ဘဝဇာတ်ဆရာ အပိုင်း(၁)
ဘူမိဗေဒကျောင်းတက်တုန်းကသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်အကြောင်းပြောပြချင်ပါတယ်။
သူနဲ့ကျနော်တို့ပထမနှစ်၊ဒုတိယနှစ်တွေတုန်းကအုပ်စုမတူခဲ့ပါ၊သိတော့သိတယ်သာမန်ဘဲ။
နောက်ပြီးကျနော်တို့ကဒဂုံဆောင်နေတယ်၊သူကဒေးကျောင်းသား။
တတိယနှစ်ရောက်တော့ခုံနံပါတ်ဘယ်လိုစီလိုက်လဲမသိ၊
သူကျနော်တို့အုပ်စုထဲရောက်လာပါတယ်၊
သတိထားမိသလောက်ဒုတိယနှစ်တုန်းကသူ့ဆံပင်မရှည်သေး၊တတိယနှစ်မှာသူ့ဆံပင်ခါးလောက်ရောက်နေပြီ၊
ဘာဖြစ်လို့အရှည်ထားလဲနားမလည်၊သိပ်မခင်သေးတော့မမေးဖြစ်ခဲ့။
အဲဒီတုန်းကအရှည်ထားကြတာဘဲ၊သူ့လောက်မရှည်ကြ၊
သူဆံပင်ကိုစည်းထားတာလဲရှိတယ်။တခါတလေရောင်ထုံးထားသေးတယ်။
ကျနော်တို့ခေတ်ကရောင်ထုံးနဲ့ပါမောက္ခတစ်ယောက်သိပ္ပံခမ်းမဖက်မှာစာသင်နေတာတွေ့ခဲ့ဘူးပါတယ်။
အဲဒီအချိန်တုန်းကကျနော်တို့အားလုံးဝါးခြမ်းပြားသာသာပိန်ခြောက်ခြောက်နဲ့ဒီကောင်ကကျနော်တို့ထက်
ဗလတောင့်တယ်။
ဗလတောင့်တောင့်၊ရောင်ထုံးထုံးထားတဲ့ဒီကောင့်ကြည့်ရတာအချိုးမပြေ။
ကျနော်တို့အားလုံးသူ့ကိုဗလကြီးလို့နာမည်ပေးလိုက်ကြတယ်။
နောက်နောက်ပြောင်ပြောင်နဲ့ခေါ်လိုက်ကြတာသူလဲစိတ်မဆိုးလို့အားလုံးသောကျောင်းသားတွေ
သူ့ကိုခေါ်လိုက်ကြတယ်”ဗလကြီး”
လူကောင်ကြီးကြီး၊ရောင်ထုံးထားတဲ့ဗလကြီးစကားပြောတော့တိုးတိုးလေး၊
အုပ်စုလိုက်ကောင်းကင်ဓါတ်ပုံကြည့်တာတွေ၊ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းကြည့်တာတွေ၊
နှစ်ယောက်တွဲလုပ်ရင်လူ့ဗလံဗျော့ကြီးနဲ့ဗလကြီးနဲ့တစ်တွဲ၊
ဟေ့ကောင်တွေဗလကြီးကနဲနဲထူးခြားတယ်၊အခြောက်လားမသိ
စကားပြောတာကလဲပွဲမင်းသားလိုဘဲ
သူဆိုတဲ့သီချင်းတွေကလဲဇာတ်ပွဲသီချင်းတွေ
ဗျော့ကြီးပြောပြတာတွေပါ၊
မန္တလေးဆောင်မှာကျောင်းတက်ခဲ့တာတွေကပုံမှန်ပါဘဲ၊
နေ့ကျောင်းသားဗလကြီးနဲ့စာသင်အုပ်စုမှာတွဲတာကလွဲလို့အပြင်မှာမတွေ့ဖြစ်ပါ။
ဒီလိုနဲ့စာမေးပွဲတွေပြီးလို့ကွင်းဆင်းရမည့်အချိန်ရောက်လာပါပြီ
ရှမ်းပြည်ဖက်ကိုတလကွင်းဆင်းရမည်၊
ပထမတစ်ပိုင်းကသာစည်မြို့နယ်ကျွဲတပ်ဆုံမှာဆင်းရမည်။
ဒုတိယပိုင်းကရှမ်းပြည်တောင်ကြီးကားလမ်းပေါ်က...ပြင်ရွာမှာကွင်းဆင်းရမည်၊
ကိုယ့်အုပ်စုနဲ့ကိုယ်စခန်းချတဲ့နေရာမှာနေရတယ်၊ပထမပိုင်းတုန်းက
ကျွဲတပ်ဆုံရွာဘုန်းကြီးကျောင်းထဲကဆောက်လုပ်ရေးအလုပ်သမားများနေသောတန်းလျားရှည်ကြီးမှာ
အားလုံးရောနေကြရတယ်။
ကွင်းဆင်းတဲ့ပထမရက်စခန်းသို့အပြန်လမ်းမှာဗျော့ကြီးတစ်ယောက်ဘိနပ်ပေါက်ပါလေရော၊
ဖြေးဖြေးလျှောက်ရင်းနောက်မှာတဖြေးဖြေးဝေးကျန်ခဲ့ပါတော့တယ်။
ကျနော်တို့ကဟေးလားဝါးလားနဲ့ဗျော့ကြီးအဖြစ်ကိုမသိ
ဗလကြီးကစောင့်ပြီးလိုက်ခဲ့တယ်။
အားလုံးစခန်းပြန်ရောက်တဲ့အချိန်ဗလကြီးတို့နှစ်ယောက်မပါလာခဲ့ကြပါ။
အားလုံးရေမိုးချိုးပြီးတဲ့အချိန်ရောက်မှဗလကြီး၊ဗျော့ကြီးကိုကျောပိုးပြီးဘုန်းကြီးကျောင်းထဲဝင်လာပါတယ်။
ကျနော်တို့အားလုံးဗလကြီးကိုလေးစားသွားပါတယ်။
စခန်းရောက်တော့လဲထမင်းစားပြီးတာနဲ့ဗလကြီးရွာထဲသွားပြီးဗျော့ကြီးအတွက်လိုတဲ့ဆေးဝါးတွေသွား
ဝယ်ပါတယ်၊
တစ်နေ့လုံးလျှောက်ခဲ့ရလို့ဘယ်သူမှမလှုပ်ရှားနိုင်တော့ဘဲအားလုံးကအိပ်ရာထက်မှာ၊
နောက်ပိုင်းရက်တွေမှာအလိုလိုနေရင်းဗလကြီးကကျနော်တို့အုပ်စုခေါင်းဆောင်လိုဖြစ်လာပါတယ်။
ဘာလို့လဲဆိုတော့ရှေ့မှာဆရာရှင်းပြနေတာတွေကို၊နောက်မှာစနောက်နေတဲ့ကျနော်တို့ကိုဗလကြီးက
စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ပြန်ရှင်းပြပေးပါတယ်။
ကွင်းဆင်းတဲ့လမ်းတလျှောက်ချောက်ထဲဆင်းရတာတွေ၊တောင်ပေါ်တက်ရတာတွေနဲ့ကြုံရင်ဗလကြီးကဦး
ဆောင်ပြီးအန္တာရာယ်ကင်းအောင်လမ်းရှင်းပေးတယ်။
ဆရာဦးမေတ္တာ၊ဆရာဦးခင်မောင်လတ်၊ဆရာဦးခင်မောင်ဝင်းတို့ဦးဆောင်သင်ကြားမှုအောက်မှာကျနော်တို့ကွင်း
ဆင်းလေ့လာကြပါတယ်။
ဗလကြီးကတကယ့်ခေါင်းဆောင်ကောင်းပီသပါတယ်။ကျနော်တို့အုပ်စုကိုအမြဲတမ်းဂရုစိုက်တယ်၊
သူယူခဲ့တဲ့စားစရာတွေဆိုအားလုံးကိုဝေငှကျွေးတယ်။ဘယ်သူနေမကောင်းဖြစ်လဲဗလကြီးဘဲဆေးဝယ်၊
ဆေးတိုက်လုပ်တယ်။
လေးစားစရာအကောင်းဆုံးကကျနော်တို့အုပ်စုစည်းကမ်းဖေါက်လို့အပြစ်ပေးခံရရင်လဲဗလကြီးဘဲခေါင်းခံပြီး
တာဝန်ယူတယ်။
အုပ်စုလိုက်ကွင်းဆင်းနေတဲ့တစ်ရက်ကျနော်တို့ဆယ်ယောက်ထဲကငါးယောက်လိုင်းကားစီးပြီးသာစည်ကို
ခိုးသွားကြတာ၊ဗလကြီးကမလိုက်၊တားတော့တားတယ်၊မသွားကြဖို့။ဒါပေမဲ့ကျနော်တို့ခိုးထွက်ကြတယ်။
“ဆရာတွေမသိနိုင်ပါဘူးကွာ၊”စိတ်ထဲမှာထင်ထားကြတာ
အပြန်လိုင်းကားမှာထိုင်စရာခုံမရှိတော့လို့နှစ်ယောက်ခေါင်မိုးပေါ်ကလိုက်ခဲ့တယ်။
ကျနော်တို့နေရာရောက်ခါနီး၊ကားလမ်းပေါ်
မှာကျောင်းသားအုပ်စုတွေနဲ့အတူဆရာတွေကိုလှမ်းမြင်လိုက်တယ်။
အမြန်ဆုံးဝပ်ချလိုက်တာဘဲ။ကျနော့်မျက်စိထဲမှာဆရာမြင်သွားပြီလို့ထင်တာဘဲ။
ပြန်ရောက်တော့ဆရာတွေဘာမှမပြောပါဘူး။စိတ်ထဲမှာအေးအေးဆေးဆေး၊ဆရာမသိလိုက်ဘူး။
ဒါမှမဟုတ်ဘာမှအရေးမယူတော့ဘူးလို့ထင်ပြီးခိုးသွားရတာကိုပျော်နေကြတာ။
ကျွဲတပ်ဆုံရွာနောက်ဆုံးနေ့ရောက်လာပြီ။
စည်းကမ်းဖေါက်၊အပြစ်ကျူးလွန်ထားကြတဲ့ကျောင်းသားစာရင်းတွေဘုတ်ပေါ်မှာကပ်ထားတယ်။
အခြားကျောင်းသားတွေလဲပါတယ်၊ဘာအပြစ်လုပ်ထားလဲကျနော်တို့မသိ။
ကျူးလွန်တဲ့ပြစ်ချက်တွေပါရေးထားတယ်။ကျောင်းသားအားလုံးအပြစ်ဝန်ခံခဲ့ပါတယ်။
အားလုံးရဲ့စိတ်ထဲမှာလုပ်ရဲရင်ခံရဲရမယ်ဆိုတဲ့စိတ်ဓါတ်။
အပြစ်ရှိတဲ့ကျောင်းသားအားလုံးဒီနယ်မှာအမြင့်ဆုံးတောင်ဖြစ်တဲ့မင်းပုန်းတောင်ကိုတက်ရမယ်။
လမ်းတလျှောက်ကျောက်နမူနာကောက်ခဲ့ရမယ်၊တောင်ထိပ်မှာတွေ့ခဲ့တဲ့အမှတ်အသားတွေကိုပြောရမယ်။
ဆိုးတာကဒီနေ့နောက်ဆုံးနေ့၊အဆောင်မှာနားရပြီလို့ထင်ထားတာ။
မနက်စာစားနေချိန်မှာစာရင်းလာကပ်တာ။
အပြစ်ရှိတဲ့ကျောင်းသားတွေမနက်စာစားပြီးတာနဲ့ချက်ချင်းသွားရမယ်။
အပြစ်မရှိတဲ့ကျောင်းသားတွေအေးအေးဆေးဆေးနားနေကြပါ။
ရွာထဲလျှောက်လည်လို့ရတယ်။
နေ့လည်စာထမင်းတွေဂျိုင့်ထဲထည့်ပြီးရွာထိပ်ထိဆရာတွေလိုက်ပို့တယ်။
အကြမ်းဖျင်းလမ်းညွန်ပေးတယ်။ ကွန်ပတ်ကိုသုံးပြီးသွားရမယ်။
ရွာထဲကလမ်းပြခေါ်ခွင့်မပြု၊ နေ့လည် ၂ နာရီအရောက်ပြန်ခဲ့ရမယ်။
ချီးဘဲကွာ၊ သွားရတာနဲ့မတန်လိုက်တာ
ကျောပိုးအိပ်လွယ်ပြီးအပြစ်သားတွေထွက်လာကြပါပြီ၊ မင်းပုန်းတောင်ထိပ်ဆီသို့
“ဟေ့ကောင်တွေငါ့ကိုစောင့်ပါအုန်း”ကျောပိုးအိပ်ကြိုးတန်းလန်းနဲ့အပြေးလိုက်လာတဲ့ဗလကြီး
“ဗလကြီး၊ငါတို့အပြစ်သားတွေထဲမင်းမပါဘူးလေ၊ဘာလို့လိုက်လာရတာလဲ”
“ငါတို့ကြမ်းတပြေးထဲအိပ်ခဲ့ကြတဲ့ညီအစ်ကိုတွေပါကွာ၊မင်းတို့ကိုဒီအတိုင်းရပ်ကြည့်နေလို့မရဘူးလေ”
“ငါတို့တူတူတက်ကြတာပေါ့”
ဗလကြီးပါလာတော့ပိုပြီးအဆင်ပြေသွားတယ်၊ မင်းပုန်းတောင်တက်လမ်းကိုသူသိတယ်၊
ဘယ်သူမှမလိုက်ရင်တောင်၊ဒီနေ့ဒီတောင်ကိုတက်ဖို့သူ့မှာစိတ်ကူးရှိပြီးသား
ဒီနေ့သူ့အတွက်ရော၊ကျနော်တို့အတွက်ပါအဆင်ပြေပြီ
တောင်ထိပ်ရောက်တော့လေပြေလေးတဖြူးဖြူးနဲ့ရင်ကိုအေးသွားတာဘဲ
ကျောက်ဂူထဲမှာ ဆင်ချည်တိုင်၊မြင်းချည်တိုင်၊စာနဲ့ရေးထားတယ်
ခပ်လှန်းလှန်းကမြေညီအမြင့်ကိုဘုရင့်သလွန်တဲ့
နဲနဲမြင့်တဲ့ကျောက်စွန်းမှာဗုဒ္ဓဘုရားတစ်ဆူကိုဖူးတွေ့ခဲ့ပါတယ်။
ဗလကြီးကအနီးမှာရှိနေတဲ့တောပန်းလေးတွေနဲ့ဘုရားပန်းကပ်တယ်။
နေ့မကူးသေးတော့၊ပါလာတဲ့ထမင်းနဲ့ဟင်းကိုဆွမ်းတော်တင်လိုက်ကြပါတယ်။
အရင်ခေတ်တုန်းကစစ်ရှုံးခဲ့တဲ့ဘုရင်တစ်ပါးလာပုန်းနေလို့မင်းပုန်းတောင်လို့ခေါ်ကြတာ
ဗုဒ္ဓရုပ်ပွားတော်ကိုဖူးမျော်ရင်းရင်ထဲကခံစားရတဲ့ငြီမ်းချမ်းခြင်းအရသာ၊
ဒီလိုတစ်ခါဘူးမျှမခံစားခဲ့ဘူးပါ၊ထူးဆန်းလေစွ။
ဒုတိယစခန်းပြင်ရွာ
ကျနော်တို့စခန်းပြောင်းကြပြီ၊ပြင်ရွာစခန်းမှာနေရတာပိုလွတ်လပ်တယ်။
ဆောက်လုပ်ရေးဘန်ဂလိုတွေအများကြီး၊ကိုယ့်အုပ်စုနဲ့ကိုယ်နေကြ။
ကျနော်တို့အုပ်စုဘန်ဂလိုတစ်လုံးမှာနေကြတယ်။စုပြီးနေကြတော့ပိုရင်းနှီးလာတယ်။
ပြင်ရွာစခန်းမှာကိုယ့်အုပ်စုနဲ့ကိုယ်၊ဆရာချထားပေးသောနေရာမှာကွင်းဆင်းရတယ်။
ကျောက်ဖြစ်ရုပ်ကြွင်းရှာကြမယ်၊နမူနာကျောက်တွေကောက်ကြမယ်၊
ဘူမိမြေပုံထုတ်ရမယ်။ကျနော်တို့လုပ်ခဲ့တာတွေကြည့်ပြီး
ဆရာတွေအဆင့်သတ်မှတ်ပေးမယ်။ကိုယ့်အုပ်စုကိုယ်ဆိုတော့အလှဲ့ကျနားမယ်ဆိုရင်နားလို့ရတယ်။
ဗလကြီးကဘယ်တော့မှမနား၊လုပ်စရာရှိတာအရင်ပြီးအောင်လုပ်ပြီးမှနားကြရအောင်၊
ပြင်ရွာကရှမ်းပြည်နယ်အစပ်ထဲရောက်လာလို့ရာသီဥတုပြောင်းသွာပြီ၊နေစောင်းရင်ရေမချိုးနိုင်တော့ဘူး၊
ညဖက်ကျရင်မီးဖိုပြီးအိပ်ရတယ်။
အရက်မော့တဲ့ကောင်တွေကြိုက်တဲ့ရာသီဥတုမျိုး၊
မအိပ်ခင်စကားတွေပြောကြ၊လ္ဘက်သုတ်တွေစားကြ၊စောစောတစ်ခါမှမအိပ်ဖြစ်၊
ညနက်မှအိပ်လေ့ရှိတယ်
အဲဒီမှာဗလကြီးပြောပြတဲ့သူ့အကြောင်းတွေကိုသိခွင့်ရခဲ့တယ်၊၊
ဗလကြီး
ကျနော်သည်တစ်ဦးတည်းသား၊
အမေကမော်လမြိုင်၊လမုတန်းဇာတိ၊မော်လမြိုင်သူ
အဲ့အချိန်တုန်းကမော်လမြိုင်ဇာတ်သဘင်လောကတော်တော်အောင်မြင်နေတဲ့အချိန်၊
အဖိုးကဇာတ်ဆရာ၊အုန်းမှုတ်စိန်၊အုန်းလက်စိန်၊ပုဂံစိန်၊ပုလင်းစိန်၊ဖန်ခွက်စိန်၊အမြည်းစိန်၊
ဘာစိန်၊ညာစိန်ဆိုတဲ့နာမည်တွေနဲ့ဇာတ်သဘင်အလုပ်ဖြစ်နေတဲ့အချိန်။
အဖိုးလဲအဲ့လိုစိန်တစ်လုံးနာမည်နဲ့အောင်မြင်နေတဲ့ဇာတ်ဆရာ၊
အဖိုးကကိုယ်တိုင်က၊အဖွားမင်းသမီး၊ကျနော့်အမေငယ်ငယ်ချောချောလေးကပြဇာတ်မင်းသမီး၊
ယိမ်းထွက်ရင်အမေကခေါင်းဆောင်မင်းသမီး၊
ဘာလိုသေးလဲဗျာ၊အဖိုးကအမျိုးအားလုံးကိုဇာတ်ထဲမှာအလုပ်ပေးထားတယ်။
အဖေဘွဲ့ရပြီးမော်လမြိုင်ကိုမြေစာရင်းရုံးအောက်တန်းစာရေးဘဝနဲ့ရောက်လာတယ်။
မော်လမြိုင်မှာမိုးကုန်တာနဲ့ရပ်ကွက်ဆွမ်းကြီးလောင်းပွဲတွေဆက်နေရော၊
ရပ်ကွက်အလိုက်သူ့နေ့နဲ့သူဆွမ်းကြီးလောင်းပွဲတွေရှိပြီးသား၊
အဲ့ခေတ်ကတီးဝိုင်းတွေမပေါ်သေး၊ဆွမ်းကြီးလောင်းပွဲဆိုရင်ဇာတ်ပွဲကိုဘဲငှားကြတာ၊
ဇာတ်ပွဲတွေလဲအလုပ်ဖြစ်၊တမိုးတွင်းလုံးဇာတ်တိုက်ခဲ့ကြတာမိုးကုန်တာနဲ့မနားရတော့ဘူး။
တောက်လျှောက်မွန်ပြည်နယ်၊ကရင်ပြည်နယ်လိုက်ကရတာ၊
တစ်ခုသောဆွမ်းလောင်းပွဲမှာအဖေကအမေ့ကိုစတွေ့တာ၊အမေကပြဇာတ်မင်းသမီး
ငယ်ငယ်ချောချောဆိုတော့အဖေစွဲသွားပါလေရော၊
မော်လမြိုင်အနီးအနားအမေဇာတ်ကတဲ့နေရာတွေရှိရာအဖေရောက်ရောက်လာတယ်၊
အဖေပြဇာတ်မင်းသမီးလေးကိုစွဲလန်းနေပြီ
နောက်ကြတော့အမေလဲသတိထားမိလာတယ်၊၊ချစ်ခြင်းအစမျက်စိကဆိုသလို
သူတို့နှစ်ယောက်မျက်လုံးချင်းဆုံတာများလာတော့၊သမီးရည်းစားဘဝရောက်ကုန်ရော
ပြဇာတ်မင်းသမီးဆိုတော့လဲမင်းသားအပွေ့အဖက်လေးတွေတော့ရှိတာပေါ့။
အဖေအူနုကျွဲခတ်သလိုခံစားနေတယ်လို့အမေပြောပြတယ်၊
ကြာလာတော့အဖေသည်းမခံနိုင်တော့ဘူးထင်ပါတယ်၊အမေ့ကိုခိုးပြေးပါလေရော
ဒါပေမဲ့သူတို့မယူခင်သဘောတူညီမှုတစ်ခုပြုခဲ့ကြတယ်။
အဖေကသူ့အရှေ့မှာဇာတ်အကြောင်းမပြောရ၊ဇာတ်ကဖို့လဲမတောင်းဆိုရ။
အမေကလဲသူ့ကိုလူတန်းစေ့နေနိုင်၊ထားနိုင်ရင်အဲဒီစည်းကမ်းတွေကိုသူလိုက်နာမယ်။
ဇာတ်သမကိုယူပြီးဇာတ်ကိုမုန်းတာနင့်အဖေတစ်ယောက်ဘဲမြင်ဘူးတယ်လို့အမေပြောတာ။
ဇာတ်ဆရာအဖိုးကလက်မောင်းပြုတ်သွားလို့အရမ်းစိတ်ဆိုးနေတယ်။
ဒီလိုနဲ့ဘဲရောင်နောက်ဆံထုံးပါဆိုသလိုအဖေ့နောက်လိုက်ရင်း၊တမြို့ပြီးတမြို့တာဝန်ကျတဲ့
နေရာပြောင်းရွှေ့ရင်းနဲ့ကျနော့်ကိုမွေးလာပါတယ်။
နောက်ကြတော့အထက်တန်းစာရေးကြီးဘဝနဲ့ရန်ကုန်ရောက်လာပါတယ်။
အဖေ့အမျိုးတွေရှိတဲ့တောင်ဥက္ကလာမှာနေကြပါတယ်။တောင်ဥက္ကလာအိမ်မျက်စောင်းထိုးမှာ
ရပ်ကွက်ဓမ္မါရုံရှိတယ်၊ဓမ္မါရုံအရှေ့မှာရပ်ကွက်ဘောလုံးကွင်းရှိတယ်။
ကျနော်တို့အိမ်ရှေ့ကဘောလုံးကွင်းတည့်တည့်ကျတယ်။
ရပ်ကွက်ဓမ္မါရုံမှာဆွမ်းအောင်ပွဲ၊ဆွမ်းသိမ်းပွဲ၊လွတ်လပ်ရေးနေ့၊ပြည်ထောင်စုနေ့တွေမှာ
ဇာတ်ပွဲကလေ့ရှိတယ်။ကျနော်တို့အိမ်အပေါ်ထပ်ဝရန်တာကကြည့်ရင်အထူးတန်းကကြည့်
ရသလိုဘဲ၊အမေအရမ်းသဘောကျတာ။
ကျနော်ငယ်ငယ်အိမ်စပြောင်းတဲ့နှစ်၊အိမ်ရှေ့မှာဇာတ်ပွဲကတဲ့ညအဖေနဲ့အမေအကြီးအကျယ်စကား
များကြတာ၊ အဖေကပွဲမကြည့်ရတဲ့၊အမေကသွားကြည့်တာမဟုတ်၊ကိုယ့်အိမ်ပေါ်ကကြည့်တာ
ကြည့်ခွင့်ရှိတယ်။နောက်ဆုံးအဖေဖက်ကအဖိုး၊အဖွားတွေပါလိုက်လာတော့မှရန်ပွဲပြီးသွားတယ်။
အဖိုးအဖွားတွေကအဖေ့ကိုအစွန်းမရောက်ဖို့ဆုံးမတယ်။
နောက်တော့အဖေအလျှော့ပေးလိုက်ပါတယ်၊အမေ့ကိုချစ်တာကိုး
အဲဒီညအဖေ့ညီမတွေပါအိမ်မှာပွဲလာကြည့်ကြတယ်၊ပျော်စရာကြီး
အဒေါ်တွေကပွဲကြိုက်ခင်
အမေလဲအဖေ့ကိုပြန်တောင်းပန်ပါတယ်
ဇာတ်ပွဲကိုလိုက်မကြည့်ဘူး၊အိမ်ရှေ့မှာလာကရင်ကြည့်ပါရစေ
တစ်နှစ်မှာသုံးလေးခါအိမ်ရှေ့မှာပွဲခံလေ့ရှိတယ်။
ကျနော်နဲနဲကြီးလာတဲ့အချိန်၊အဖေကခြံနဲနဲကျယ်တဲ့နေရာပြောင်းကြဖို့အမေ့ကိုပြောတာ
အမေလုံးဝ၊လုံးဝလက်မခံ၊ဒီအိမ်မှဒီအိမ်
သူဝါသနာပါတဲ့ဇာတ်ပွဲကိုအထူးတန်းကကြည့်နေရတဲ့အိမ်ကိုအခြားဘယ်အိမ်နဲ့မှမလဲနိုင်ပါ
ကျနော်ငယ်ငယ်တုန်းကကျနော့်မှာကစားစရာဆိုလို့ဘာမှမရှိ၊တမြို့ပြီးတမြို့ပြောင်းနေရတဲ့
အဖေဝန်ထမ်းဘဝမှာပစ္စည်းများများထားလို့အဆင်မပြေပါ။
ဒါကြောင့်ကျနော့်မှာကစားစရာမရှိတာ၊ကျနော်ကိုယ်တိုင်လဲမမက်မော၊
အမေရှိနေရင်ကျနော့်အတွက်ကစားစရာမလို၊
အဖေရုံးတက်ရင်ကျနော်တို့သားအမိအိမ်မှာကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
လမ်းလျှောက်တတ်ခါစမှာကတည်းကနေ့လည်ဆိုအမေကျနော့်ကိုကပြလေ့ရှိတယ်။
ဇာတ်သမဖြစ်ခဲ့ဘူးတဲ့အမေ၊ကတာခုန်တာဝါသနာပါနေဆဲ၊
ကကြိုးကကွက်တွေမမေ့ရအောင်ဇာတ်သမအလွမ်းပြေ၊ကပြရင်းကျနော့်ကိုချော့သိပ်ခဲ့တယ်။
ကျနော်မှတ်မိစအရွယ်ကတည်းကအမေ့ရဲ့နွဲ့ပြောင်းတဲ့ကကွက်တွေမှာနစ်မျောတတ်လာခဲ့တယ်။
နဲနဲကြီးလာတော့အမေ့ရဲ့ကကွက်အတိုင်းလိုက်ကတတ်လာပါတယ်၊အမေလဲသင်ပေးပါတယ်။
ဇာတ်သမကတဲ့ကကွက်အကုန်နီးပါးကျနော်ကတတ်လာပါပြီ။
နင်ကနေတာနင့်အဖေမြင်ရင်ငါ့ကိုသတ်လိမ့်မယ်
ဘယ်သူမှကျနော်ဒီလိုကတတ်မှန်းမသိကြပါဘူး
နေ့လည်နေ့ခင်းအဖေမရှိတဲ့အချိန်တွေမှာဇာတ်ပွဲသီချင်းတွေကိုကက်ဆက်နဲ့ဖွင့်ရင်းကျနော်ကတယ်။
အမေကလိုအပ်တာတွေသင်ပေးတယ်။
အဖေ့ရှေ့မှာဘာမှမလုပ်။
ကျနော်လေးတန်းတုန်းကကျောင်းမှာပြည်ထောင်စုအလံကြိုဆိုရေးမှာစည်တော်ယိမ်းကဖို့လူရှာကြတယ်။
ရွယ်တူဆယ်ယောက်အတွဲညီညီကရမယ်။မကတတ်တဲ့လူတွေချည်းဘဲ။
စည်တော်ယိမ်းသီချင်းဖွင့်နေတုန်းကျနော်ထွက်ကပြလိုက်တယ်၊တတ်တဲ့ပညာမနေသာဆိုသလိုပေါ့။
ဆရာမတွေအံ့သြကုန်တယ်၊ကတတ်မယ်လို့လုံးဝမထင်ထားဘူး။
ဒါပေမဲ့အဲဒီစည်တော်ယိမ်းလဲမထွက်ဖြစ်ပါဘူး၊လူမှမစုံတာ၊ကတတ်တာကကျနော်တစ်ယောက်ထဲ။
အခြားအတန်းက၊ကလေးတွေနဲ့တွဲကဖို့အမေ့ဆီခွင့်တောင်းတာအမေခွင့်မပြုခဲ့ဘူး။
အမေကျနော့်ကိုရှင်းပြပါတယ်၊အဖေသဘောမကျတဲ့အကြောင်းတွေ၊အမေပေးခဲ့တဲ့ကတိတွေ၊
ကျနော်နားလည်ပါတယ်၊ဒီအရွယ်မှာကတည်းကအမေ့ကိုနားလည်ခွင့်လွတ်တယ်။
မကရလို့ကျနော်ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊အဖေသိခဲ့ရင်အမေနဲ့စကားများကြမှာ
ဇာတ်ပွဲမင်းသားလိုတော့မကပါနဲ့သားရယ်၊ပညာတတ်ကြီးဖြစ်အောင်သာ၊သားကျိုးစားပါနော်
အမေကတိတောင်းခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ကျနော့်စိတ်ထဲမှာတနေ့နေ့တချိန်ချိန်တနေရာရာမှာ၊ကျနော်တတ်ထားတဲ့အနုပညာထုတ်ပြဖို့ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။
ရန်ကုန်မှာတော့မဖြစ်နိုင်၊အဖေသိရင်အမေမလွယ်ရေးချမလွယ်။
ဒီနေ့ကျနော်ကွင်းဆင်းနေတဲ့ပြင်ရွာစခန်းသိမ်းပွဲမှာကျနော့်အနုပညာထုတ်ပြဖို့မျော်လင့်ထားပါတယ်၊
ကွင်းဆင်းနေရင်း၊မအားတဲ့ကြားထဲကရွာထဲကကာလသားတွေ၊ရွာလူကြီးတွေနဲ့လိုက်ချိတ်ကြည့်တာ၊
ရွာမှာအလှူရှိရင်လိုက်တီးတဲ့ဒိုးဝိုင်းတစ်ဝိုင်းရှိတယ်။
သူတို့နဲ့ချိတ်မိတော့သူတို့ကူညီမယ်တဲ့၊အသံချဲ့စက်ပါကူမယ်.
ကျနော်တို့စခန်းသိမ်းတဲ့ညမှာဆိုင်းတီးပေးမယ်၊ဆိုတာ၊ကတာကျနော့်တာဝန်
ဒါပေမဲ့နှစ်ရက်သုံးရက်လောက်သီချင်းတိုက်ဖို့လိုမယ်၊
ကူညီပေးမယ်တဲ့၊ရွာသားတွေကအပျော်ကြိုက်တယ်
တက္ကသိုလ်ကျောင်းသားကမယ်ဆိုတော့သူကြီးအမိန့်နဲ့အားလုံးဝိုင်းကူကြ
နေ့ခင်းရွာဓမ္မါရုံမှာအကတိုက်ကြမယ်၊အဆိုတိုက်ကြမယ်
ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ်သူကြီးကိုယ်တိုင်အားပေးမှတော့ပွဲစည်ဖို့များနေပြီ
ဒါပေမဲ့အရေးကြီးဆုံးကိုကျနော်မေ့နေတယ်
ဆရာဦးမေတ္တာခွင့်ပြုချက်ရဖို့လိုတယ်၊ဆရာ့ဆီမှာခွင့်ပြုချက်တောင်းရမည်
ကျနော့်ဘဝအကြောင်းကိုအရင်ပြောပြတယ်
ကျနော်အနုပညာကိုအဖေ့ပတ်ဝန်းကျင်ရန်ကုန်မှာဘယ်လိုမှဖော်ထုတ်လို့မရ။
ဒီရှမ်းပြည်မှာဒီလိုအခြေအနေမှာအဆင်ပြေဆုံး
ဖြစ်ပါ့မလားဗလကြီးရာ၊ဘယ်နေရာမှာကမှာလဲ
ဓမ္မါရုံမှာပါဆရာ
သူကြီးခွင့်ပြုချက်လိုတယ်နော်
သူကြီးကိုပြောထားပြီးပါပြီ၊သူကြီးခွင့်ပြုတယ်ဆရာ
ရွာကယိမ်းသမတွေလဲကူညီမယ်လို့ပြောပါတယ်
ဟ,,,ဟ,,,မင်းနဲ့တွဲကလို့ကာလသားတွေကြည်ဖြူပါ့မလား
ကာလသားခေါင်းကိုသာအေးကိုပြောထားပါတယ်
သူများသမီးပျိုတွေကိုသိပ်ကြီးဆွဲလားရမ်းလားမလုပ်ပါနဲ့ကွာ
ဆရာတို့ကရန်တွေဖြစ်မှာစိုးလို့ပါ
သူကြီးဆီမှာခွင့်တောင်းတုန်းကကျနော့်တစ်ယောက်ထဲကပါ့မယ်လို့ခွင့်တောင်းခဲ့တာပါ
ဒါပေမဲ့သူကြီးကမောင်ကျောင်းသားမင်းတစ်ယောက်ထဲဆိုမမြိုင်ဘူးလေကွာ
မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင်ဖြစ်သွားအောင်ကျုပ်ရွာထဲကယိမ်းသမတွေကိုအကူခိုင်းလိုက်မယ်
ဒီလိုနဲ့ဒီလိုဖြစ်သွားတာပါ။
သူငယ်ချင်းများ
ဗလကြီးအကြောင်းနားထောင်လိုက်ကြတာတော်တော်မိုးချုပ်နေပြီ။
ဗလကြီးရဲ့အနုပညာပိုးကတော်တော်ပြင်းနေပြီ၊
လူမှာအမျိုးဆိုတာအမှန်၊အဖိုးရဲ့အနုပညာသွေးတွေဗလကြီးကိုယ်ထဲမှာအပြည့်၊
သူ့ရင်ထဲကစကားတွေနားထောင်နေရင်းကျနော့်စိတ်ထဲမှာကူညီချင်စိတ်တွေတဖွားဖွားပေါ်လာပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ကျနော်တို့တအုပ်စုလုံးအင်းလေးနဲ့ပင်းတယသွားလည်ကြဖို့ရန်ကုန်မှာကတည်းကစီစဥ်ထားကြတယ်။
ဒါကိုဗလကြီးလဲသိတယ်။
ဗလကြီးမင်းကိစ္စကိုငါတို့ဝိုင်းစဥ်းစားပေးမယ်၊ရက်လဲလိုပါသေးတယ်၊
မောင်ဂျစ်မင်းတို့အားလုံးပျော်ပျော်ကြီးသွားကြပါ
ငါ့ကိစ္စငါစီစဥ်ပါ့မယ်၊ငါ့ကိုအားမနာနဲ့
ဗလကြီးဘယ်လိုပြောပြော၊သူဟာကျနော်တို့အုပ်စုထဲမှာအနစ်နာအခံဆုံးသူငယ်ချင်း
ဘယ်လိုဘဲဖြစ်ဖြစ်အားလုံးသဘောထားကိုမေးကြည့်ရမယ်၊
ကျနော့်စိတ်ထဲမှာဗလကြီးကိုကူညီဖို့ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါပြီ
အင်းလေး၊ပင်းတယခရီးကျနော်မလိုက်တော့ပါ
ညအိပ်တော့ဘေးမှာအိပ်နေတဲ့ဗျော့ကြီးကိုပြောပြလိုက်ပါတယ်၊
နောက်ရက်တွေမှာကျနော်မလိုက်ဖြစ်တာသိကုန်ပါတယ်၊
ဒီလိုနဲ့ဘဲပြင်ရွာစခန်းနောက်ဆုံးနေ့ရောက်လာပါပြီ၊
နောက်ဆုံးနေ့ဆိုတာလူတွေ့စစ်တာပါ၊အားလုံးအဆင်ပြေကြပါတယ်။
လူတွေ့စစ်ပြီးတာနဲ့တောင်ကြီး၊အင်းလေး၊ပင်းတယခရီးသွားမည့်သူများကိုဆရာတွေကထွက်ခွင့်ပေးလိုက်ပါပြီ၊
ကျနော်တို့အုပ်စုခရီးမသွားဖြစ်တော့ပါ၊ဗလကြီးကိုကူညီမည်၊
ဒီနေ့ရသလောက်အချိန်လေးမှာသီချင်းတိုက်မည်၊အကတိုက်မည်၊
ဗလကြီးကသူ့ကက်ဆက်နဲ့သူရွေးထားသေားသီချင်းခွေယူပြီးဓမ္မါရုံဆီကိုချီတက်ကြပါတယ်၊
ဓမ္မါရုံမှာတီးဝိုင်းသမားတွေစောင့်နေကြတယ်၊
တကယ်ဆိုရင်ကက်ဆက်ဖွင့်ပြီးဘန်ဂလိုမှာကဖို့ဘဲစီစဥ်ထားတာ၊ဓမ္မါရုံလောက်အထိလဲမရည်ရွယ်ခဲ့ပါ
အကူညီပေးမည့်သူတွေကလဲအဆင်သင့်ဆိုတော့ရွာသားပရိတ်သတ်အများကြီးရှေ့မှာဗလကြီးအနုပညာ
ဖေါ်ထုတ်ခွင့်ရသွားပါပြီ။
သူကမည့်သီချင်းများကိုရွေးတယ်၊တီးဝိုင်းသမားတွေကတီးနိုင်မည့်သီချင်းတွေရွေးတယ်။
ပြီးတော့မှအသင့်တော်ဆုံးဖြစ်မည့်သီချင်းတွေကိုရွေးကြတယ်။
ဒါဆိုဗလကြီးအဆိုနဲ့သီချင်းတိုက်ကြတော့မည်။
နောက်ကျရင်အက၊အဆို၊တီးဝိုင်းတပြိုင်တည်းတိုက်တော့မည်။
အစမ်းတိုက်ကြမယ်၊အဆိုနဲ့အတီးစပြီ
ရွာသားတစ်ယောက်မိုက်ဂျပ်ပင်နဲ့အသံချဲ့စက်လော်နဲ့ချိတ်ပေးလိုက်တော့ဗလကြီးသီချင်းသံ
တရွာလုံးပြန့်လွင့်လို့သွားပါတော့တယ်။
“ဓမ္မါရုံမှာကျောင်းသားတွေအကတိုက်နေပြီ၊အကတိုက်မည့်နှမငယ်များအမြန်လာကြပါ”
လော်နဲ့ခေါ်လိုက်တာနာရီဝက်အတွင်းပေလေးဆယ်ပတ်လည်ဓမ္မါရုံတခုလုံးပြည့်သွားပါတော့တယ်၊
ဗလကြီးသူ့ပရိတ်သတ်ကိုကြည့်ပြီးတော်တော်အားရကျေနပ်နေပုံရတယ်၊
ကျနော်တို့အုပ်စုဓမ္မါရုံကိုဇာတ်ခုံအသွင်ပြောင်းဖို့ဝိုင်းစဥ်းစားကြတယ်။
မျက်နှာစာ ၃ ခန်းဖွဲ့ထားပြီးမြေပြင်ထက်၃ ပေမြင့်၊ဖိနပ်ချွတ်ကပြင်တခုအပေါ်လှေကားထိုးထားတယ်။
လှေကားနဲ့ကပြင်ဖြုတ်လိုက်ရင်ဓမ္မါရုံဟာဇာတ်ခုံပုံမျိုးဖြစ်သွားမယ်၊
လှေကားနဲ့ကပြင်ဖြုတ်ဖို့ကာလသားခေါင်းကိုသာအေးအကူအညီနဲ့သူကြီးခွင့်ပြုချက်တောင်းခဲ့တယ်။
ပွဲတွေပြီးရင်နဂိုအတိုင်းပြန်တပ်ထားပေးမယ်။ရွာသားတွေအကူအညီနဲ့ဓမ္မါရုံလဲဇာတ်ခုံဘဝရောက်သွားပြီ၊
လမ်းမနဲ့ပေ ၃၀ အနောက်ဆုတ်ထားတဲ့ဓမ္မါရုံ၊ပရိတ်သတ်အတွက်နေရာအတော်ဘဲ၊
ကျနော်တို့တာဝန်ပြီးသလောက်ဖြစ်နေပြီ
ဗလကြီးကိုကြည့်တော့ဇာတ်မင်းသားများလိုရောင်ထုံး၊ထုံးထားတယ်။
ဒီကောင်ဆံပင်ရှည်ထားတဲ့ရည်ရွယ်ချက်ကိုသိလိုက်ရပြီ၊မချောဆယ်ယောက်ကိုအကသင်ပေးနေသောဗလကြီး
ကျနော်တို့ဖက်လှည့်ပြီးလက်မထောင်ပြနေတယ်။ဆိုသံတွေ၊အကတိုက်နေတဲ့အသံတွေကလော်မှတဆင့်
ကတရွာလုံးပြန့်လွင့်နေတယ်။ညနေစောင်းတော့အလိုလိုနေရင်းလူစုသလိုဖြစ်နေပါတယ်။
ဓမ္မါရုံနားတဝိုက်လူတွေစည်ကားနေပြီ။
ဗလကြီးတစ်ယောက်ဆိုလိုက်၊ကလိုက်ညစာမေ့နေပြီ၊
ကျနော်တို့အလှဲ့ကျထမင်းပြန်စားကြတယ်၊၊ကျနော်တို့ဓမ္မါရုံပြန်ရောက်တော့၊အမယ်ဗလကြီးတစ်ယောက်
မချောဆယ်ယောက်နဲ့ရွာသားအလယ်မှာထမင်းစားနေတယ်၊ဒီကောင်ကံကောင်းပါ့၊
ထမင်းစားပြီးတော့ဆက်ပြီးအကတိုက်ကြပါတယ်၊၊လူတွေလျှံနေပြီ။
ဗလကြိးပြောဟန်လေသံတွေကသူ့ကိုယ်သူဇာတ်ဆရာ၊ဇာတ်ဆရာချင်းထပ်နေရော
ယိမ်းသမတွေကလဲဇာတ်ဆရာ၊တီးဝိုင်းအဖွဲ့လဲဇာတ်ဆရာ။
ဇာတ်ဆရာဗလကြီးပီတိဖြာလို့၊သူ့အနုပညာထုတ်ပြခွင့်ရလို့အရမ်းကျေနပ်နေပုံရတယ်။
မမောနိုင်၊မပမ်းနိုင်ကကြိုးတွေကြားမှာသူပျော်နေတယ်။
ညဖက်ရောက်တော့သူကြီးလာကြည့်ပါတယ်၊ဗလကြီးရဲ့ငြိမ့်ငြောင်းနွဲ့နှောင်းတဲ့ကကွက်ကိုကြည့်ပြီး
မောင်ကျောင်းသားကကွက်တယ်ကောင်းပါလားလို့ချီးကျူးနေတယ်။
အကတိုက်တာတွေကြည့်ရင်းသူကြီးခေါင်းလေးတငြိမ့်ငြိမ့်၊
ညအိပ်ချိန်ရောက်တော့ကျနော်တို့အားလုံးမီးလှုံရင်းစကားတွေပြောကြတယ်၊
ဗလကြီးမင်းဒီလိုဘဲတီရှပ်၊ပုဆိုးနဲ့ဘဲကမလို့လား
ဟာ,,ဘယ်ဟုတ်မလဲ၊ငါပြမယ်၊
ချိတ်ပုဆိုး၊ခေါင်းပေါင်း၊ခါးတောင်မင်းသားအင်္ကျီတို့ကိုအဝတ်အိတ်ထဲကဆွဲထုတ်ပြပါတယ်။
မင်းသားတွေအတွင်းဝတ်တဲ့သရီးကွာတလို၊ရွှေချည်ထိုးဘောင်းဘီလဲပါသေးတယ်၊
အားလုံးတအံ့တသြနဲ့ကြည့်ကြပြီးဒီကောင်ဝါသနာတော်တော်ကြီးတာသိလိုက်ကြပါတယ်။
ကျနော်တို့အားလုံးသူ့ကိုပါရမီဝိုင်းဖြည့်ပေးရမည်။
ဓါတ်ပုံပိုင်ရှင်ကို CRD ပေးပါသည်။
ဆက်ရန် ..ဘဝဇာတ်ဆရာ အပိုင်း( ၂ )
#ကိုဂျစ်
#ဘဝဇာတ်ဆရာ အပိုင်း( ၁ )
Comments
Post a Comment