတာအချိန်၊ပြန်သတိရမိတယ်

ဦးပြန်ဝဋ်လည်တာလို့နောက်လိုက်သေးတယ်။

ကျမအားရှိအောင်ဦးကိုယ်တိုင်ငှက်သိုက်ပေါင်းပြီးကျွေးတယ်။

ဦးကသူ့ပါးပါး၊မားမားအတွက်လုပ်ပေးနေကျလို့ပြောတယ်။

စားလိုက်တာဘဲရှိတယ်၊ပါးစပ်ကပျက်နေတုန်းဘဲ

လူလဲအားမရှိတော့ဘူး၊အောက်စီဂျင်စက်ကိုနှာခေါင်းမှာအမြဲတပ်ထားရတယ်၊

ဖြုတ်တာနဲ့အောက်စီဂျင်ကျပြီ၊အိမ်သာသွားရင်တောင်အောက်စီဂျင်အိုးတန်းလန်းနဲ့သွားရတာ

12 ရက်မြောက်နေ့မိုးလင်းထဲကခေါင်းမထူနိုင်လို့မျက်နှာမသစ်ရဘူး

ဘာမှမစားချင်ဘူး၊ဦးမနက်စာတွေယူခဲ့ပေးတယ်၊မစားဖြစ်ပါ

စိတ်ထဲမှာအိပ်ချင်နေတယ်၊ဒါပေမဲ့အိပ်မရပါ၊ချောင်းဆိုးတာဆိုးတာ

ချောင်းဆိုးရင်သွေးပါလာတယ်၊နေ့လည်ထိကျမဘာမှမစားဖြစ်လို့

ဦးငှက်သိုက်လာကျွေးတယ်၊”မစားချင်ဘူး”

...မစားလို့မဖြစ်ဘူး၊ငှက်သိုက်တစ်ခွက်ကုန်အောင်သောက်လိုက်ပါ

ဦးချော့ပြီးကျွေးတော့စားလိုက်ပါတယ်၊ချိုတဲ့အရသာကိုကျမလျှာကမသိ

အိမ်သာသွားမလို့လမ်းလျှောက်တာမောနေတယ်၊ဆရာမလာတွဲရတယ်။

ဒီနေ့တနေ့လုံးနှုံးချိနေတယ်၊စိတ်ထဲမှာကြောက်နေတယ်

“ကျမသေရတော့မယ်ထင်တယ်”ဘေးမှာရှိနေတဲ့ဦးကိုပြောလိုက်မိတယ်၊

“နင်ကဘာလို့သေရမှာလဲ၊ရောဂါသက်တမ်းက ၁၄ ရက်ဘဲရှိတာ”

“နေပြန်ကောင်းတော့မှာ”

“ဘာမှစိတ်ထဲမထားနဲ့”

ဦးပြောတာတွေကြားတချက်မကြားတချက်နဲ့အိပ်ပျော်တာလား၊မေ့မျောတာလားမသိတော့ပါ

“နွေးနွေး....နွေးနွေး....”ဦးကျမလက်ကိုလှုပ်ပြီးခေါ်သံကြားတယ်၊

မျက်လုံးတွေလေးနေတယ်၊အသက်ရှုရတာမကောင်း၊ရင်ထဲကြပ်နေသလိုမောနေသလိုမျိုးခံစားနေရတယ်။

ကျမမျက်လုံးဖြေးဖြေးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့၊ရုံးအဖွဲ့အားလုံး၊ဆရာမတွေနဲ့အတူဦးကိုတွေ့လိုက်တယ်။

သူတို့မျက်လုံးတွေကျမကိုစိုးရိမ်စိတ်နဲ့ကြည့်နေကြတယ်။

ဦးကဖုံးဆက်နေတယ်၊ဆေးရုံတင်ဖို့အကြောင်းတွေပြောနေသံကြားတယ်။

“ဦး...ကျမဆေးရုံတက်ချင်တယ်၊ပို့ပေးပါ”

“ဆရာနဲ့ဖုံးဆက်ထားတယ်၊မပူနဲ့၊ဦး...ပို့ပေးမယ်”

“ဦး..ကျမလက်ကိုကိုင်ထားပေးပါ၊မလွတ်နဲ့နော်”

“ကျမအိပ်ချင်နေတယ်၊ကျမကြောက်တယ်၊ပြန်မနိုးတော့မှာကြောက်တယ်”

ရုံးအဖွဲ့တွေရဲ့ရှိုက်ငိုသံတွေကြားနေတယ်၊

“ဦး...ကျမလက်ကိုမလွတ်ပါနဲ့နော်”

…………………………………………………………………………………………………………….

ရွှေသောင်ယံဟိုတယ်ဘေးကကမ်းစပ်သဲသောင်ပြင်မှာမင်္ဂလာအခမ်းအနားပြင်ထားတယ်။

ဧည့်သည်တွေစုံနေကြပြီ.......

ဦးနဲ့ကျမအဖြူရောင်ဆင်တူ၊မင်္ဂလာဝတ်စုံနဲ့လက်ချင်းတွဲပြီး၊

ရင်ဘတ်မှာမင်္ဂလာအထိမ်းအမှတ်အနီရောင်ဖဲကြိုးလေးကိုယ်စီ၊

ကျမဦးခေါင်းထက်မှာမင်္ဂလာဆောင်ဇာခေါင်းစည်းလေးစည်းလျက်၊

ဖြေးဖြေးချင်းလမ်းလျှောက်ထွက်လာပြီ

ကျမအရမ်းပျော်နေတယ်၊ဦးလက်ကိုတင်းတင်းဆုပ်ပြီးဖြေးဖြေးလှန်းလာနေပြီ

မင်္ဂလာစင်မြင့်ထက်ဆီသို့..........

တီးဝိုင်းအဖွဲ့ကကြည်နူးဖွယ်မင်္ဂလာတေးသွားတရုတ်သီချင်းကိုတီးမှုတ်နေတယ်၊

ဧည့်သည်တွေကိုနှုတ်ဆက်အပြုံးနဲ့နှုတ်ဆက်ရင်းဖြေးဖြေးလျှောက်လာနေတယ်၊

ဦး...မင်္ဂလာစင်မြင့်ကိုမတက်ဘဲပင်လယ်ကမ်းခြေဖက်ကိုဆက်လျှောက်နေတယ်၊

“ဦး...ဘယ်သွားမလို့လဲ၊စင်မြင့်ကနောက်မှာကျန်ခဲ့ပြီ”

ကမ်းခြေရောက်တော့..ဦး..ကျမလက်ကိုအတင်းဖြုတ်ချပြီး

ပင်လယ်တည့်တည့်ဆီပြေးသွားနေတယ်

ရုတ္တရက်ကျမကြောင်နေပြီးမှကျမလဲဦးရဲ့အနောက်ကိုဂါဝန်မပြီးအပြေးလိုက်ပါတော့တယ်

“ဦး...ပြန်လာခဲ့ပါ၊ကျမကိုမထားခဲ့ပါနဲ့”

ကျမဒူးထောက်ရက်လဲကျသွားပါတယ်၊မင်္ဂလာပန်းစည်းလဲလွင့်စင်ကျေမွသွားပါပြီ

ဦး...ကျမကိုထားခဲ့ပြီး၊ပင်လယ်ထဲခုန်ချပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ

“ဦး...ကျမကိုမထားခဲ့ပါနဲ့၊ဦး....ကျမကိုတစ်ယောက်ထဲမထားခဲ့ပါနဲ့”

ကျမလက်တွေသဲတွေကိုဆုပ်ကိုင်ရင်း၊နှုတ်မှလဲငိုရင်းပြောနေမိပါတယ်

“ဦး...ကျမကိုမထားခဲ့ပါနဲ့””ကျမ..ကိုမထားခဲ့ပါနဲ့”

…………………………………………………………………………….

အဖေဒေါသထွက်နေတယ်၊ကျမကိုမကြည့်ဘဲအဝေးကိုငေးကြည့်နေတယ်၊

“အဖေ...သမီးမိုက်ကိုခွင့်လွတ်ပါ၊”

“အဖေမုန်းတဲ့လူကိုချစ်နေမိတဲ့ကျမကိုအဖေကြိုက်သလိုအပြစ်ပေးပါ”

“အဖေ...သမီးကိုခွင့်လွတ်ပါ”

…………………………………………………………………………………..

“မော်မော်..ရေ...ငါဘာဆက်လုပ်ရမလဲ”

“ငါ...ဦးကိုအရမ်းချစ်နေပြီ၊”

“ငါ့အဖေ...ကစားသမားတွေကိုအရမ်းမုန်းတယ်”

“ငါဘာဆက်လုပ်ရမလဲ၊”

ငါဘာလုပ်ရမလဲ...မော်မော်

……………………………………………………………………………..

“အရှင်ဘုရား...တပည့်တော်မ...ရိုသေစွာလျှောက်ထားခွင့်ပြုပါ”

“ငွေသောင်ယံရွာကလေးအတွက်တပည့်တော်ချွေးနဲစာနဲ့မူလတန်းကျောင်းဆောက်ပေးချင်ပါတယ်”

“မူလတန်းကျောင်းဆောင်လှူပြီးသည်အထိတပည့်တော်ကိုနေခွင့်ပေးပါ”

“ရှင်သန်ခွင့်ပေးပါ၊တပည့်တော်မသေပါရစေနဲ့...အရှင်ဘုရား”

…………………………………………………………………………………………………………

နားထဲမှာအသံတွေကြားနေတယ်၊ဒါပေမဲ့ကြားနေကျအသံတွေမဟုတ်၊

အိပ်နေရင်းကိုယ်လှည့်ကြည့်လိုက်တာ၊တစုံတယောက်လက်မောင်းကိုလာထိမ်းတာခံစားလိုက်ရတယ်

“ဦး....မနွေး၊သတိရလာပြီ၊ မနွေး....မနွေး...နားနားကပ်ပြီးခေါ်သံကြားတယ်”

မျက်လုံးဖြေးဖြေးဖွင့်ကြည့်လိုက်တယ်၊

စိုးရိမ်တဲ့မျက်လုံးနဲ့စိုက်ကြည့်နေတဲ့ဦး...ဦးဘေးမှာဆရာမ၊

လက်နှစ်ဖက်လုံးဆေးတွေချိတ်ထားတယ်၊အဖြူရောင်အခန်းငယ်ထဲမှာ

နှာခေါင်းမှာဆေးနံ့၊အရက်ပျံအနံ့တွေရနေတယ်။

နွေးနွေးသတိရပြီလား၊ဘာမှမပူနဲ့တော့၊ဆေးရုံရောက်နေပြီ

ကျမသတိမေ့နေတာ ၂ ညရှိခဲ့ပြီ၊အခုပါရမီဆေးရုံရောက်နေတယ်။

ဆေးရုံမရောက်ခင်ကျမပါးစပ်ကဘာတွေယောင်ယမ်းပြောနေမှန်းမသိ၊

နောက်ပြီးသတိလစ်သွားတယ်။ရုံးခန်းမှာသတိလစ်ပြီးတဲ့နောက်

ကျမပါးစပ်ကထွက်လာတဲ့စကား၊အားလုံးဦး....ကြားနေတယ်။

နောက်ကျတော့ဦး...ပြန်ပြောပြတယ်၊

ကျမ၊မရှက်ပါဘူး၊ဒီစကားအားလုံးဟာကျမရင်ထဲကလာတဲ့စကားလုံးတွေပါ။

ကျမရင်ထဲကစကားတွေဦး...ကြားလိုက်တာပိုတောင်ကောင်းသေးတယ်။

ပါရမီဆေးရုံမှာကျမကိုဦးကျော်နဲ့ဆရာမ..နှစ်ယောက်စောင့်ပေးတယ်။

ရောဂါရှိသူတွေနဲ့အတူရှိနေလို့ဦးကိုလဲအိမ်ပြန်ခွင့်မပြုပါ၊

အောက်စီဂျင်စက်နဲ့အသက်ရှုနေရတယ်။လက်နှစ်ဖက်လုံးဆေးတွေချိတ်ထားတယ်။

ညဖက်အိပ်ဆေးနဲ့အိပ်နေရတယ်။လမ်းလျှောက်ရင်မောနေတုန်းဘဲ

ကျမကိုရှင်သန်ခွင့်ပေးတဲ့ဗုဓ္ဒဘုရားရှင်ကိုကျေးဇူးတင်တယ်

မူလတန်းကျောင်းကိုနေပြန်ကောင်းရင်ဆောက်မယ်လို့ရည်ရွယ်ထားတယ်

ကျမကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့တော့မလောက်ဘူး၊ဒါပေမဲ့..ကျမအဖေကူမယ်လို့ကတိပေးထားတယ်။

ကျမငွေတွေလဲမလိုချင်တော့ဘူး၊နေကောင်းအောင်ပြန်ကျိုးစားရတော့မယ်။

ဆေးရုံဆိုတော့သူတို့ကုထုံးနဲ့ကုသပေးပါတယ်၊ကျမလဲအခြေအနေပြန်ကောင်းလာနေပြီ။

ချောင်းသာအိမ်ကိုပြန်ချင်တယ်။အမေတို့အိမ်ကိုပြန်ချင်တယ်။

အလုပ်တွေလဲလုပ်ချင်စိတ်မရှိတော့ဘူး။ဆေးရုံမှာလဲမနေချင်ဘူး၊

ကျမနဲနဲသက်သာလာပေမဲ့ကျမဘေးကလူနာတွေခဏခဏအပြောင်းအလဲဖြစ်နေတယ်။

ကျမရှေ့မှာသေခြင်းတရားနဲ့နေ့တိုင်းကြုံနေရတယ်။

ကျမကြောက်နေမိတယ်။ဦးအမြဲတမ်းကျမဘေးမှာရှိနေလို့တော်သေးတယ်။

အမြဲအားပေးစကားတွေပြောနေတယ်။ဆေးရုံမှာဆယ်ရက်နေခဲ့ရတယ်။

ရုံးခန်းပြန်ရောက်ပြီ၊အဖွဲ့တွေနဲ့ပြန်ဆုံလို့စိတ်အပြောင်းအလဲတော့ဖြစ်ပါတယ်။

လှုပ်ရှားရင်မောနေတုန်းဘဲ၊အရင်ကအရမ်းသန်မာခဲ့တဲ့ကျမ၊အခုပျော့ခွေနေပြီ။

ရင်ထဲမှာကြောက်စိတ်တွေအောင်းနေတယ်။

ရုံးအဖွဲ့အားလုံးရောဂါကင်းစင်နေပြီ၊အိမ်မပြန်ဖြစ်ကြပါ။

ကျမနဲ့ဆရာမတို့ဦးအထပ်မှာဘဲအိပ်ကြတယ်။

ကျမရောဂါကင်းပြီး၊ဆရာမ...မလိုတော့ရင်အပေါ်ထပ်ပြန်တက်မယ်။

ကျမအဆုပ်အောက်ပိုင်းတွေဖြူနေတာကိုဓါတ်မှန်မှာတွေ့ခဲ့ရတယ်။

ကြာရင်တဖြေးဖြေးကောင်းသွားမယ်လို့ပြောကြတယ်။

အသက်ရှုလေ့ကျင့်ခန်းတွေလုပ်ခိုင်းတယ်၊ဒါမှအမောခံနိုင်လာမယ်လို့ပြောတယ်။

ကျမရင်ထဲမှာကြောက်စိတ်တွေရှိနေတယ်၊ဘာကိုကြောက်နေလဲကျမ၊မသိပါ။

သေရမှာကြောက်နေတာလား၊တခုခုကိုစိုးရိမ်နေတာမျိုးလား၊မပြောတတ်ဘူး

နေရတာမပျော်ဘူး၊

မော်မော်ကိုသတိရလို့ဦးကိုမေးကြည့်တော့သူတို့တအိမ်လုံးကိုဗစ်ဖြစ်ကြတယ်။

ခုတော့ပြန်ကောင်းနေပြီဆိုတော့ကျမစိတ်အေးသွားပါတယ်။

ဖုံးတော့မဆက်ဖြစ်၊ကျမကိုယ်တိုင်ဖုံးဆက်ချင်စိတ်မရှိလို့ပါ။

ဈေးကြိုခြံထဲကအန်းကုန်း၊အန်းမတို့ဘာမှမဖြစ်လို့တော်သေးတယ်၊

ခြံကျယ်တယ်၊လူဝင်လူထွက်မရှိတော့ရောဂါကင်းတယ်။

အဖေတို့ဆီမှာလဲမဖြစ်ကြဘူး၊အားလုံးအေးအေးဆေးဆေးဘဲ

ဒါပေမဲ့...ချောင်းသာကမ်းခြေမှာလူတွေမရှိတော့ဘူး၊

ဧည့်သည်တွေမလာကြတော့၊ချောင်းသာတရွာလုံးအလုပ်မရှိကြတော့ပါ။

ချောင်းသာဆိုက်ကြီးကငွေဈေးတွေတက်တာကြောင့်သံသမားပစ္စည်းမသွင်းနိုင်တော့ဘူး။

ဟိုတယ်ကြီးမှာဖြစ်ကြတာကျမတို့နဲ့မဆိုင်ဘူး၊ကျမတို့ကလက်ခစားလုပ်နေတာ၊

ပိုင်ရှင်၊သံသမားနဲ့ဦးတို့စကားတွေပြောနေကြတယ်။အရင်နှုန်းတွေနဲ့တော့သံသမားမလုပ်နိုင်တော့ဘူး။

ပစ္စည်းဈေးနှုန်းကိစ္စတွေပြန်ညှိုနေကြတယ်။

လောလောဆယ်သံသမားပစ္စည်းမချတော့ကျမတို့လဲအလုပ်ရပ်နေတယ်။

ကုမ္ပဏီဟိုတယ်အတွက်သံတွေဘိလပ်မြေတွေကြိုဝယ်ထားတော့နဲနဲခံသာတယ်။

ဆေးရုံဆင်းပြီး ဆယ့်ငါးရက်လောက်မှာဆရာမကိုပြန်လွတ်ပြီး

ကျမအပေါ်ထပ်ပြန်တက်ခဲ့တယ်၊လူလဲနဲနဲနေကောင်းလာပြီ

ဒါပေမဲ့အလုပ်ထဲကိုအာရုံစိုက်လို့မရ၊အိမ်တွင်းဒီဇိုင်းလက်စသတ်ဖို့ကျန်သေးတယ်။

စားပွဲပေါ်ထိုင်ပြီးကိုယ်ဆွဲထားတဲ့ပုံတွေပြန်ကြည့်တာ၊

ဆွဲထားတဲ့ပုံတွေကိုယ့်နဲ့စိမ်းနေသလိုဘဲခံစားရတယ်။

ထပ်ဆွဲဖို့လိုနေသေးတယ်ဆိုတာသိတယ်၊ဒါပေမဲ့ခေါင်းထဲကဘာမှမထွက်လာ၊

ဖုံးငွေဖြည့်ဖို့ AYA Banking password မေ့နေတယ်။

ဖုံးထဲရှာကြည့်ပြီးဖြည့်ဖို့ကိုယ့်ဖုံးနံပါတ်ကိုယ်မေ့နေတယ်။

ကျမမှတ်ဥဏ်တွေဘာဖြစ်ကုန်ပြီလဲမသိတော့ပါ၊

ပိုဆိုးတာကကားမမောင်းရဲတော့ဘူး၊ကိုယ်ကိုကိုယ်ယုံကြည်မှုပျောက်နေတယ်။

ကိုဗစ်ကလူ့သွေးကိုပြစ်စေတယ်။သွေးခဲအစအနတွေကသွေးကြောထဲပိတ်ဆို့စေပြီး

လူ့အသက်ဆုံးရှုံးတဲ့အထိဖြစ်တတ်တယ်။

ဆေးရုံဆင်းပြီးတော့ရောဂါဖြစ်တဲ့လူအားလုံးသွေးအပြစ်အကျဲကိုသွေးဖေါက်စစ်ပြီး

သွေးကျဲဆေး Enoxaprin ချက်ပတ်လည်အရေပြားအောက်ကအဆီပြင်မှာ 7 ရက်ဆေးထိုးကြတယ်။

တစ်ရက်ရုံးမှာထိုင်ရင်းမော်မော့်ကိုသတိရလို့ဖုံးကောက်ဆက်လိုက်တယ်။

ဖုံးစက်ပိတ်ထားတယ်၊နေပြန်ကောင်းနေပြီဘာလို့ဖုံးပိတ်ထားတာလဲ

ရုံးမှာဦးရှိနေတယ်

“ဦး...မော်မော့်ဖုံးပိတ်ထားတယ်၊ဦးဖုံးဆက်လို့ရလား “

ဦးကျမမျက်နှာကိုစိုက်ကြည့်ပြီး”နွေးနွေး..နင်...စိတ်လျှော့ထားနော်၊မော်မော်ဆုံးတာတစ်ပတ်ရှိပြီ”

ကျမခေါင်းထဲမိုက်ကနဲဖြစ်သွားတယ်”ဦး...ပြောတာနေကောင်းပြီဆို”

“ဟုတ်တယ်၊သွေးခဲတွေကအဆုပ်မှာဆို့ပြီးဆုံးသွားတယ်”

“ဦး..ဘာလို့နာရေးမသွားတာလဲ”

“သွားလို့မရလို့ပေါ့၊အသွားအလာတွေပိတ်ထားတယ်”

ဦးလဲစိတ်မကောင်းလို့မျက်နှာလွဲနေတယ်။

ကျမရင်ထဲအရမ်းဝမ်းနည်းပြီးငိုနေမိတယ်၊

မော်မော်မရှိတော့ဘူး၊ဆုံးသွားပြီ၊ကျမရင်ထဲကလက်မခံနိုင်ဘူး

ဒီနေ့ညစာကျမ၊မစားနိုင်ပါ၊မျိုမကျတာ

မော်မော်အကြောင်းတွေတွေးပြီးဝမ်းနဲလာတယ်။

ကျမအချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းမရှိတော့ဘူး၊တွေးရင်းတွေးရင်း၊ရင်ထဲမှာကြပ်လာတယ်။

ခြေဖျားတွေအေးစက်လာတယ်၊ရင်ထဲမှာကတုန်ကရင်ဖြစ်နေတယ်။

ကျမအခြေအနေမကောင်းတာဦးကိုအကြောင်းကြားလိုက်လို့ဦးအပေါ်ထပ်တက်လာတယ်။

“ဦး...ကျမရင်ထဲမှာမကောင်းဘူး၊နေလို့မကောင်းဘူး”

“ဘာဖြစ်နေလဲမသိဘူး”

ဦးကျမကိုသွေးပေါင်ချိန်တိုင်းတယ်

အပေါ်သွေး ၁၅၀/ အောက်သွေး ၈ရ /နှလုံးခုန် ၈၄

၅မိနစ်လောက်ထပ်တိုင်းတယ် ၁၆၅/၉၈ နှလုံးခုန် ၈ရ

ခဏဘဲထပ်တိုင်းတယ်     ၁ရ၀/၉၉ နှလုံးခုန် ၉၀

ဒါပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး၊ဦး..ကျမကို....အောင်ရတနာဆေးရုံခေါ်လာတယ်။

ဆေးရုံရောက်တော့သွေးပေါင်ချိန်တွေလဲတက်နေတုန်း၊

ကျမမှာဆီးချိုမရှိဘူး၊အခုဆီးချိုပါတက်နေတယ်။

ဆေး ၃မျိုးတိုက်တယ်။အီးစီဂျီတွေဆွဲတယ်။

ဆေးသောက်ပြီးနာရီဝက်လောက်မှာသွေးပေါင်ချိန်ပြန်ကျလာတယ်။

ဆီးချိုလဲပြန်ကျလာတယ်။နောက်တစ်နာရီလောက်မှာပုံမှန်ပြန်ဖြစ်လာတယ်။

ကျမခန္ဓာကိုယ်ပုံမှန်မဟုတ်တော့ဘူး၊မနက်ဖြန်နှလုံးအထူးကုနဲ့ပြဖို့စီစဉ်ရတော့မယ်။

အိမ်ပြန်ရောက်တော့ကျမသောက်တဲ့ဆေးတွေအကြောင်းဆရာဝန်ကိုမေးကြည့်တယ်၊

သွေးကျဆေး Losar denk 50mg

 အိပ်ဆေး Xanax 0.5mg

 နှလုံးငြိမ်ဆေး Corbis 5mg

နှလုံးအထူးကုဆရာဝန်ကြီးနဲ့စစ်ကြည့်တော့လဲအားလုံးပုံမှန်၊ပြန်စောင့်ကြည့်ကြမယ်၊

နောက်နှစ်ရက်ညဖက်ထပ်ဖြစ်လို့ဆေးရုံထပ်ရောက်တယ်၊

နှလုံးခုန်မြန်တယ်၊ခြေလက်အေးလာတယ်၊ဆီးချိုတက်တယ်။

အရင်ဆေးတွေဘဲထပ်သောက်ရတယ်။နောက်တစ်နာရီဆိုရင်ပုံမှန်ပြန်ဖြစ်သွားပြန်ရော

ကိုယ့်ကိုကိုယ်သိနေတယ်ပုံမှန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ

နှလုံးဆရာဝန်ကြီးကပေးတဲ့ဆေးတွေကိုဆောင်ထားခိုင်းတယ်။

နောက်ထပ်ဖြစ်ရင်ဆေးသောက်ဖို့မှာလိုက်တယ်။

နောက်ဖြစ်ရင်ဖုံးဆက်ဖို့လဲမှာထားတယ်။

နောက်သုံးရက်မှာထပ်ဖြစ်ပြန်တယ်။ဆရာဝန်ကြီးဆီဖုံးဆက်တယ်။

ပေးထားတဲ့ဆေးကိုသောက်ဖို့ပြောတယ်။နောက်တနာရီလောက်ဆိုပြန်ကျသွားတယ်။

ကိုယ့်ကိုကိုယ်စိတ်ပျက်လာတယ်။ဖြစ်တာတွေကရက်ခြားဖြစ်နေပြီ

နောက်အကြိမ်တွေမှာ သွေးကျဆေး Losar Denk ဖြုတ်လိုက်တယ်။

ဆေး နှစ်မျိုးနဲ့ပြန်ထိမ်းနိုင်တာတွေတွေ့လာတယ်။

မကြာခဏဖြစ်နေလို့ဆရာကြီးကဟော်မုန်းဆရာနဲ့တွေ့ဖို့အကြံပြုခဲ့တယ်။

အာယုဆေးရုံကဟော်မုန်းဆရာကြီးကိုပြတယ်။

ဆရာကြီးကအဒရီနယ်ဂလင်းကိုမသင်္ကာဘူး၊အဒရီနယ်ဂလင်းရောင်နေရင်လဲ

ဒီလက္ခဏာမျိုးဖြစ်တတ်လို့ပါတဲ့၊ CT scan ရိုက်ကြည့်တယ်။

ကျမအဒရီနယ်ဂလင်းကပုံမှန်ဘဲ၊ဒီလိုနဲ့ကျမနှလုံးဆရာဝန်ကြီးဆီပြန်ရောက်လာပြန်ပါတယ်။

နှလုံးဆရာဝန်ကြီးကညဖက်တွေမှာဆေးနှစ်မျိုးကိုတခြမ်းစီသောက်ဖို့မှာလိုက်တယ်

စိတ်ထဲမှာမသင်္ကာရင်တစ်လုံးစီသောက်ဖို့ပါမှာလိုက်တယ်။

နှလုံးခုန်တာတွေကရက်ခြားဖြစ်နေတဲ့ကျမစိတ်ဓါတ်ကျလာတယ်။

အလုပ်လုပ်ချင်စိတ်မရှိတော့ဘူး။

ဆရာကြီးကစိတ်လှုပ်ရှားစရာတွေရှောင်ဖို့မှာလိုက်တယ်။ဖြစ်ပျက်နေတဲ့လောကကြီးထဲမှာ

နေနေကြတဲ့ကျမတို့ဝမ်းနည်းစရာ၊ဝမ်းသာစရာတွေရှောင်လို့မရပါဘူး၊

တစ်ရက်ကျမနဲ့ဦး ..ညစာစားရင်းအမှတ်မထင်ဦးဆီကအလုပ်လုပ်ရတာခက်လာတဲ့အကြောင်းတွေ၊

ပစ္စည်းတွေဈေးတက်နေတဲ့အကြောင်းတွေ၊ပစ္စည်းမရှိလို့အလုပ်ရပ်ထားရတဲ့ဆိုက်တွေအကြောင်း

ကျမကြားမိပြီးအဲဒီည နှလုံးတုန်ရင်ခုန်ပြီးဆေးသောက်ခဲ့ရသေးတယ်။

နောက်တစ်ညတရေးနိုးမှမော်မော့်အကြောင်းတွေးပြီးစိတ်လှုပ်ရှားတာတွေဖြစ်၊ဆေးသောက်လိုက်ရတယ်။

တခါတလေညစာစားဖို့ဦးမရောက်လာတဲ့ညတွေမှာလဲကျမဆေးသောက်နေရတယ်။

ဟိုတုန်းကအသဲမာတဲ့ကျမခုတော့အသဲမမာနိုင်တော့ပါ။

ကျမနှလုံးသားတွေခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပါ။

ကိုဗစ်နှိပ်စက်လိုက်တာဒီလောက်တောင်ကျမနှလုံးသားပျက်စီးခဲ့ရလားဆိုပြီး

ကိုယ့်ကိုကိုယ်ဒေါသထွက်ပြီးဆေးသောက်ခဲ့ရတဲ့ညတွေလဲမနဲပါ။

ဦးအကြံပေးလို့ကျမဘန်ကောက်ဆေးရုံသွားပြီးဆေးစစ်ခဲ့သေးတယ်။

ကျမနှလုံးစစ်ရင်အားလုံးကောင်းနေတယ်၊ကျမအဖြစ်တွေကိုပြောပြတော့ဆရာဝန်တွေလဲအဖြေရှာမရ။

နောက်ဆုံးတော့ကိုဗစ်နောက်ဆက်တွဲဖြစ်တတ်တဲ့ရောဂါလို့ဘဲနာမည်တပ်လိုက်ကြပါတယ်။

ကြာလာတော့နှလုံးတုန်၊ရင်ခုန်တာတွေဖြစ်တာတွေနဲလာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့အရင်လိုတော့မကောင်းသေးပါ။ဖြစ်တာတွေရှိနေတုန်းပါဘဲ။

ဦးသူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့စင်္ကာပူအလည်သွားကြပါတယ်။

ကျမရောဂါသက်သာအောင်ဦးနဲ့ပတ်သက်တာတွေကိုစိတ်လျှော့ထားတယ်။

ဦးနဲ့အတူပါသွားတဲ့အမျိုးတစ်ယောက်ဆီကစာတိုတစ်စောင်ဝင်လာတယ်။

“Santosa casino မှာဦးနှစ်ညကစားတာ ဒေါ်လာငါးသောင်းကျော်နိုင်တယ်”

ဝါသနာကိုတားမရပါဘူး၊ကျမစိတ်ထင်ကျမတားရင်ရမယ်လို့ကိုယ့်ကိုကိုယ်အထင်ကြီးခဲ့တယ်။

ရန်ကုန်မှာလူစုလို့မရလို့မကစားဖြစ်တာ၊အခုစင်္ကာပူမှာသွားကစားနေတယ်။

ဦးဝါသနာကိုသိကြားမင်းဆင်းတားလဲမရပါဘူး

ဦးဒေါ်လာငါးသောင်းနိုင်လို့ကျမဝမ်းမသာပါဘူး၊ကစားသမားတွေဟာအမြဲတမ်းနိုင်နေတာမှမဟုတ်တာ၊

ဒီနေ့ငါးသောင်းနိုင်တယ်၊နောက်နေ့တစ်သိန်းရှုံးနိုင်တယ်၊ဆယ်သိန်းလဲရှုံးနိုင်တယ်၊

သိန်းတစ်ရာလဲရှုံးနိုင်တယ်။အချိန်မရွှေးကျမတို့ကုမ္ပဏီဒေဝါလီခံသွားနိုင်တယ်။

ကျမငွေတော့မဟုတ်ပါဘူး၊ဒါပေမဲ့တချိန်နှစ်ယောက်တစ်ဘဝထူထောင်နေတဲ့အချိန်၊

သားသမီးတွေရှိလာရင်၊ဒီလိုကြုံရမဲ့အဖြစ်တွေးတောင်မတွေးရဲဘူး၊

ကျမတို့ဦးငယ်၊သူ့သားကျမမောင်လေးကိုတိုးကိုမြင်ယောင်မိတယ်၊

အဖေပြောခဲ့တယ်ဒုတိယကိုတိုးတစ်ယောက်ထပ်မမြင်ချင်ဘူး

“မိနွေး...နင်စိတ်လျှော့လိုက်တော့”

“နင့်ရဲ့...တိုင်ပင်ဖေါ်......မော်မော်လဲမရှိတော့ဘူး”

“နင်ဘယ်သူ့ကိုရင်ဖွင့်မလဲ”

“အဖေ့ကိုဒီအကြောင်းပြောမလား”

“နင်တုတ်စာမိသွားမယ်”

စဉ်းစားရင်း..နှလုံးတုန်၊ရင်ခုန်..ပြီးတော့ဆေးသောက်အိပ်။

ဧပြီလဆန်း...တရုတ်ရွာစကားနဲ့ပြောရရင်”ချိန်မှိန်”တရုတ်တွေကွယ်လွန်ပြီးခဲ့သောမိဘ၊အဖိုးအဖွားတွေကို၊

သတိရစေဖို့သူတို့ရဲ့အုတ်ဂူတွေကိုသွားကန်တော့တဲ့အချိန်ရောက်လာပြီ၊

ခါတိုင်းနှစ်တွေဦးမသွားပါဘူး၊မော်လမြိုင်ကအန်းကုန်း၊အန်းမနဲ့အမျိုးတွေဘဲကန်တော့ကြတယ်။

ဒီနှစ်ကျမဦးကိုမော်လမြိုင်လိုက်ပို့ပေးဖို့တောင်းဆိုခဲ့တယ်။

ကျမမော်မော့်ကိုပြောမဲ့စကားတွေရှိနေတယ်။ကျမရင်ထဲကတောင်းပန်စကားတွေရှိနေတယ်။

မော်မော့်ရှေ့မှာပြောချင်လွန်းလို့မော်လမြိုင်ကိုသွားချင်နေတယ်။

ကျိုက်မရောလမ်း၊မုယောင်းကျေးရွာ၊ထားဝယ်ဘုန်းကြီးကျောင်းအလွန်မော်လမြိုင်တရုတ်သင်္ချိုင်း

ဒီနေ့ကန်တော့တဲ့ရက်မို့လို့လူတွေစည်ကားနေတယ်။

အုတ်ဂူအသီးသီးအပေါ်မှာရောင်စုံစက္ကူလေးတွေအုပ်မိုးပေးနေကြတယ်၊

အုတ်ဂူရှေ့ပန်းအိုးတွေထဲမှာလှပတဲ့ပန်းလေးတွေစိုက်ထိုးထားကြတယ်။

အမွှေးတိုင်အနံ့တွေ၊မီးရှို့လိုက်တဲ့ငွေစက္ကူအနံ့တွေနှာခေါင်းထဲဝင်လာနေတယ်။

မော်မော်အုတ်ဂူရှေ့ကိုရောက်ပြီ၊မိသားစုတွေကန်တော့ပြီးသွားပြီ၊

ကျမတို့လာမယ်ဆိုလို့အားလုံးစောင့်နေကြတယ်။

မော်မော်လဲလျှောင်းနေတဲ့အုတ်ဂူလေး၊ဆေးရောင်တွေလတ်ဆတ်နေဆဲ၊

အုတ်ဂူမျက်နှာစာမှာထွင်းပြီးကပ်ထားတဲ့မော်မော်ဓါတ်ပုံ၊ကျမကိုစိုက်ကြည့်နေတယ်။

မမော်မော်

အသက်( ၃၆ )နှစ်

27.07.2021 နေ့တွင်ကွယ်လွန်သည်။

မော်မော်မျက်နှာလေးကိုထိတွေ့ရင်းကျမရှိုက်၍ရှိုက်၍ငိုနေမိတယ်။

ကမ်းပေးလာသောအမွှေးတိုင်ကိုယူပြီးကန်တော့လိုက်ပါတယ်။

“မော်မော်...ငါ့ကိုခွင့်လွတ်ပါလို့မပြောချင်တော့ဘူး”

နင့်ကိုပေးထားတဲ့ဂတိငါဖျက်လိုက်လို့ငါ့ကိုခွင့်မလွတ်ပါနဲ့

နင်နဲ့ငါအမျိုးတော်ဖို့ဆိုတာမဖြစ်နိုင်တော့ဘူး

ဦးကိုမချစ်တော့လို့မဟုတ်ဘူး၊

နောက်တစ်ယောက်အသစ်တွေ့လို့လဲမဟုတ်ဘူး

ငါ့အချစ်တွေဦးဆီမှာဘဲထားခဲ့ပြီ

ငါ့အဖေအရမ်းမုန်းတဲ့ကစားသမား၊ဦးလဲသူ့ဝါသနာသူမစွန့်နိုင်ဘူး

အရင်ကငါသူ့ဝါသနာကိုတားနိုင်လိမ့်မယ်လို့ထင်ခဲ့တယ်

အခုငါ့နှလုံးသားလဲအရင်လိုမမာနိုင်တော့ဘူး

ဦးနဲ့ယူလိုက်ရင်..ငါမကြာခင်နင့်နောက်ကိုလိုက်ရတော့မယ်။

ငါရွာအတွက်လုပ်ပေးစရာတွေရှိသေးတယ်

ငါအသက်ဆက်ရှင်ချင်သေးတယ်

ငါ့ဘဝကိုတစ်ယောက်ထဲဇာတ်သိမ်းဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ

ငါမကြာခင်ရွာပြန်တော့မယ်၊

ငါ့မိဘအရိပ်မှာဘဲခိုလှုံတော့မယ်၊

“နင်နဲ့ငါနောက်ဘဝမှာပြန်ဆုံကြရအောင်”

ရုံးပြန်ရောက်တော့ဆိုက်အတွက်လူတွေစီစဉ်ရတယ်။

ကျမလုပ်ခဲ့တဲ့နေရာတွေကိုအစားထိုးရတော့မယ်။

ငွေစာရင်းကြီးကြပ်ဖို့ရုံးမှာရှိပြီးသားဦးတို့အမျိုးထဲကတစ်ယောက်ကိုတာဝန်ပေးလိုက်တယ်။

ကျမနောက်ဆုံးအလုပ်ကနှလုံးဆရာဝန်ကြီးနဲ့တွေ့ခဲ့တယ်။

“ကျမရွာပြန်တော့မယ်၊ဘာဆေးတွေဆောင်ထားရမလဲ”

ဆောင်ထားရမဲ့ဆေးတွေကိုဆရာရေးပေးပါတယ်

ကျမသောက်နေကျဆေးတွေပါဘဲ၊စိတ်ငြိမ်ဆေး Tenaxit ထပ်ဆောင်ထားခိုင်းတယ်၊

ဆရာကြီးကအရေးကြီးရင်ဖုံးဆက်ဖို့မှာလိုက်တယ်။

ဒီနေ့ညကျမဦးကိုပြောရတော့မယ်။

“ဦး...ကျမရွာကိုအပြီးပြန်တော့မယ်၊ကျမအလုပ်ထွက်တော့မယ်”

......နင်နေမကောင်းသေးဘူးလေ...

....ရန်ကုန်မှာဆေးမကုတော့ဘူးလား....

“ဆရာ့နဲ့တွေ့ပြီးပြီ၊လိုတဲ့ဆေးတွေလဲစုထားပြီးပြီ”

.....နင်ဘယ်လုပ်လုပ်မလို့လဲ....

“ကျမဘယ်အလုပ်မှလဲမလုပ်ဘူး၊ကျမအိမ်ဘဲပြန်မယ်”

....အေးအေးဆေးဆေးအနားယူလိုက်ပါ....

....နင်ပျော်သလောက်နေပြီးပြန်လာခဲ့ပါ...

“ကျမငွေသောင်ယံမှာမူလတန်းကျောင်းဆောက်ပေးချင်တယ်”

“ကျမကိုယ်တိုင်ကြီးကြပ်ပြီး၊ဆောက်ပေးချင်တယ်”

.....နင်ကိုဗစ်ဖြစ်နေထဲက၊နင်ဖြစ်ချင်တာတွေကြားတယ်၊အဖေနဲ့တိုင်ပင်ပြီးဆောက်နေတာပြီးတော့မယ်....

ကျမအံ့ဩသွားတယ်၊ဦးရောအဖေပါဒီအကြောင်းတွေကျမကိုမပြောခဲ့ကြ။

ရောဂါဖြစ်ကထဲကရွာမပြန်တာလဲအတော်ကြာနေပြီလေ။

.....ငါတို့ဟိုတယ် Sea view ကဘန်ဂလိုတွေလဲလက်စသတ်နေပြီ.....

....ငါတို့မင်္ဂလာပွဲလုပ်လို့ရနေပြီ.....

“ဦး..ဒီအကြောင်းတွေမေ့လိုက်ပါတော့၊ကျမတို့အတူနေဖို့ဆိုတာမဖြစ်နိုင်တော့ဘူး”

“ဦး..လဲဦးဝါသနာကိုမစွန့်နိုင်ဘူး၊အဖေလဲကျမကိုစိုးရိမ်နေတယ်၊သူ့မှာသင်္ခန်းစာတွေရှိခဲ့တယ်”

“ကျမအဖေ့ကိုပုံချပြီးဖြတ်တာတော့မဟုတ်ဘူးနော်၊ကျမဘဝကျမပိုင်တယ်”

“အဖေ့ကိုဂရုမစိုက်ဘဲ၊ကျမလမ်း၊ကျမလျှောက်ရဲတယ်”

“ဒီအတွေးနဲ့ဦးကိုချစ်ခဲ့တယ်”

“အခုအခြေအနေကအရင်နဲ့မတူတော့ဘူး”

“ကျမနှလုံးသားခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘူး”

“ဆေးတွေအမြဲဆောင်ထားရတယ်၊ရှေ့ရေးတွေတွေးပြီးအိပ်မရတဲ့ညတွေမှာဆေးသောက်နေရတယ်။”

....အနာသိရင်ဆေးရှိပါတယ်၊ရောဂါကိုပျောက်အောင်ကုလို့ရမှာပါ၊အချိန်တစ်ခုယူရင်ပျောက်သွားမှာပါ၊....

.....ငါ့အချစ်ဆိုတာလဲ၊နင့်ကိုတွေ့ပြီးမှဖြစ်လာတာပါ၊ငါ့ဘဝဘယ်သူ့ကိုမှလဲစိတ်မဝင်စားခဲ့ဘူး...

.....နင်အေးအေးဆေးဆေးနားပါ၊ပြန်လာခဲ့ပါ၊ငါတို့မင်္ဂလာပွဲနောက်ဆုတ်ချင်လဲနောက်ဆုတ်ပါ.......

“ဦးကဝါသနာကိုစွန့်ဖို့ခက်မယ်၊ကျမ..ဦးနဲ့ယူလိုက်ရင်၊ကျမ...သိပ်မကြာဘူး၊မော်မော်နောက်လိုက်ရမယ်”

“ပြီးတော့ကျမအဖေ...သူလဲကျမစိတ်နဲ့အသက်တိုမှာဘဲ”

“ကျမအားလုံးစဉ်းစားပြီးမှဆုံးဖြတ်တာပါ”

“ဦးနဲ့သင့်တော်မဲ့သူတွေအများကြီးပါ၊စိတ်ကြိုက်ရွှေးပါ၊ကျမကိုမေ့လိုက်ပါ”

“အလုပ်အတွက်လူတွေစီစဉ်ထားပြီးပြီ”

“ကျမမနက်ဖြန်ပြန်တော့မယ်”

.........နင်ကားမောင်းလို့ဖြစ်ပါ့မလား......

“ကျမ..လိုင်းကားနဲ့ဘဲပြန်မယ်၊ကားထားခဲ့လိုက်ပြီ၊အဲဒါဦးကားလေ...”

.....လိုင်းကားနဲ့ဘယ်ဖြစ်ပါ့မလဲ၊ငါလိုက်ပို့မယ်.....

ဦးနဲ့ကျမနှစ်ယောက်ထဲချောင်းသာကိုဦးတည်ပြီးထွက်လာခဲ့တယ်။

လမ်းမှာကျမတို့နှစ်ယောက်အလုပ်အကြောင်းတွေပြောကြရင်းလာနေကြတာ၊

....နွေးနွေး...နင်မနေ့ကပြောတဲ့စကားတွေတကယ်ဘဲလား.....

ကျမ..တကယ်ပြောတာပါ၊

....ခုတော့လဲငါနဲ့အေးအေးဆေးဆေးဘဲ၊နင်ပြောနိုင်တယ်နော်...

....ငါကြားဘူးတာတွေမှာကွဲကြပြဲကြပြီဆိုရင်၊စိတ်ဆိုးကြ၊မုန်းကြတာတွေဘဲကြားနေရလို့..

....နင်ငါ့ကိုစိတ်ဆိုးတာလားဒါမှမဟုတ်မုန်းနေတာလား....

ကျမဦးကိုစိတ်လဲမဆိုးဘူး၊မုန်းလဲမမုန်းဘူး၊ကျမဦးကိုချစ်နေတုန်းဘဲ

.....ဒါဆိုဘာဖြစ်လို့မင်္ဂလာကိစ္စတွေဖျက်လိုက်ရတာလဲ....

....ငါတို့မျော်လင့်ထားတဲ့အချိန်ရောက်မှနင်ဘာဖြစ်သွားရတာလဲ...

ကျမရောဂါသည်၊နှလုံးမကောင်းတော့ဘူး၊စိတ်ထိခိုက်တာတွေခံနိုင်ရည်မရှိတော့ဘူး

ကျမအရင်က..နွေးနွေး..မဟုတ်တော့ဘူး၊ကျမအမာခံမဟုတ်တော့ဘူး

ကျမအဖေကကျမကိုပြောခဲ့တယ်၊ဒုတိယကိုတိုးတစ်ယောက်မရောက်လာစေချင်ဘူးတဲ့

အိမ်ထောင်ပြုကြပြီဆိုရင်သားသမီးတွေကိုလိုချင်ကြတာချည်းဘဲ

သားသမီးမရှိတဲ့အိမ်ထောင်ရေးကပြီးပြည့်စုံတဲ့အိမ်ထောင်ရေးတော့မဟုတ်ဘူး

တရုတ်မှာဆိုရင်အမျိုးစာလုံးကျန်ရစ်ဖို့အတွက်သားယောကျာ်းကိုပိုပြီးလိုချင်ကြတယ်။

ကျမဦးအတွက်ဦးရဲ့ဆန္ဒတွေဖြည့်ပေးနိုင်မဲ့မိန်းခလေးဖြစ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး

ကျမဦးနဲ့အိမ်ထောင်ပြုရင်ကျမကလေးမွေးပေးနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး၊

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ကျမအဖေပြောစကားတွေကျမနားထဲအမြဲကြားနေလို့

ဒီအချိန်မှာဦး...မကစားတော့ပါဘူးလို့ဘယ်လောက်ဂတိပေးပေးကျမမယုံကြည်ဘူး၊

ကျမမှာသင်္ခန်းစာတွေအများကြီးရှိခဲ့တယ်၊

ကျမတို့ဦးငယ်..သူမကစားတော့ပါဘူးဆိုပြီးဘုရားအဆူဆူနဲ့ဘုန်းကြီးတွေကိုလိမ်ခဲ့တယ်။

နောက်ဆုံးဘုရားမှာသစ္စာဆိုထားတာတွေ၊ဘုန်းကြီးတွေကိုဂတိပေးထာတာတွေအားလုံးဖျက်ခဲ့တယ်။

ဝါသနာကိုတားမရပါဘူး၊ကျမဦးကိုဖြောင်းဖြနိုင်လိမ့်မယ်လို့မိုက်မိုက်မဲမဲယုံကြည်ခဲ့ပြီးချစ်ခဲ့တာ

အခုလက်လျှော့လိုက်ပါပြီ၊ဦးစိတ်တိုင်းကျသလိုသာနေပါတော့

ကျမဦးကိုချစ်နေဆဲ၊မေတ္တာရှိနေဆဲပါ

ဒါပေမဲ့နှစ်ယောက်တစ်ဘဝထူထောင်ဖို့ဆိုတာမဖြစ်နိုင်တော့ဘူး

ဦးမောင်းလာခဲ့သောလန်ခရူဇာကား၊ကျမမွေးရပ်မြေရှောပြာလမ်းခွဲကိုကျော်ခဲ့ပြီ၊

မကြာမှီဥတိုတံတားရောက်တော့မယ်၊

ချောင်းသာအဝင်ကြိုဆိုပါ၏ဆိုင်းဘုတ်ကျော်လာတော့ရွှေသောင်ယံလမ်းခွဲထဲကွေ့ဝင်လိုက်တယ်။

“ဦး...ဆိုက်ထဲသွားမလို့လား”

....အပြန်ကျမှဝင်မယ်၊နင့်ကိုပြစရာရှိတယ်....

“ဦးတို့ဆောက်ထားတဲ့မူလတန်းကျောင်းကိုလား”

....အေး၊ဟုတ်တယ်...

သွပ်အစိမ်းရောင်မိုးထားသောမူလတန်းကျောင်း၊ကျမထင်ထားတာထက်ကြီးနေပါတယ်၊

နိုင်ငံတကာအသိအမှတ်ပြုထားသော၊ပညာရေးအဆောက်အဦး E ပုံသ္ဍာန်လေးဆောက်ထားတယ်။

“ဘာလို့အကြီးကြီးဆောက်ထားတာလဲ၊ကျမငွေနဲ့လောက်မှာမဟုတ်ဘူး”

....နောင်တစ်ချိန်အလယ်တန်းအတွက်ပါရည်ရွယ်ထားတာပါ၊....

“ကျမငွေဦးကိုလွဲပေးလိုက်မယ်”

.....ထားလိုက်ပါ၊ငွေစကားတွေမပြောပါနဲ့...

.....နင်ငါ့အပေါ်ကိုယ့်အလုပ်လိုသဘောထားပြီးလုပ်ပေးခဲ့တာတွေနဲ့ယှဉ်ရင်မပြောပလိုက်ပါဘူး...

.....ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာနင့်လိုစိတ်ဓါတ်နဲ့ငါ့ကိုကူညီပေးမဲ့သူမရှိတော့ပါဘူး.....

“ကျမဦးကိုချစ်တဲ့စိတ်နဲ့မိသားစုအလုပ်လိုသဘောထားပြီးလုပ်ခဲ့တာပါ”

“ဦးကိုချစ်တဲ့သူနောက်တစ်ယောက်ပေါ်လာရင်၊ကျမထက်တောင်ပိုလုပ်ပြပါလိမ့်မယ်”

.....ဒီဘဝမှာမဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး၊ငါ့အချစ်တွေနင့်ကိုပေးလို့ကုန်ပြီလေ......

“ကျမရှိတဲ့ငွေအားလုံးလွဲပေးလိုက်မယ်၊ကျမတွက်တတ်တယ်၊ကျမရှိတဲ့ငွေနဲ့မလောက်ဘူးဆိုတာ”

.....နင့်ငါ့ကိုပေးလဲ၊နင့်အဖေကိုငါပြန်ပေးလိုက်မယ်....

ကျမတို့ကျောင်းကိုလှည့်ပတ်ကြည့်ရင်းပြောနေကြတာ၊နောက်ဖက်မှာဆရာမတွေနေဖို့အဆောင်ဆောက်ထားပေးတယ်၊

အဆောင်ဘေးမှာနှစ်ထပ်အိမ်တစ်လုံးလဲဆောက်ထားတယ်။

“ဒီအိမ်ကဘယ်သူနေဖို့လဲ”

.....နင်နဲ့ငါနေဖို့ရည်ရွယ်ထားတယ်....ဒီစကားကြားတော့ကျမဦးမျက်နှာကိုကြည့်နေမိတယ်

ဦးသူ့ဟိုတယ်မှာဘဲအိပ်မယ်၊ဦးဟိုတယ်ကဧည့်သည်တွေလာနေကြပြီ

ရောဂါကြောင့်မွန်းကြပ်နေတဲ့စိတ်တွေအပမ်းဖြေဖို့လူတွေချောင်းသာကိုလာနေကြပြီ

ညဖက်ထမင်းစားပြီး၊ဟိုတယ်ဖက်ကျမရောက်ခဲ့တယ်

Sea view အခန်းဝရန်တာကခုံရှည်လေးမှာအတူထိုင်ပြီးစကားတွေပြောကြတယ်။

ဟိုတယ်မှာလုပ်စရာတွေကျန်သေးတယ်၊ငွေတွေမရသေးတာကြောင့်ဦးဟိုတယ်

အချိန်တော့ယူရအုန်းမယ်၊ဆိုက်ထဲမှာအင်ဂျင်နီယာတွေ၊အလုပ်သမားတွေ

ရှိသေးတယ်။ပစ္စည်းရှိတာလေးတွေနဲ့ဆက်လုပ်နေတယ်။

နောက်ဖက် ၄ ထပ်အဆောင်တွေအားလုံးပြီးနေပြီ၊Sea view ကဘန်ဂလိုတွေဆောက်ဖို့ကျန်သေးတယ်။

ဟိုတယ်အဓိကအဆောက်အဦးကလုံးဝမလုပ်ရသေး၊

ငွေတွေလဲထပ်ကုန်ဖို့အများကြီးရှိသေးတယ်၊ခေတ်ကာလကလဲမကောင်းဘူး၊

ဘာတွေဆက်လုပ်ကြမလဲ၊အရည်အချင်းရှိတဲ့ဝန်ထမ်းတွေတဖြေးဖြေးနဲလာပြီ၊

ကိုယ့်ငွေတန်ဘိုးကျတော့အပြင်ထွက်ပြီးပိုလုပ်ချင်နေကြတယ်။

အရင်တုန်းကလုပ်ခတွေအပြင်နဲ့အတွင်းသိပ်မကွာဘူး၊ခုတော့ငွေဈေးကြောင့်အပြင်မှာလုပ်ရင်

သုံးဆလောက်ပိုရသလိုဖြစ်နေတော့ထွက်ကြတာပေါ့၊ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ

ပတ်စပို့ရုံးမှာတန်းစီနေတဲ့လူတန်းကအရှည်ကြီး၊ပြည်တွင်းလုပ်ငန်းရှင်တွေမျက်ဖြူဆိုက်နေပြီ

ဦးနဲ့ကျမရန်ကုန်မှာလဲဒီအကြောင်းတွေပြောခဲ့ကြတယ်၊ရှေ့လျှောက်ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ

ပုတ်ပြတ်အပ်ထားတဲ့ဆိုက်တွေ၊ပိုင်ရှင်နဲ့ဈေးတွေပြန်ညှိုနေရတယ်၊

ညှိုနှိုင်းကြတဲ့ဈေးကိုလက်ခံတဲ့ပိုင်ရှင်ရှိသလိုလက်မခံတဲ့ပိုင်ရှင်တွေလဲရှိကြတယ်

ဦးကအလုပ်တွေကိုမြန်မြန်ဖြတ်နေတယ်၊တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်အခြေအနေရောက်မှပြန်စဉ်းစားတော့မယ်၊

အလုပ်တွေကိုဖြတ်မယ်၊ဟိုတယ်ကိုငွေရှိသလောက်ဆက်ဆောက်မယ်။

ငွေကုန်ပြီ၊ရစရာငွေတွေလဲမရှိတော့ရင်နားတော့မယ်။

ဒီအခြေအနေတွေကိုကျမလဲသိနေတယ်၊ကျမကိုယ်တိုင်လုပ်ခဲ့တယ်။

အလုပ်လောဘကြီးတဲ့ဦးတစ်ယောက်ဒီတစ်ခါတကယ်နားရတော့မယ်၊

ဝင်ငွေရလမ်းကဟိုတယ်တစ်ခုဘဲရှိတော့တယ်။

ညနေထွက်လာတုန်းကနဲနဲပူလို့အင်္ကျီအပါးဘဲဝတ်ခဲ့တယ်၊

စကားပြောရင်းညဖက်ကျတော့ပင်လယ်ကတိုက်တဲ့လေကအေးလာတယ်။

ကျမချမ်းစိမ့်စိမ့်နဲ့ခြေဖျားလက်ဖျားအေးလာပြီ၊ကျမဆေးသောက်ရတော့မယ်။

“ဦး ...ကျမချမ်းလာပြီ၊ကျမကိုဖက်ထားပေးပါလား”

....ဖြစ်ပါ့မလား၊နင်ဘဲငါ့နဲ့အိမ်ထောင်မပြုတော့ဘူးဆို...

“ကျမပြောတာကမချစ်လို့မှမဟုတ်တာ၊အခုထိကျမဦးကိုချစ်နေတုန်းဘဲ”

“ကျမဦးကိုကြောက်နေတာကဦးဟာကျမထက်ဦးရဲ့ဝါသနာကိုပိုချစ်နေလို့”

“ဒီလောင်းကစားကြောင့်ကျမဦးကိုမယူရဲတာ”

“လောင်းကစားဝါသနာဦးမှာသာမရှိခဲ့ရင်ကျမတို့ညားတာဖြစ်ကြာလှပြီ၊”

....နင်ငါ့ကိုဒီလောက်ချစ်ခဲ့တာ၊ငါ့ဖက်ကလဲငါ့ဝါသနာကိုလျော့လိုက်ပါ့မယ်...

.....နင်နားလိုက်ပါ၊နေကောင်းရင်ပြန်လာခဲ့ပါ....

ဦးကျမကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲမှာဖက်ထားပေးပါတယ်၊

နှစ်ယောက်လုံးချစ်သူဖြစ်နေရက်နဲ့၊အမုန်းတရားတွေလဲမရှိဘဲနဲ့၊

သံယောဇဉ်ဖြတ်ဖို့ဆိုတာအပြောလွယ်သလိုနဲ့တော်တော်ခက်ပါတယ်၊

အခန်းထဲမှာကြိတ်ကြိတ်ပြီးငိုနေတာအမေအရင်သိသွားတယ်။

ချစ်ရက်နဲ့စွန့်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေအမေ့ကိုပြောလိုက်တယ်၊

အဖေ့စကား၊ဦးငယ်ရဲ့အဖြစ်တွေကြောင့်ကျမနောက်ဆုတ်တော့မယ့်အကြောင်းတွေ၊

အလုပ်ထွက်တော့မဲ့အကြောင်းတွေပြောပြလိုက်တယ်။

အမေကအဖေ့နဲ့ဆန့်ကျင်ဖက်၊သမီးတို့စုံတွဲကိုပေးယူချင်တယ်၊

နောက်ပြီးကိုယ်ကိုယ်တိုင်အလုပ်ကိုဦးဆောင်နိုင်တဲ့လူ၊အလုပ်လုပ်တတ်နေတဲ့လူ၊

လောကကြီးကိုဘာမှာကြောက်နေစရာမလို၊နောင်တချိန်နင့်ဦးကိုနင်ထိမ်းနိုင်လိမ့်မယ်.

အမေကအရှုံးမပေးခိုင်းဘူး၊ခေတ်မှီနေတဲ့လောကကြီးထဲမှာကျမဖြစ်နေတဲ့

ရောဂါတချိန်ဆေးတွေ့မယ်၊အမေ့အားပေးစကားတွေကျမအတွက်အားတက်စရာ၊

နောက်ပြီးဦးငယ်နဲ့ပတ်သက်တာပြောတယ်၊ဦးငယ်မိန်းမဘာစောက်သုံးကျလဲ

သူဌေးသားဆိုလို့ယူတာဘဲရှိတယ်၊ကိုယ်တိုင်စီးပွားရေးလုပ်ဖို့လဲစိတ်မကူး၊

ယောကျာ်းအမွေကိုဘဲမက်နေတဲ့မိန်းမ၊ယောကျာ်းကိုဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမယ်ဆိုတာလဲမစဉ်းစား၊

တရွာလုံးလတ်ယားလတ်ယားနဲ့လျှောက်လည်နေတဲ့မိန်းမ၊သူခလေးမွေးတော့လဲအိမ်မှာဘဲလာပို့ထားတယ်

ဘာစောက်လုပ်စောက်ကိုင်မှလဲရှိတာမဟုတ်ဘူး၊ကိုတိုးလေးစိတ်ဆိုးမယ်ဆိုလဲစိတ်ဆိုးချင်စရာဘဲ

လင်ဆုံးပြီးဘာမှမကြာဘူး၊နောက်လင်တစ်ယောက်ကောက်ယူလိုက်တယ်။

ငါ..မပြောလိုက်ချင်ဘူး..

နင့်ဦးငယ်နဲ့ငါ့သမီးကိုလာမနှိုင်းနဲ့၊လူချင်းမတူဘူး

နင့်ဦးငယ်စာတတ်တဲ့ကောင်မဟုတ်ဘူး၊နင်ကရိုးရိုးဘွဲ့မဟုတ်၊

အင်ဂျင်နီဘာဘွဲ့၊ကိုယ်တိုင်စီးပွါးရေးကိုကြီးကြပ်နေတဲ့လူ၊

နင့်အဖေကိုငါကိုယ်တိုင်ပြောမယ်

“မပြောပါနဲ့အမေ၊အဖေကကျမရှေ့ရေးကိုတွေးပူတယ်၊

အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့လဲသမီးအတွက်စိတ်ပူပေးရမယ်လေ”

သမီးကြီးပွါးတာကိုမြင်ချင်နေသောအမေနဲ့ဥစ္စာဓနပျောက်ပြီးသမီးဒုက္ခရောက်မှာစိုးရိမ်နေသောအဖေ၊

ကျမအိပ်ခန်းထဲမှာငို၊ငိုနေတာအဖေလဲသိသွားတယ်၊အဖေစိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာလဲကျမသိတယ်။

ကျမအကြောင်းတွေကိုအမေ၊အဖေ့ကိုပြောပြလိုက်ပြီထင်တယ်။

ညဖက်ဧည့်ခန်းမှာအဖေတစ်ယောက်ထဲထိုင်နေတတ်တယ်။

အဖေ....လွတ်တဲ့ငါးကြီးတယ်လို့ထင်နေတာလား၊

ယူကြပြီးမှဥစ္စာဓနကုန်အောင်လောင်းကစားလုပ်ပြစ်မှာကိုစိုးရိမ်နေလို့လား

အဖေ့စိတ်ထဲကအရာကျမထိုးဖေါက်ကြည့်လို့မသိနိုင်ပါ

ဒီနေ့ဦးရန်ကုန်ပြန်မယ်၊အိမ်မှာလာနှုတ်ဆက်တယ်။

အဖေရော၊အမေပါမျက်နှာမကောင်းကြပါ၊ဘာကြောင့်လဲကျမမသိ၊

“ဦး...ဘယ်သူပါသေးလဲ”

...ဟ...ဘယ်သူပါရမလဲ၊ငါ့တစ်ယောက်ထဲပေါ့....

“တစ်ယောက်ထဲ၊မဖြစ်ဘူး၊မဖြစ်ဘူး၊အင်ဂျင်နီယာလေးတစ်ယောက်ကိုထည့်ပေးလိုက်မယ်”

.....ရပါတယ်၊အရင်ကလဲငါ့တစ်ယောက်ထဲလာနေကျပါ....

“မဖြစ်ဘူး၊ကျမစိတ်ပူတယ်၊ဆိုက်ထဲကတစ်ယောက်ခေါ်သွားပါ”

ကျမကိုယ်တိုင်ဆိုက်ထဲလိုက်သွားပြီး၊တစ်ယောက်ထည့်ပေးလိုက်တယ်။

ကျမစိတ်ကိုကျမအရမ်းအံ့ဩတယ်၊

ခါတိုင်းတစ်ယောက်ထဲသွားလာနေကျဦးကိုကျမအရမ်းစိတ်ပူတတ်နေပြီ၊

ဦးပြန်သွားတဲ့နေ့တစ်ရက်လုံးကျမစိတ်တွေပူနေတယ်၊

လိုက်ပါသွားတဲ့ကောင်လေးဆီကိုဖုံးဆက်တယ်၊ဘယ်ရောက်နေပြီလဲ

ဦးဆီမဆက်ချင်ဘူး၊ကားမောင်းနေရင်းဖုံးမပေးကိုင်ချင်ဘူး

ရန်ကုန်ရောက်မှကျမရင်ထဲကအလုံးကျသွားတယ်

နောက်မှကျမသိခဲ့တယ်၊ဦးမပြန်ခင်ညကအဖေနဲ့အမေ၊ကျမနဲ့ပတ်သက်ပြီး

သဘောထားကွဲကြတယ်၊တိုးတိုးနဲ့ကြိတ်ပြီးစကားပြောသံတွေကျမနားထဲမှာ

ကြားနေတယ်၊ဘာမှမသဲကွဲ၊ကျမအိပ်ဆေးသောက်ပြီးအိပ်ချင်နေတယ်။

နောက်ရက်နောက်ရက်တွေအိမ်မှာနေကြည့်တယ်၊စိတ်ထဲမှာနေလို့မရဘူး

ခေါင်းပေါ်တာဝန်တစ်ခုရှိနေသလိုခံစားမိပြီး၊ဟိုတယ်ဆိုက်ထဲရောက်ခဲ့ပြန်တယ်၊

ဦးဆီကဖုံးလာနေတယ်

....နင်ဘယ်ရောက်နေလဲ...

“ဆိုက်ထဲမှာ”

....ဘာလို့အိမ်မှာမနားတာလဲ၊နေကောင်းလို့လား.....

“နေကောင်းပါတယ်၊အလုပ်မရှိရင်ပျင်းနေလို့ဆိုက်ထဲလာတာ”

....ငါနောက်အပတ်လာခဲ့မယ်....

“ပြန်တာဘဲမကြာသေးဘူး၊မလာပါနဲ့၊ကျမလဲရှိနေတယ်၊”

....နင်ရှိနေလို့ငါလာချင်နေတာ၊နင့်ကိုတွေ့ချင်လို့လာတာ....

နှုတ်ကမလာပါနဲ့လို့ပြောနေပေမဲ့၊ဦးလာမယ်လို့ကြားမိတော့ရင်ထဲပျော်သွားပါတယ်။

ဒီတစ်ခေါက်ကျမရှိနေလို့ဘဲလား၊ရန်ကုန်ဆိုက်အလုပ်ပါးနေတာလား

နဲနဲကြာကြာနေမယ်၊နင်ကိုသတိရတာအဓိကဘဲ

ရန်ကုန်ဆိုက်မှာလူတွေတော်တော်လျော့နေပြီ

ငွေဈေးတွေတက်တော့ကုန်ဈေးနှုန်းတွေလဲတက်နေတယ်၊

ဒီကလုပ်ခတွေကိုပိုပေးရလောက်အောင်လဲဆောက်လုပ်ရေးတွေတပ်ပျက်နေတယ်၊

ဆိုတော့လူငယ်တွေအားလုံးအပြင်ထွက်ဖို့ဘဲကျိုးစားနေကြတယ်။

တရားဝင်ထွက်တာတွေရှိသလို၊တောင်ကျော်ပြီးထွက်တာလဲအများကြီး

ကျမတို့ဘာမှမတတ်နိုင်ပါ။

ဆိုက်အားလုံးရဲ့ဝန်ထမ်းအင်အားစာရင်းကြည့်လိုက်တာထက်ဝက်လောက်လျော့သွားပြီ

ပစ္စည်းဈေးတွေလဲတက်လိုက်ကြတာ၊ဆောက်လက်စဆိုက်တွေအတွက်ဘဲလုပ်ရတော့မယ်။

အမှန်ပြောရရင်ဆောက်လက်စဆိုက်တွေဟာအရှုံးခံပြီးဆက်ဆောက်နေတယ်၊

မြန်မြန်ပြီးပြတ်အောင်ဆောက်တဲ့သဘောဘဲ၊

နောက်ထပ်အသစ်ထပ်ဆောက်ဖို့လဲမရှိတော့ဘူး၊

ကျမနေ့တိုင်းဟိုတယ်ဆိုက်ထဲမှာဘဲရှိနေတယ်၊နေ့လည်စာနဲ့ညစာဦးနဲ့အတူတူစားကြတယ်။

ပြီးရင် Sea view ကဝရန်တာခုံလေးမှာနှစ်ယောက်အတူထိုင်ပြီးစကားပြောကြတယ်။

ကျမတို့နှစ်ယောက်ပြောကြတာအလုပ်အကြောင်းများပါတယ်။

ဦးကသူလုပ်ချင်တဲ့ဆိုက်တွေ၊ခေတ်ပျက်ကြီးနဲ့ကြုံသွားလို့ပျက်သွားတဲ့စီမံကိန်းအကြောင်းတွေ၊

ရင်နာနာနဲ့ပြောပြတယ်၊ကျမလဲသိတယ်၊စောစောစီးစီးပျက်သွားတာကျေးဇူးတင်ရမယ်၊

တဝက်တပျက်လုပ်လက်စဆိုရင်ကျမတို့သေပြီ၊ငွေဈေး၊ပစ္စည်းဈေးတက်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ဆိုရင်၊

ဦးလောင်းကစားလုပ်တာထက်ပိုဆိုးသွားနိုင်တယ်၊ကုမ္ပဏီဒေဝါလီခံသွားနိုင်တယ်။

လောကကြီးမှာမမြင်နိုင်တာတွေ၊မမျှော်လင့်ခဲ့တာတွေအချိန်မရွှေးဖြစ်သွားနိုင်တယ်။

ပစ္စည်း၊ဥစ္စာဓနဆုံးရှုံးခြင်းဆိုတာလောင်းကစားမှမဟုတ်၊

အခြားသောမမြင်နိုင်သောအကြောင်းအချင်းအရာကြောင့်လဲ

ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာကျမလက်တွေ့မြင်လိုက်ရတယ်။

ဦးပြောပြဘူးတယ်သူ့အဖိုးလက်ထက်ကပြည်သူပိုင်သိမ်းလိုက်လို့လက်ထဲ

ငွေတွေတပြားမှမရှိတော့တဲ့အခြေအနေရောက်ခဲ့ရတာတွေ၊

ကျမအဖိုးပုသိမ်မှာအိမ်ဝယ်ဖို့ရွှေထုတ်ရောင်းပြီး၊ငွေထုပ်ကိုင်ထားတဲ့အချိန်

တစ်ရာကျပ်တန်၊ငါးဆယ်ကျပ်တန်တရားမဝင်ကျေညာလိုက်လို့၊

ချက်ချင်းအထည်ကြီးပျက်ဘဝရောက်ခဲ့တာတွေ၊

ကျမအဖေလက်ထက်မှာလဲတစ်ရာတန်ငါးဆယ်တန်တရားမဝင်ကျေညာလိုက်၊

ကိုးဆယ်တန်၊လေးဆယ့်ငါးကျပ်တန်၊သုံးဆယ့်ငါးကျပ်တန်၊တရားမဝင်ကျေညာလိုက်နဲ့၊

သူဌေးကနေခွေးဘဝရောက်ခဲ့တဲ့အကြောင်းတွေ၊

ဒီလိုဆိုတော့လဲဦးအပျော်တမ်းကစားတာတွေကသေးသေးလေးလို့ဘဲမြင်မိတယ်။

လောကကြီးထဲမှာအပြစ်မြင်ချင်ရင်အကြီးကြီးဖြစ်သွားနိုင်သလို၊

အချစ်မြင်ရင်လဲသေးသွားတတ်ပါတယ်၊ကျမကိုယ်တွေ့ကြုံနေပြီလေ..

ဦးအတွက်အဖေ့တရားခွင်မှာကျမနဲ့အမေရှေ့နေလုပ်ရတော့မယ်၊

မတတ်နိုင်ပါဘူး၊ချစ်တဲ့စိတ်ကိုတားလို့မှမရတာ....

ခုံလေးမှာထိုင်နေရင်းပင်လယ်ဖက်ကလေအေးအေးလေးတွေတိုက်လာရင်

ဦးကျမကိုသူ့ရင်ခွင်ထဲထည့်ပြီးဖက်ထားပေးတယ်

ကျမကိုဆောက်လုပ်ရေးအတတ်ပညာတွေသင်ပေးခဲ့သောဆရာ၊

ကျမအသက်ကိုကယ်ခဲ့ဘူးတဲ့ကျမကျေးဇူးရှင်၊

ဦးရင်ခွင်ဟာကျမအတွက်အလုံခြုံဆုံးနားခိုရာလေးပါ

ဒီနေ့ဦးပြန်တော့မယ်၊မနက်အိပ်ရာထ၊ဘုရားရှိခိုးပြီးဆိုက်ထဲထွက်လာခဲ့တယ်

ဦးနဲ့ဟိုတယ်မှာမနက်စာစားဖို့ချိန်းထားတယ်။

မနက်စာစားပြီးရင်ဦးပြန်တော့မယ်၊ရင်ထဲမှာလွမ်းလိုက်တာ

ဒီနေ့ဆိုက်ထဲမှာအလုပ်ပါးတော့နားလိုက်ကြတယ်၊လူငယ်တွေအားလုံးရွာထဲထွက်လည်နေကြပြီ

ကျမအတွေးမှားသွားပြီလားလို့ကိုယ့်ကိုကိုယ်သံသယဝင်လာမိတယ်။

တကယ်တော့ဦးဟာမုန်းရခက်ကြီးပါ၊ဒါတွေကကျမအပေါ်မူတည်နေတယ်။

ကျမတို့နှစ်ယောက်အတွင်းစကားတွေ၊ဦးနဲ့ကျမနှစ်ယောက်ထဲသိကြတယ်။

အဖေနဲ့အမေကလွဲလို့ဘယ်သူမှမသိကြပါ၊

နေမကောင်းလို့ကျမရွာမှာအနားယူမယ်လို့ဘဲရုံးအဖွဲ့တွေသိထားတယ်

အမေ့စကားသံတွေကကျမအားတက်စရာ၊

“ဦးခဏနေပါအုန်း၊အဖေါ်လိုက်ဖို့လူရှာလိုက်မယ်”

ကျမဆိုက်ထဲလျှောက်ကြည့်တော့အားကိုးရမဲ့အင်ဂျင်နီယာကောင်လေးတွေမရှိ၊

အပြင်ထွက်လည်နေကြတယ်၊

....နင်ရှိနေတာဘဲ၊အတူတူပြန်ကြရအောင်....

ဦးကျမကိုကြည့်ပြီးပြောတယ်၊ကျမဦးကိုစိုက်ကြည့်နေမိတယ်။

.....ပြန်လိုက်ခဲ့ပါ....

“ရုံးပြန်ရောက်ရင်ကျမအိမ်ပြန်ဖြစ်မှာမဟုတ်တော့ဘူး”

....ကောင်းတာပေါ့၊နင်နဲ့ဝေးဝေးငါမနေချင်တော့ဘူး....

နဂိုထဲကယိုင်နဲ့နဲ့စိတ်၊လေတိုက်လိုက်တော့အလိုက်သင့်ဆိုသလိုဘဲ

စွေ့ကနဲကားပေါ်တက်ထိုင်လိုက်တယ်

“ခဏ...ခဏ...အမေ့ကိုဖုံးဆက်လိုက်မယ်”

....အေးပြောလိုက်..လိုက်ပြေးသွားပြီလို့...

“ဟာ..ဦးကလဲ”

“အမေ..သမီးရုံးကိုဦးနဲ့လိုက်သွားတော့မယ်”

....အေး...အေး....အမေပြောတာတွေသတိရပါ၊နင့်အပေါ်မှာမူတည်တယ်နော်...

...သမီး...လုပ်နိုင်မယ်လို့အားတင်းထားစမ်းပါ...

...အဖေ့ကိစ္စ၊အမေ့တာဝန်ထားလိုက်...

ဦးမောင်းနေတဲ့လန်ကရူဇာကားချောင်းသာမှရန်ကုန်သို့ဦးတည်ထွက်လာပါပြီ

ဥတိုတံတားကျော်ရင်ကျမတို့ရွာရှောပြာလမ်းခွဲရောက်တော့မယ်။

“ဦး..ခဏရပ်ပေးပါ၊ကျမကိုဓါတ်ပုံတစ်ပုံရိုက်ပေးပါ”

ရှောပြာသို့ဆိုသောလမ်းခွဲဆိုင်းဘုတ်အနီးမှာကျမရပ်နေတယ်

လက်ထဲမှာဆိုက်ထဲဆောင်းရန်ယူခဲ့သောအုန်းလက်အစိမ်းဦးထုပ်ကိုလက်မှာကိုင်ထားလျက်

....နင့်ခြေထောက်ကိုပြင်၊ကားယားကြီးမနေနဲ့၊ Cat walk လျှောက်သလိုတဖြောင့်ထဲရပ်

....ကိုယ်ကိုနဲနဲနွဲ့..ဟုတ်ပြီ၊ဦးထုပ်ကိုရင်ခွင်မှာပိုက်ထား..

...ဟုတ်ပြီ...OK ....ဝမ်း...တူး..သရီး...

“မိုက်တယ်ကွာ...မမနွေးပုံစံအရမ်းမိုက်တယ်”

ကျမမောင်လေးကိုတိုး...ဘယ်အချိန်ထဲကရောက်နေမှန်းမသိ

ဆိုင်ကယ်ရပ်ပြီး၊ကျမကိုအော်ပြောလိုက်တယ်။

“မမ တို့စုံတွဲပုံကျနော်ရိုက်ပေးမယ်လေ”

...အေး...ကောင်းသားဘဲ၊ရော့...ကိုတိုး...

ဦး..ကိုတိုးကိုဖုံးလှန်းပေးလိုက်တယ်

ဦးရင်ခွင်ထဲနွဲ့နွဲ့လေးမှီထားတယ်၊ဦးကကျမပုခုံးလေးကိုဖွဖွလေးကိုင်ထားတယ်

ကျမရင်ခွင်ထဲမှာအုန်းလက်စိမ်းဦးထုပ်လေးပိုက်လို့၊

ချစ်စရာကောင်းသော၊Romantic ဆန်သောအလှဆုံးဓါတ်ပုံလေးတစ်ပုံထွက်လာပါတော့တယ်၊

ကားပေါ်မှာကျမစိတ်ကူးတွေတန်းစီပြီးစဉ်းစားနေပါတယ်။

ကျမအချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်းမော်မော်၊မော်လမြိုင်သွားပြီးဝမ်းသာစကားပြောပြမယ်၊

ရွှေသောင်ယံကကုမ္ပဏီဟိုတယ်ကိုမင်္ဂလာအခန်းအနားလုပ်ဖို့လိုတာတွေပြင်ဆင်မယ်၊

ငွေသောင်ယံကမူလတန်းကျောင်းကိုအမြန်ဆုံးဖွင့်နိုင်အောင်ကျိုးစားမယ်၊

ကျောင်းဘေးမှာဆောက်ထားသောအိမ်လေးအတွက်လိုတဲ့ပစ္စည်းတွေဖြည့်ရမယ်။

ကျမတို့မင်္ဂလာ ပွဲ ပြီးရင်ဒီအိမ်လေးမှာနေကြမယ်၊

အလုပ်တွေကိုခဏထားပြီး၊ငွေသောင်ယံကအိမ်လေးမှာအနားယူမယ်၊

ဧည့်သည်တွေချောင်းသာရောက်ရင် တစ်ရက်နှစ်ရက်လောက်နေပြီးရင်ပျင်းသွားကြပြီ

သူတို့တွေပြန်ချင်နေကြပြီ၊ဧည့်သည်တွေနဲ့ကျမကွာတာကကျမကဒီရွာသူ

ဒီဒေသ၊ဒီနေရာလေးမှာနေ၊နေရရင်ဘယ်တော့မှမပျင်းဘူး။

ချောင်းသာဆိုက်ထဲလာရင်တော်ရုံမပြန်ဖြစ်တဲ့ကျမ၊

ဒါတွေကြောင့်ကျမကိုဦးကအမြဲဒီလိုမျိုးခေါ်လေ့ရှိတယ်

“ငွေသောင်ယံမှမခွါရက်နိုင်သူ”